ลูกค้าขาประจำคนแรก

"ถ้าแกยังกล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบหน้าร้านฉันอีกก้าวเดียว ข้าจะเอาไม้กระบองนี่ตีหัวสุนัขอย่างแกให้สมองไหลคาพื้นดินเลยทีเดียวเชียว!" เสียงตวาดแหลมสูงของหลินซีดังสะท้านไปทั่วตรอกเล็กๆ ส่งผลให้เฉินโม่ที่กำลังทำท่าจะก้าวเข้ามาหาเรื่องถึงหน้าประตูร้านขนมปังต้องชะงักเท้ากึก ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยาะหยันบิดเบี้ยวด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวจนแทบเป็นสีม่วง ชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นญาติห่างๆ ฝ่ายมารดาของหลินซีผู้นี้ หวังจะมาทวงส่วนแบ่งค่าเช่าที่ดินและขโมยสูตรขนมปังที่กำลังโด่งดังไปทั่วเมืองตามคำสั่งของพวกผู้ใหญ่ในตระกูล ทว่าเขากลับลืมคิดไปว่า... ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว และผู้หญิงที่เคยยอมให้พวกเขารังแกอย่างไร้ทางสู้ในอดีต ได้ตายไปพร้อมกับความทรงจำเก่าๆ ตั้งแต่มีมิติลับในมือแล้วค่ะ! หลินซีในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมสะอาดตา ยืนถือไม้กระบองนวดแป้งอันใหญ่ยักษ์ด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นและดุดันจนเฉินโม่ไม่กล้าสบตาตรงๆ เบื้องหลังของเธอยังมีร่างสูงใหญ่ของเฟยหรง อดีตแม่ทัพหนุ่มที่ผันตัวมาเป็นสามีจำเป็นยืนกอดอกนิ่งสนิท ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์ซุ่มรอตะครุบเหยื่อ เพียงแค่เฟยหรงก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันจากสนามรบที่ถูกปลดปล่อยออกมาก็มากพอที่จะทำให้เฉินโม่ถอยหลังกรูดจนเกือบสะดุดขาตัวเองล้มกลิ้งไม่เป็นท่าแล้วค่ะ "นัง... นังสารเลว! แกกล้าดียังไงมาขู่ฉัน พวกเราเป็นญาติกันนะ!" เฉินโม่ชี้หน้าตะโกนเสียงสั่นด้วยความกลัวผสมความแค้น "ญาติงั้นหรือคะ? ตอนที่พวกแกฮุบที่ดินแปลงสุดท้ายของฉันไปตอนที่ฉันล้มป่วย พวกแกเคยจำได้ด้วยหรือว่าเราเป็นญาติกัน? ไสหัวไปให้พ้น! ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งทางการว่าแกพยายามบุกรุกเคหสถานยามวิกาล... เอ๊ะ หรือจะให้สามีฉันช่วยส่งแกไปนอนพักฟื้นที่คอกม้าหลังบ้านสักสามเดือนดีล่ะคะ?" หลินซีแย้มยิ้มหวานหยดหยยาด แต่แววตากลับคมกริบราวน้ำแข็งขั้วโลก เฉินโม่หน้าซีดเผือด เขากวาดสายตามองหน้าเฟยหรงที่จ้องมองมาด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รู้ตัวดีว่าหากยังดันทุรังอยู่ต่อ คงได้กระดูกหักกลับบ้านแน่ เขาจึงได้แต่กัดฟันกรอด ชี้หน้าคาดโทษด้วยความเจ็บใจ "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี แกกับไอ้สามีพิการนี่ไม่รอดแน่!" ว่าแล้วก็วิ่งหางจุกตูดหนีหายลับไปจากตรอกอย่างรวดเร็ว บรรยากาศหน้าบ้านกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง หลินซีผ่อนลมหายใจยาวเหยียด วางไม้กระบองลงบนโต๊ะไม้ก่อนจะหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้าง "ทำได้ดีมากค่ะฮูหยิน ของพวกนั้นไม่มีค่าพอให้เจ้าขยะเปียกนั่นมาทำให้เธอต้องอารมณ์เสียหรอก" เฟยหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มือหนายื่นออกไปปัดเศษแป้งที่ติดอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ความอบอุ่นที่ส่งผ่านปลายนิ้วนั้นทำให้หัวใจของหลินซีที่กำลังระอุด้วยความโกรธสงบลงได้อย่างน่าประหลาด "ฉันแค่รำคาญพวกปลิงดูดเลือดพวกนั้นค่ะ" หลินซีถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง "ตายจริง! ใกล้เวลาเปิดร้านแล้ว