มิติลับกับการปลูกธัญพืช

"ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี!" เสียงคำรามด้วยความเจ็บใจของเฉินโม่ดังไล่หลังมา พร้อมกับร่างท้วมๆ ที่วิ่งกระย่องกระแย่งหนีหายไปในความมืด หลังจากที่เขาถูกหลินซีฟาดด้วยไม้พายทำขนมปังเข้าที่กลางหลังจนเนื้อตัวมอมแมม และถูกเฟยหรงส่งสายตาดุจคมดาบไล่ล่าจนปัสสาวะแทบเล็ด หลินซีแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเย้ยหยันขณะมองตามเงาร่างนั้น ประตูไม้เก่าแก่ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา ความเงียบสงบกลับคืนสู่บ้านหลังน้อยอีกครั้ง ทว่าในใจของหญิงสาวยังคงระอุด้วยไฟแห่งการต่อสู้ ภาษีที่ดินบ้าบออะไรกัน นั่นมันข้ออ้างของพวกเหลือบไรที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นต่างหาก! "ภรรยา... เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม" เฟยหรงเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายดูเกร็งเล็กน้อย มือหนายื่นเข้ามาหมายจะแตะไหล่บางเพื่อปลอบโยน แต่ก็ชะงักค้างกลางอากาศราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย หลินซีหันกลับมา รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นบนเรียวปากอิ่ม เธอกวาดสายตามมองสามีหนุ่มอดีตแม่ทัพผู้ซื่อตรงคนนี้ พลางคิดในใจว่า... มีสามีหน้าตาหล่อเหลาแถมยังมีฝีมือต่อสู้ยอดเยี่ยมเช่นนี้ไว้ใช้งาน ย่อมดีกว่าปล่อยให้เขาไปหลงกลพวกคนโลภในตระกูลเดิมเป็นไหนๆ "ข้าไม่เป็นไรเลยค่ะท่านพี่... กลับกัน ข้ากำลังอารมณ์ดีเสียด้วยซ้ำ" หลินซีกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส เธอวางไม้พายลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มแล้วเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ "ขอบคุณท่านนะคะที่ช่วยขู่เจ้าหมอนั่นจนขาสั่น" เฟยหรงหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที ใบหน้าคมคายที่ผ่านศึกสงครามมาโชกโชนกลับแสดงอาการทำตัวไม่ถูก ปลายนิ้วหยาบกร้านเกาแก้มตัวเองเบาๆ "มะ... ไม่เป็นไร ข้าเป็นสามีเจ้า หน้าที่ปกป้องเจ้าคือสิ่งที่สมควรทำอยู่แล้ว" หลินซีอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มกับความซื่อบื้อน่าเอ็นดูนี้ ชายหนุ่มคนนี้ช่างแตกต่างจากพวกผู้ชายเห็นแก่ตัวในตระกูลเฉินลิบลับ แม้เขาจะทำไร่ทำนาไม่ค่อยเป็นและมักจะทำหน้ามึนงงเวลาเธอพูดเรื่องการค้า แต่ความจริงใจที่มีให้เธอนั้นบริสุทธิ์ยิ่งกว่าแป้งสาลีชั้นดีเสียอีก เมื่อจัดการความวุ่นวายภายนอกเรียบร้อยแล้ว หลินซีก็หันความสนใจกลับมายังเป้าหมายที่สำคัญยิ่งกว่า นั่นคือ 'มิติลับ' ที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณของเธอ ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงและดินฟ้าอากาศไม่เป็นใจ การจะหาวัตถุดิบชั้นเลิศมาทำขนมปังขายเพื่อกอบโกยเงินทองไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แป้งสาลีคุณภาพดี น้ำตาลทรายแดง และโดยเฉพาะธัญพืชบำรุงกำลังอย่างเมล็ดฟักทองและงาดำ ล้วนมีราคาแพงลิบลิ่ว หากต้องรอให้พืชผลในแปลงหลังบ้านโตตามธรรมชาติ เกรงว่าเธอกับเฟยหรงคงต้องกินแกลบแทนข้าวเสียก่อน "ท่านพี่... ข้าจะไปตรวจดูห้องเก็บของสักครู่ ห้ามใครรบกวนเด็ดขาดนะคะ" หลินซีหันไปบอกสามีด้วยแววตาเป็นประกาย เฟยหรงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แม้จะไม่เข้าใจว่าภรรยาจะเข้าไปทำอะไรในห้องเก็บของมืดๆ แคบๆ นั้น แต่เขาก็ยอมยืนเฝ้าหน้าประตูให้อย่างแข็งขันราวกับทหารยามเฝ้าคลังสมบัติหลวง ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องเก็บของ หลินซีก็หลับตาลงตั้งสมาธิ พริบตาเดียว ร่างกายของเธอก็ถูกดูดวับเข้าสู่ห้วงมิติลับอันกว้างใหญ่ กลิ่นหอมกรุ่นของเนยและวานิลลาลอยอบอวลอยู่ในอากาศทันทีที่เธอมาถึง ที่นี่คือสวรรค์ส่วนตัวของหลินซี—ห้องครัวและแปลงเพาะปลูกในมิติต่างโลก พื้นที่สีเขียวชอุ่มขนาดย่อมถูกโอบล้อมด้วยหมอกสีมุก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดในเวลานี้คือ 'บ่อน้ำพุแสงจันทร์' ที่ตั้งอยู่ใจกลางมิติ น้ำในบ่อส่องประกายระยิบระยับราวกับละอองดาว และส่งพลังงานชีวิตอันบริสุทธิ์ออกมาอย่างต่อเนื่อง หลินซีเคยทดลองใช้พลังของมิตินี้มาบ้างแล้ว แต่ส่วนใหญ่ใช้เพียงแค่การเก็บรักษาวัตถุดิบไม่ให้เน่าเสียและใช้ทำความสะอาดอุปกรณ์เบเกอรี่ แต่วันนี้... เธอต้องการมากกว่านั้น เธอก้มลงมองถุงผ้าเก่าๆ ที่บรรจุเมล็ดพันธุ์ธัญพืชและธัญพืชเบ็ดเตล็ด ซึ่งเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่เธอแอบซ่อนไว้จากตระกูลเฉิน เมล็ดข้าวสาลีป่า เมล็ดข้าวโอ๊ต และเมล็ดทานตะวันแห้งกรัง "ถ้าหากพลังของบ่อน้ำพุแสงจันทร์นี้ สามารถเร่งการเจริญเติบโตของพืชได้ล่ะ..." ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับด้วยความคาดหวัง หัวนักธุรกิจสาวคำนวณกำไรขาดทุนในสมองอย่างรวดเร็ว หากเธอสามารถเก็บเกี่ยวธัญพืชเหล่านี้ได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วยาม ต้นทุนในการทำขนมปังโฮลวีตเพื่อสุขภาพของเธอจะลดลงจนแทบจะเป็นศูนย์! และนั่นหมายถึงกำไรมหาศาลที่จะไหลมาเทมาในตลาดเมืองหลวง! หลินซีไม่รอช้า เธอจัดการพรวนดินแปลงปลูกขนาดเล็กข้างบ่อน้ำพุด้วยมือเปล่า เนื้อดินที่นี่มีความร่วนซุยและอุดมสมบูรณ์อย่างเหลือเชื่อ จากนั้นเธอจึงนำเมล็ดพันธุ์ธัญพืชทั้งหมดลงหยอดลงในหลุมดินอย่างประณีตบรรจง เมื่อกลบดินเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็ใช้กระบวยไม้ตักน้ำจากบ่อน้ำพุแสงจันทร์มารดลงบนแปลงปลูกช้าๆ *ซ่า...* ทันทีที่หยาดน้ำประกายมุกสัมผัสกับพื้นดิน ปาฏิหาริย์ก็บังเกิด! พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ ไอน้ำสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งขึ้นจากผิวดินราวกับหมอกยามเช้า หลินซีเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง เธอมองดูยอดอ่อนสีเขียวสดที่แทงทะลุผิวดินขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับภาพสโลว์โมชั่นในโลกเก่า ต้นข้าวสาลีเติบโตขึ้น สูงขึ้น และแตกกออย่างหนาแน่นด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ใบไม้สีเขียวขจีพลิ้วไหวตามสายลมเบาๆ ก่อนที่รวงข้าวสีทองอร่ามจะค่อยๆ โผล่ออกมา ชูช่ออวดรวงหนักอึ้งเต็มไปด้วยเมล็ดธัญพืชอวบออ้วนสมบูรณ์ เวลาผ่านไปเพียงชั่วเคี้ยวหมากคำเดียว แปลงเพาะปลูกธรรมดาๆ ก็กลายเป็นทุ่งรวงทองอร่ามตา ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนของธัญพืชใหม่สดชื่นไปทั่วทั้งมิติ "สำเร็จ... ข้าทำได้จริงๆ ด้วย!" หลินซีอุทานออกมาด้วยความดีใจ เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้น สัมผเมล็ดข้าวสาลีอวบออ้วนในรวงด้วยปลายนิ้ว ความรู้สึกแน่นหนาและสมบูรณ์แบบนี้ ยืนยันได้ทันทีว่าคุณภาพของแป้งที่จะนำไปโม่ต่อจะต้องยอดเยี่ยมยิ่งกว่าแป้งราคาแพงในร้านค้าทั่วไปอย่างแน่นอน นี่ไม่ใช่แค่การปลูกพืช... แต่นี่คือ "เครื่องผลิตเงินสด" เคลื่อนที่ชัดๆ! เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินวนไปมาอยู่หน้าห้องเก็บของในโลกภายนอก ทำให้หลินซีรู้ว่าเวลาผ่านไปนานพอสมควรแล้ว เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ ก่อนจะหอบเอาเมล็ดธัญพืชสีทองอร่ามเต็มอ้อมแขนกลับออกมาจากมิติลับ ทันทีที่ร่างบางปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในห้องเก็บของ เฟยหรงที่ยืนรออยู่ด้วยความกระวนกระวายก็หันขวับมามอง แต่พอดวงตาคมกริบกวาดไปเห็นเมล็ดธัญพืชแปลกตาส่งกลิ่นหอมกรุ่นในอ้อมแขนของเธอ เขาก็ต้องชะงักค้าง อ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง "ภรรยา... นี่มัน... ธัญพืชพวกนี้ เจ้าไปเอามาจากไหนกัน? เมื่อครู่ในห้องนี้ไม่มีอะไรเลยไม่ใช่หรือ?" เฟยหรงถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความสงสัยระคนทึ่ง หลินซีส่งยิ้มพราย ดวงตาคู่งามเป็นประกายเจ้าเล่ห์ เธอก้าวเข้าไปใกล้สามีแล้วยัดรวงข้าวสีทองใส่มือหนาของเขาข้างหนึ่ง ก่อนจะกระซิบเสียงหวานข้างหู "ความลับค่ะ... ท่านพี่... แต่ที่แน่ๆ พรุ่งนี้เช้า ข้าจะทำให้ตระกูลเฉินต้องกระอักเลือดด้วยกลิ่นหอมของขนมปังล็อตใหม่นี้แน่นอน!" เฟยหรงก้มลงมองธัญพืชในมือสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของภรรยา หัวใจแกร่งเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจที่ได้เห็นภรรยาคนเก่งวางแผนการใหญ่ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความฮึกเหิมนั้นเอง จู่ๆ เสียงทุบประตูด้านนอกบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับมีคนจงใจพังมันเข้ามา *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังสารเลวหลินซี! เจ้ากล้าทำร้ายคนของตระกูลเฉิน วันนี้พวกเราพาทางการมาจับตัวพวกเจ้าข้อหาขัดขืนภาษีและทำร้ายร่างกาย!" เสียงตะโกนโกรเกรี้ยวของชายแปลกหน้าแผดดังลั่นทะลุประตูไม้เก่าเข้ามา ขัดจังหวะทุกสิ่งทุกอย่างในพริบตา หลินซีหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็น เธอสบตากับเฟยหรงที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ใครบางคนกำลังจะมาหาเรื่องถึงที่ และดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ จะพกพาความซวยมาให้ตัวเองแบบเต็มพิกัดเสียด้วย! — โปรดติดตามตอนต่อไป — *ขอบคุณรี้ดเดอร์ผู้แสนน่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้าง "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!*