จัดงานเทศกาลเบเกอรี่กลางทุ่ง

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังปังจนแก้วชาเซรามิกสั่นระริก น้ำชาสีอำพันกระฉอกเปื้อนสมุดบัญชีเล่มหนา แต่หลินซีไม่มีเวลาแม้แต่จะก้มลงมองมัน ดวงตาเรียวรีคมกริบของนางจดจ่ออยู่กับตัวเลขยอดขายที่พุ่งทะยานขึ้นราวกับติดจรวด ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง "ถ้าพวกมันยังกล้าส่งคนมาป้วนเปี้ยนแถวรั้วไร่ของเราอีกครั้ง ข้าจะไม่ได้แค่เอาแป้งสาลีสาดหน้าพวกมันเหมือนคราวที่แล้วแน่ค่ะพี่เฟยหรง" หลินซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสลมหนาวเยือกที่ทำให้อุณหภูมิในห้องครัวอบอวลกลิ่นเนยสดลดฮวบลงทันตา เฟยหรงถอนหายใจยาว ขายาวๆ ก้าวเข้ามารินน้ำชาอุ่นๆ ให้ภรรยา ใบหน้าคมคายที่ผ่านการกร้านแดดและสนามรบฉายแววอ่อนโยนยามมองเจ้าของตักนุ่มนิ่ม "เจ้าอย่าได้เปลืองแรงกับคนพวกนั้นเลยหลินซี... เฉินโม่มันคงแค้นใจที่แผนฮุบที่ดินแปลงนี้ของเราพังไม่เป็นท่า แถมขนมปังเนยสดสูตรพิเศษของเจ้ายังกวาดเงินทองเข้ากระเป๋าจนพวกมันตาแดงจนเลือดซ่านต่างหากล่ะ" "ตาแดงก็เรื่องของมันสคะ! แต่อย่ามาขวางทางทำมาหากินของฉันเป็นอันขาด" หลินซีแค่นหัวเราะในลำคอ นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวปัดเศษแป้งบนผ้ากันเปื้อนออกเบาๆ "ในเมื่ออีกไม่กี่วันข้างหน้า เราจะจัด 'เทศกาลเบเกอรี่กลางทุ่ง' เพื่อโปรโมทสินค้าล็อตใหญ่และเปิดตัวคาเฟ่ในไร่ของเราอย่างเป็นทางการ... ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่า ญาติผู้พี่ตัวแสบอย่างเฉินโม่ จะกล้าเอาหน้าหนาๆ ของมันโผล่เข้ามาในงานฉลองที่ชาวบ้านครึ่งหมู่บ้านมารวมตัวกันหรือไม่!" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วอึดใจ ก่อนที่กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้จากฝรั่งเศสและกลิ่นวานิลลาบริสุทธิ์จะลอยฟุ้งออกมาจากเตาอบอิฐทนไฟที่เฟยหรงเป็นคนก่อขึ้นด้วยมือของเขาเอง นี่คือผลลัพธ์จากการใช้ 'มิติลับ' ที่หลินซีครอบครอง แหล่งวัตถุดิบชั้นเลิศที่ต่อให้พลิกแผ่นดินหาทั่วทั้งอาณาจักรก็ไม่มีทางพบเจอถูกนำมาแปรรูปเป็นขนมปังเนื้อนุ่มฟูและพาสทรี่กรอบร่วน ที่ต่อให้เป็นขุนนางผู้หยิ่งผยองก็ยังต้องยอมก้มหัวให้ "ข้าเตรียมพื้นที่ลานกว้างหน้าบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ" เฟยหรงเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาปรกแก้มใสของภรรยาอย่างเบามือ "โต๊ะไม้สนที่เจ้าสั่งให้เหลาขัดมันจนเงางามถูกจัดวางใต้ร่มไม้ใหญ่ ประดับด้วยดอกไม้ป่าที่เจ้าชอบ... เจ้าอยากให้ข้าช่วยเตรียมอะไรเพิ่มอีกไหมยอดดวงใจของพี่?" หลินซีชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระรั่วอย่างไม่รักดีกับความเอาใจใส่ที่ล้นปรี่ของอดีตแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ ใครจะไปคิดว่าบุรุษที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมในสนามรบ กลับกลายมาเป็นพ่อบ้านมือหนึ่งที่ยอมสละเวลามานวดแป้งและขุดดินปลูกสตรอว์เบอร์รีเพื่อตามใจนางทุกอย่างเช่นนี้ "ช่วยไปหยิบถาดขนมปังบริโอช์เคลือบน้ำตาลคาราเมลที่เพิ่งอบเสร็จออกจากเตาให้ทีค่ะ... ระวังร้อนด้วยนะเจ้าค่ะ" หลินซีเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายบนใบหน้า วันเวลาล่วงเลยจนถึงเช้าวันจัดงาน 'เทศกาลเบเกอรี่กลางทุ่ง' ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆฝน แสงแดดสีทองสาดส่องลงมากระทบกับแปลงดอกไม้และสนามหญ้าสีเขียวขจี กลิ่นหอมเย้ายวนของกาแฟดริปคั่วบดใหม่ๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานละมุนของขนมปังอบสดลอยฟุ้งกระจายไปไกลหลายลี้ ดึงดูดให้ชาวบ้านและพ่อค้าแม่ขายจากหมู่บ้านละแวกใกล้เคียงต่างพากันเดินตามกลิ่นราวกับถูกมนต์สะกด โต๊ะยาวกลางลานกว้างถูกประดับประดาอย่างงดงาม ขนมปังหลากหลายชนิด ทั้งครัวซองต์กรอบนอกนุ่มใน ชูครีมไส้คัสตาร์ดทะลัก และขนมปังปอนด์เนื้อเนียนนุ่มถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย หลินซีในชุดกระโปรงผ้าลินินสีครีมสวมผ้ากันเปื้อนปักลายดอกไม้ ยืนต้อนรับลูกค้าด้วยรอยยิ้มสดใสและวาจาคารมเป็นเลิศ ยอดขายพุ่งกระฉูดจนเงินเหรียญทองแดงและเงินแทบจะล้นตะกร้า ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่นและเสียงหัวเราะของชาวบ้านที่กำลังลิ้มรสชาติเบเกอรี่ชั้นเลิศ ร่างท้วมของเฉินโม่กลับก้าวเข้ามาพร้อมกับชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงอีกสี่คน สีหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความริษยา ดวงตาจ้องมองตะกร้าเงินสดตรงหน้าหลินซีราวกับหิวโหย "เฮอะ! เปิดร้านขายขนมปังกระจอกๆ เล่นขายของไปวันๆ ทำเป็นอวดรวย จัดงานใหญ่โต... อย่าลืมนะหลินซี ว่าที่ดินตรงนี้และสูตรขนมพวกนี้ แท้จริงแล้วควรเป็นของตระกูลเฉิน!" เสียงแหบพร่าของเฉินโม่ตะโกนแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบของฝูงชนที่ชะงักการเคี้ยว ชาวบ้านต่างพากันส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ หลายคนถอยกรูดด้วยความกลัวอิทธิพลอันธพาลของเฉินโม่ แต่หลินซีหาได้สะทกสะท้านไม่ นางค่อยๆ วางที่คีบขนมลงบนถาดอย่างใจเย็น เงยหน้าขึ้นสบตาญาติผู้พี่ด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "อ้าว นึกว่าใคร... สุนัขที่บ้านยังรู้จักรักษามารยาทเวลาเจ้าของเขามีงานเลี้ยง แต่พี่โม่นี่ดูท่าทางแล้ว... คงจะขาดการอบรมสั่งสอนจากบุพการีสินะคะถึงได้เห่าเสียงดังอย่างไร้กาลเทศะแบบนี้" คำพูดเชือดเฉือนนิ่มๆ แต่เจ็บแสบถึงทรวงอกทำเอาเฉินโม่หน้าดำคร่ำเครียด "นังสารเลว! ปากดีนักนะ! วันนี้ถ้าแกไม่ยอมเซ็นสัญญาแบ่งรายได้ครึ่งหนึ่งให้กับข้า ข้าจะพาลูกน้องพังงานเลี้ยงนี้ให้ราบคาบ!" เฉินโม่คำรามลั่น พยักเพยิดให้สมุนพรรคพวกพุ่งเข้ามาหมายจะคว่ำโต๊ะขนม แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว ร่างสูงใหญ่ของเฟยหรงก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาไว้ราวกับกำแพงเหล็ก สายตาดุดันคมกริบดั่งพญาราชสีห์จ้องมองกลุ่มคนตรงหน้าเพียงชั่วพริบตาเดียว ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะคว้าคอเสื้อของลูกน้องคนสนิทของเฉินโม่แล้วเหวี่ยงกระเด็นออกไปนอกรั้วราวกับกระสอบทรายอย่างไม่ใยดี ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนหน้าซีดเผือดเมื่อรับรู้ถึงรัศมีสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวของอดีตแม่ทัพหนุ่ม เฉินโม่ขาอ่อนยวบทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด หลินซีเดินก้าวออกมาจากด้านหลังของสามี มือเรียวดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นไปตรงหน้าเฉินโม่ที่กำลังตัวสั่นเทา "สัญญาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินและสัญญารับรองว่าแกจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับพวกเราอีก... เซ็นซะ! หรือจะให้สามีฉันช่วย 'จัดกระดูก' ให้แกใหม่ทีละชิ้นดีล่ะคะ?" เสียงหวานใสเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย ทว่าแววตากลับเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก เฉินโม่หน้าซีดเผือดจนแทบเป็นลม มือที่สั่นเทารับพู่กันมากดเซ็นชื่อลงไปอย่างจำยอม ท่าท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่ส่งเสียงโห่ร้องปรบมือด้วยความสะใจ เมื่อจัดการปัญหาตัวน่ารำคาญเสร็จสิ้น หลินซีก็หันกลับมาคลี่ิยิ้มกว้างให้แขกเหรื่อทุกคน นางหยิบจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาขึ้นมา บนนั้นคือเมนูใหม่ล่าสุดที่เพิ่งอบเสร็จร้อนๆ— **"ชิฟฟ่อนเค้กใบเตยเนยสดแทรกไส้สังขยาใบเตยหอมละมุนลิ้น ราดด้วยกะทิสดเคี่ยวเค็มมันกำลังดี"** กลิ่นหอมใบเตยอ่อนๆ ผสมผสานกับความมันของกะทิลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทุ่งหญ้าอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงปรบมือและรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ทว่า ในขณะที่หลินซีกำลังจะตัดเค้กชิ้นแรกส่งให้เฟยหรง ลูกน้องหน้าตาตื่นคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหยุดยืนหอบหายใจรดต้นคอ พร้อมกับส่งจดหมายผนึกตราประทับลับสีทองอร่ามที่เพิ่งถูกส่งมาทางม้าเร็วจากเมืองหลวง "นายหญิง... มีประกาศด่วนจากสำนักพระราชวังพ่ะย่ะค่ะ! ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ผู้หนึ่งจากเมืองหลวง... กำลังเดินทางมาที่ไร่ของเราด้วยตัวเอง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความหอมหวานนี้ไปพร้อมกับหลินซีนะคะ!