คืนใจใต้แสงดาว

คราบเขม่าสีดำที่ติดอยู่บนแก้มสากระคายของอดีตแม่ทัพหนุ่มไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม... แสงไฟสีส้มอุ่นจากเตาอบปูนอิฐที่หลินซีเพิ่งลงมือสร้างด้วยตนเองเมื่อบ่าย กลับขับให้ใบหน้าคมคายของเฟยหรงยามที่เขากำลังตั้งอกตั้งใจสุมฟืนดูมีเสน่ห์อย่างประหลาด "ข้าบอกแล้วว่าให้ถอยไปก่อนค่ะ คุณชายเฟยหรง เดี๋ยวแป้งโดว์ชุดนี้จะเสียรสชาติเพราะเขม่าควันของท่านเอานะคะ" หลินซีเอ่ยปากแซวพร้อมกับใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก ลมหายใจของนางเจือกลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้และแป้งสาลีหมักธรรมชาติที่อบอวลไปทั่วห้องครัวชั่วคราวใต้ชายคาบ้านไร่ บรรยากาศยามค่ำคืนเช่นนี้เงียบสงบ ต่างจากความวุ่นวายในตลาดเมืองหลวงหรือการรับมือกับญาติจอมปลอมอย่างเฉินโม่ที่คอยตามรังควานไม่เว้นแต่ละวัน เฟยหรงหยุดมือจากกองฟืน ดวงตาคมกริบที่เคยใช้ตวัดมองข้าศึกในสนามรบ บัดนี้กลับอ่อนโยนลงยามทอดมองหญิงสาวตรงหน้า เขาขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการจับดาบและถือจอบยื่นผ้าสะอาดผืนเล็กมาซับหยาดเหงื่อข้างขมับให้หลินซีอย่างเบามือที่สุด ราวกับนางเป็นแก้วตาดวงใจที่เผลอบีบแรงหน่อยก็อาจแตกสลายได้ "ข้าแค่อยากช่วยเจ้าให้เสร็จเร็วขึ้น... เจ้าทำงานมาทั้งวันแล้ว หลินซี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าจริงจังจนหัวใจของแม่ค้าสาวกระตุกวูบ กลิ่นอายบุรุษเพศที่แผ่ออกมาจากตัวของเฟยหรงผสมผสานกับกลิ่นไอดินและกลิ่นหอมจางๆ ของสนป่า ทำให้พื้นที่แคบๆ ในห้องครัวดูอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา หลินซีชะงักไปชั่วขณะ นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขานิ่ง แววตาคู่สวยไหวระริกเล็กน้อยก่อนจะซ่อนความเขินอายไว้ภายใต้รอยยิ้มเย้าหยอกตามประสาแม่ค้าหัวการค้า "ถ้าอยากช่วยจริงๆ ล่ะก็... พรุ่งนี้ตอนไปส่งขนมปังที่ตลาดมืด อย่าลืมช่วยข้าแบกกระสอบแป้งหนักๆ ก็พอนะคะ ข้าไม่อยากจ้างแรงงานเพิ่มให้เปลืองกำไรหรอกค่ะ" "แค่เรื่องแค่นี้ ต่อให้เจ้าให้ข้าแบกภูเขาpoweredทั้งลูก ข้าก็ทำให้ได้" เฟยหรงหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกจนหลินซีที่ยืนอยู่ใกล้จนแทบชิดสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... จากจุดเริ่มต้นที่ต่างฝ่ายต่างเข้ามาพัวพันกันด้วยผลประโยชน์และความจำเป็น ชายหนุ่มผู้นี้กลับกลายเป็นมุมพักพิงที่มั่นคงที่สุดในโลกต่างโลกใบนี้ มิติลับในตัวนางมีวัตถุดิบวิเศษมากมายแค่ไหน มีสูตรขนมปังระดับตำนานที่ทำเงินได้มหาศาลเพียงใด แต่หากขาดบุรุษผู้ยืนเคียงข้างคอยปกป้องคุ้มภัยและจัดการงานหนักให้อย่างเงียบเชליםเช่นนี้ ชีวิตของแม่ค้าขนมปังคงไม่อาจราบรื่นมาถึงจุดนี้ได้ "นี่ค่ะ... ขนมปังบริโอชไส้ครีมนมสดที่อบเสร็จใหม่ๆ" หลินซีรีส์เปลี่ยนเรื่องเพื่อซ่อนความร้อนผ่าวบนพวงแก้ม นางใช้คีบไม้หยิบก้อนขนมปังสีทองอร่ามที่เพิ่งออกจากเตา ส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจออกมารemเสิร์ฟให้สามีจำเป็นได้ชิมเป็นคนแรก เฟยหรงรับมาโดยไม่ละสายตาจากใบหน้าของนาง เขากัดลงไปคำหนึ่ง แป้งนุ่มฟูละลายในปากผสานกับความหวานละมุนของครีมนมสดสูตรลับจากมิติต่างโลก ทว่าสิ่งที่หวานยิ่งกว่าขนมปังในมือ กลับเป็นรอยยิ้มและแววตาที่หลินซีมอบให้เขาในยามนี้ ทั้งสองนั่งเคียงข้างกันบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าหน้าเตาอบ ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ประดับประดาด้วยดวงดาราพราวระยับ ไร้ซึ่งคำพูดหวานเลี่ยน แต่ทุกสัมผัสและสายตากลับเต็มไปด้วยความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างลึกซึ้งในใจของคนทั้งคู่... ทว่า ความสงบสุขมักเป็นสิ่งที่มีราคาแพงในโลกที่เต็มไปด้วยคนโลภ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท ทำลายบรรยากาศโรแมนติกยามค่ำคืนลงในพริบตา ตามมาด้วยเสียงโวยวายคุ้นหูที่แสนน่ารำคาญของเฉินโม่ ที่แผดเสียงลอดเข้ามาในความมืด "หลินซี! นังหลานอกตัญญู! ข้าដឹងนะว่าพวกเจ้าแอบซุกซ่อนของดีไว้ในบ้าน เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน!" เฟยหรงขมวดคิ้วมุ่น รังสีอำมหิตจากอดีตแม่ทัพแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบทันที เขากำลังจะลุกขึ้นไปจัดการเจ้าตัวน่ารำคาญนั้น แต่หลินซีกลับเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อเขาไว้เบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาคู่สวยประกายแสงเจ้าเล่ห์เฉกเช่นพ่อค้าหน้าเลือดที่พร้อมจะเอาคืนอย่างสาสม "ใจเย็นก่อนค่ะคุณชายเฟยหรง... ดูเหมือนว่าเหยื่อรายใหญ่จะเดินมาให้เราเชือดถึงหน้าบ้านกลางดึกแบบนี้ คงต้องต้อนรับขับสู้กันเสียหน่อยแล้วล่ะค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความหอมหวานนี้ไปพร้อมกับหลินซีและเฟยหรงนะคะ!