ศึกชิงตำแหน่งผู้นำตระกูล

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูไม้เก่าแก่ดังขึ้นอย่างไม่เกรงใจ พร้อมกับร่างท้วมของแม่เฒ่าจางที่ผลักเข้ามาในห้องโถงโดยไม่รอคำอนุญาต สีหน้าของหญิงชราเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ด้านหลังของนางคือลุงรองและอาสามที่ถือโฉนดที่ดินเก่าคร่ำครึในมือ ใบหน้าของพวกเขาทั้งสองฉายแววโลภโมละทอดอย่างปิดไม่มิด “หลินฟางเซียน! อย่าคิดว่าแต่งเข้าตระกูลเว่ยแล้วจะทำตัวเป็นใหญ่ได้ ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านตรงนั้น ตามธรรมเนียมโบราณของตระกูลเรา มันต้องตกเป็นของบุตรชายคนโตเพื่อสืบทอดวงศ์ตระกูล ไม่ใช่ให้สะใภ้หน้าเงินอย่างเธอเอาไปทำมาหากินเพ่นพ่าน!” แม่เฒ่าจางกระแทกไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดังลั่น สายตาดุดล้อมมองลูกสะใภ้ด้วยความชิงชังเช่นเคย หลินฟางเซียนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ขัดมัน ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา ในมือของนางกำลังบรรจงใช้ผ้าเช็ดใบชาสมุนไพรในถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น ท่าทีที่สุขุมรากับเซียนผู้กุมตลาดหุ้นในอดีต ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา “ธรรมเนียมโบราณหรือครับ แม่สามี” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง พันจ่าเว่ยหลางก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยชุดเครื่องแบบทหารรีดเรียบ ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่รังสีคุกคามจนลุงรองและอาสามต้องถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว เขาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างภรรยา พร้อมกับวางมือหนาลงบนไหล่บางอย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบกวาดมองญาติผู้พี่และผู้น้องด้วยความเย็นชา “ถ้าท่านแม่พูดถึงกฎหมายที่ดิน ฉบับล่าสุดจากทางการเมื่อเดือนก่อน ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า กรรมสิทธิ์ที่ดินทำกินย่อมตกเป็นของ ‘ผู้ลงทุนและพัฒนา’ ด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน หาใช่ผู้ที่จ้องจะฮุบเอาดื้อๆ ยามที่มันเริ่มออกดอกออกผลไม่” “ไอ้ลูกอกตัญญู! แกเข้าข้างเมียนอกคอกนี่งั้นรึ!” แม่เฒ่าจางหน้าดำคร่ำเครียด ชี้ไม้เท้าสั่นเทิ้มมาทางบุตรชาย “แกกล้าเถียงแม่หรือไง ของในบ้านหลังนี้ ทุกตารางนิ้วคือสมบัติของตระกูลเว่ย!” “ผิดแล้วครับท่านแม่” ฟางเซียนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบกันของกระเบื้องดังสะท้อนกังวานในความเงียบ นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตเป็นประกายเฉียบคม “ที่ดินแปลงนั้นไม่ใช่สมบัติของตระกูลเว่ยมาตั้งแต่แรกแล้วครับ” “นังสารเลว! กล้าดียังไงมาพูดจาเพ้อเจ้อ โฉนดในมืออาสามของแกนี่ไง ชื่อปู่ของเราหราอยู่!” ลุงรองตะโกนลั่นหน้าแดงก่ำ พยายามชูแผ่นกระดาษเก่าๆ ขึ้นอวด ฟางเซียนหัวเราะในลำคอเบาๆ นางหันไปพยักให้เว่ยหลางเล็กน้อย สามีหนุ่มรู้ใจดึงแฟ้มเอกสารหนังสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเอกสารทางราชการ ก่อนจะเปิดมันออกอย่างใจเย็นและวางแผ่ลงตรงหน้าแม่เฒ่าจาง “โฉนดฉบับที่พวกท่านถืออยู่ คือ ‘สัญญาจำนองนอกระบบ’ เมื่อสิบห้าปีก่อน ที่ปู่ของท่านเคยนำไปกู้ยืมเงินนอกระบบเพื่อการพนัน และถูกยึดกรรมสิทธิ์โดยชอบธรรมไปตั้งนานแล้วครับ” ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “แต่โฉนดฉบับปัจจุบันที่อยู่ในมือของฉัน คือ ‘ตราสารสิทธิ์แท้จริง’ ที่ฉันใช้เงินเก็บจากการค้าขายสมุนไพรและหุ้นส่วนในเมืองหลวง ไปไถ่ถอนคืนมาจากสำนักงานที่ดินอำเภออย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ เมื่อวานนี้เอง” สิ้นคำพูดนั้น ห้องโถงทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ลุงรองหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ส่วนอาสามถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น โฉนดในมือร่วงหล่นลงแทบเท้าแม่เฒ่าจางที่อ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนแทบถลน “เป็นไปไม่ได้… แกเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนั้น!” แม่เฒ่าจางกรีดร้องออกมาด้วยความคลุ้มคลั่ง พยายามจะพุ่งเข้ามาแย่งแฟ้มเอกสาร แต่เว่ยหลางขยับตัวเพียงนิดเดียวก็สามารถบังร่างภรรยาไว้ได้อย่างมิดชิด รังสีอำมหิตของนายทหารผ่านศึกทำให้หญิงชราต้องชะงักงอน ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว “เงินทุกหยดหยาดมาจากน้ำพักน้ำแรง และสมองของภรรยาผมครับ” เว่ยหลางกล่าวด้วยน้ำเสียงภูมิใจอย่างยิ่ง ดวงตาคมกริบมองญาติผู้พี่ด้วยความเหยียดหยาม “ทางที่ดี ตอนนี้พวกท่านควรจะเก็บข้าวของออกไปจากเขตที่ดินส่วนบุคคลของภรรยาผมเสีย ก่อนที่ผมจะแจ้งข้อหาบุกรุกและเรียกค่าเสียหายตามกฎหมาย” ฟางเซียนแย้มยิ้มกว้าง นางเดินเข้าไปหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบเบาๆ ราวกับสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นและกลุ่มญาติผู้ทรยศกำลังจะถอยร่มด้วยความพ่ายแพ้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดสูทสากลหรูหรา ผู้ซึ่งไม่มีใครในหมู่บ้านคาดคิดว่าจะมาเยือนถิ่นทุรกันดารเช่นนี้—ท่านประธานบริษัทค้าปลีกรายใหญ่ที่สุดในมณฑล พร้อมด้วยพานของกำนัลล้ำค่าที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลของชาโสมชั้นเลิศ และกลิ่นหอมกรุ่นของ ‘เป็ดพะโล้สูตรโบราณ’ ที่ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบริเวณบ้านเพื่อแสดงความยินดีกับการเซ็นสัญญาธุรกิจครั้งประวัติศาสตร์! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" ด้วยดีเสมอมานะครับ