รอยร้าวในใจอดีตแม่ทัพ

"เอาดาบของเจ้าไปวางลงเสียที ถ้ายังไม่อยากให้กลิ่นขนมปังอบใหม่ในเตาของข้าต้องกลายเป็นกลิ่นเหล็กสนิม" หลินซีเอ่ยขึ้นพลางวางถาดขนมปังโฮลวีทธัญพืชลงบนโต๊ะไม้ด้วยแรงกระแทกเบาๆ ทว่าเพียงพอที่จะทำให้บุรุษสองคนในร้านหยุดชะงัก การปะทะคารมระหว่างสามีของเธอกับแขกผู้มาเยือนที่ดูท่าทางจะ "ไม่ได้รับเชิญ" มาตั้งแต่เช้าตรู่ ทำให้บรรยากาศในร้านขนมปังเล็กๆ แห่งนี้ตึงเครียดจนอากาศแทบไม่ขยับ เฟยหรงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าชายชุดดำท่าทางทะมัดทะแมง มือหนาของเขาเผลอกุมดาบข้างกายตามสัญชาตญาณทหารที่ฝังรากลึก ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเย็นชาอย่างที่หลินซีไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มองเพียงแค่คนตรงหน้า แต่มันเหมือนกำลังมองย้อนกลับไปในห้วงเวลาที่เต็มไปด้วยเลือดและควันไฟ "แม่ทัพ... ไม่สิ เฟยหรง" ชายคนนั้นเหยียดยิ้มที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความสมเพชที่ปรุงแต่งด้วยความเคารพจอมปลอม "ข้าไม่คิดว่าคนอย่างเจ้าจะลดตัวมาคลุกดินคลุกโคลนเป็นชาวไร่ ปรนนิบัติผู้หญิงขายขนมปังอยู่หลังเคาน์เตอร์แบบนี้ ข่าวลือที่ว่าเจ้าไร้ซึ่งเขี้ยวเล็บคงจะเป็นเรื่องจริงสินะ" หลินซีเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอไม่ได้โกรธเคืองที่เขาดูแคลนอาชีพแม่ค้าขนมปัง แต่เธอกำลังโกรธที่เขากล้ามาทำลายบรรยากาศการพักผ่อนของเฟยหรงในที่ของเธอ มือเรียวบางจัดการปัดเศษแป้งบนผ้ากันเปื้อนออกอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างชายทั้งสอง กลิ่นอายหอมละมุนของเนยสดและวานิลลาจางๆ ที่ติดตัวเธอมาดูเหมือนจะช่วยลดทอนความดุดันลงได้บ้าง "แขกบ้านแขกเมืองที่ไร้มารยาทเช่นนี้ ทางร้านเราไม่มีบริการนะคะ" หลินซีกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบขาด สายตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของผู้มาเยือน "คุณคงเป็นเพื่อนเก่าของสามีข้า หากมาเพื่อดื่มชาและกินขนมปัง ข้าต้อนรับเสมอ แต่หากมาเพื่อขุดคุ้ยเรื่องที่เขาอยากลืมเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง... เชิญกลับไปทางเดิมที่ท่านจากมาเถอะค่ะ" "ท่านหญิงหลิน... ท่านช่างมีวาจาคมคายสมคำร่ำลือ" ชายคนนั้นหัวเราะหึๆ ก่อนจะหันไปทางเฟยหรงที่ยังคงนิ่งเงียบ "แต่เจ้าคงลืมไปแล้วกระมังเฟยหรง ว่าตราประทับเลือดที่เจ้าเคยมอบให้ข้าในค่ายทหารมันหมายถึงอะไร เรายังมีสัญญาที่ต้องสะสาง ความสุขในไร่เล็กๆ แห่งนี้เป็นเพียงฝันกลางวัน ที่สักวันหนึ่ง... กองทัพจะมาทวงคืนทั้งตัวและหัวใจของเจ้ากลับไป" เฟยหรงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไร มือเล็กๆ ของหลินซีก็เอื้อมไปกุมมือเขาทั้งสองข้างไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของนางทำให้ความเดือดดาลในใจของอดีตแม่ทัพคลายตัวลงราวกับหิมะที่ถูกความร้อน "ถ้าจะมาทวงคน ก็ต้องถามเจ้าของเขาก่อนนะคะ" หลินซีหันไปจ้องหน้าชายชุดดำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเล่ห์เหลี่ยมทางการค้า "สามีข้าไม่ใช่สินค้าที่คุณจะมาทวงคืนได้ง่ายๆ และหากกองทัพที่ว่าอยากได้เขากลับไป ก็จงจำไว้ว่า ข้าไม่ได้ขายตัวสามีให้กับทางการ แต่ถ้าหากคุณมีวัตถุดิบหายากหรือเงินทองมาแลกเปลี่ยนข่าวนักการเมืองบางคนในเมืองหลวง... เราค่อยมาคุยกันในฐานะ 'คู่ค้า' จะดีกว่าไหมคะ?" ชายชุดดำชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความไม่คาดคิด เขาไม่ได้เตรียมตัวมาเจอกับสตรีที่ต่อรองด้วยผลประโยชน์เช่นนี้ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยคำใดต่อ ความเงียบงันก็ถูกแทรกด้วยเสียงแตรสัญญาณจากทางทิศเหนือของหมู่บ้าน เสียงสัญญาณที่ทำให้ใบหน้าของชายชุดดำซีดเผือดลงทันที "ถึงเวลาต้องไปแล้วสินะ" ชายคนนั้นกัดฟันกรอด ก่อนจะหันมามองเฟยหรงด้วยสายตาที่ซับซ้อน "จงใช้ชีวิตแบบนี้ให้เต็มที่เถอะเฟยหรง เพราะเมื่อความจริงในอดีตถูกเปิดเผย... แม้แต่ขนมปังชิ้นนี้ก็ไม่อาจยื้อเจ้าไว้ได้" เขารีบเร่งสาวเท้าออกไปจากร้าน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินปืนจางๆ ที่ปะปนกับกลิ่นหอมของร้านขนมปัง หลินซีถอนหายใจยาวพลางหันไปมองเฟยหรงที่ยังคงเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธหลงเหลืออยู่ แต่มีความทุกข์ระทมที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "มีอะไรที่ข้าควรจะรู้มากกว่านี้ไหมคะ?" หลินซีถามเบาๆ พลางวางมือลงบนแผ่นหลังกว้าง เฟยหรงหันกลับมามองภรรยาด้วยแววตาที่สั่นไหว เขาขยับปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ในสาบเสื้อออกมา จดหมายที่ประทับด้วยตราครั่งสีแดงฉาน... ตราประทับของราชสำนักที่เขาเคยสาบานว่าจะไม่ขอเห็นอีกเป็นครั้งที่สองในชีวิต "ซีเอ๋อร์... สิ่งที่พวกเขากำลังตามหา ไม่ใช่ตัวข้า" เฟยหรงกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า "แต่เป็นกุญแจลับที่ข้าฝังไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ในไร่ของเรา... กุญแจที่จะเปิดเผยความชั่วร้ายของคนในวังหลวงทั้งหมด" ขณะที่เขากำลังจะบอกตำแหน่งที่ซ่อน มือของหลินซีก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินด้านนอก เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากกำลังควบตรงมายังร้านขนมปัง พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของเฟยหรงที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วหมู่บ้าน "เฟยหรง! อดีตแม่ทัพเฟยหรง! ออกมามอบตัวตามรับสั่งเดี๋ยวนี้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความหอมหวานนี้ไปพร้อมกับหลินซีและเฟยหรงนะคะ!