วันนี้มีออเดอร์ขนมปังเนยสดกับครัวซองต์กรอบนอกนุ่มในที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ จากมิติด้วยนะคะ คุณไหวไหมคะที่จะช่วยฉันเฝ้าร้านช่วงเช้า?" เฟยหรงไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เขาเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนอีกผืนมาผูกเอวไว้อย่างคล่องแคล่ว ใบหน้าคมคายพยักขึ้นลงช้าๆ "ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป... ไม่สิ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หน้าที่ต้อนรับลูกค้าและดูแลความเรียบร้อยหน้าร้าน ยกให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง เธอไปเตรียมแป้งในครัวเถอะ" นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ภาพของอดีตท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่ยืนสวมผ้ากันเปื้อนต้อนรับลูกค้าด้วยใบหน้าเรียบตึงแต่จริงจัง ก็กลายเป็นภาพจำอันเป็นเอกลักษณ์ของร้านขนมปัง "เบเกอรี่หอมกรุ่น" ประจำหมู่บ้านไปเสียแล้วค่ะ ช่วงเช้าตรู่ของวันถัดมา กลิ่นหอมหวานเย้ายวนของเนยแท้ผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดริปคั่วบดใหม่ๆ ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตรอกจนผู้คนต่างเดินตามกลิ่นกันมา เฟยหรงยืนตระหง่านอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้ขัดมัน ดวงตาคมกวาดมองผู้คนที่เริ่มต่อแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยความพึงพอใจ แม้สีหน้าของเขาจะดูดุร้ายไปสักนิดจนทำให้ลูกค้าบางคนไม่กล้าสบตาตรงๆ แต่บริการที่รวดเร็วและเป็นระเบียบก็ทำให้ยอดขายพุ่งกระฉูดตั้งแต่มิเตอร์พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้นสูงเลยค่ะ "รับอะไรดีครับ" เฟยหรงเอ่ยถามชายชราคนหนึ่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง "อา... ขอขนมปังไส้ครีมคัสตาร์ดสองชิ้น แล้วก็... กาแฟหอมๆ นั่นแก้วหนึ่งพ่อหนุ่ม" ลูกค้าขาประจำผู้ชราภาพยิ้มรับอย่างเกร็งๆ ในจังหวะที่เฟยหรงกำลังหยิบขนมปังใส่ถุงกระดาษอย่างประณีต เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงหอบหายใจก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมกันเปื้อนสีมอซอวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พร้อมกับเอ่ยละล่ำละลักด้วยความตื่นตระหนก "ท่าน... ท่านเจ้าของร้าน!แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ตลาดกลางเมืองแล้ว!" เฟยหรงขมวดคิ้วมุ่น เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยแววตานิ่งสนิท หลินซีที่ได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบเดินออกมาจากหลังร้านด้วยความสงสัย "มีเรื่องอะไรหรือคะ?" หลินซีเอ่ยถามพลึงกวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า "คือ... คือว่า ขนมปังสูตรพิเศษที่วางขายในตลาดมืดเมื่อคืน ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงเกลาในเวลาไม่ถึงพริบตาโดยบุรุษลึกลับผู้หนึ่ง... และตอนนี้ เขากำลังยืนรอพบ 'เจ้าของตัวจริง' ที่หน้าบ้านพักตากอากาศของขุนนางใหญ่ประจำเมือง พร้อมกับประกาศกร้าวว่า..." หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หลินซีและเฟยหรงต้องชะงักกึก "ถ้าวันนี้ไม่ได้พบหน้าและเจรจาธุรกิจกับแม่ค้าผู้สร้างสรรค์ขนมปังชิ้นนี้ด้วยตัวเอง เขาจะสั่งปิดตลาดการค้าทั้งหมดในเขตนี้อย่างไร้กำหนดค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุนและแวะมาเติมความหวานให้กันเสมอนะคะ