ความหอมหวานของความสำเร็จ

"กราฟราคาของหุ้นตระกูลจ้าว... ถูกกดทับด้วยวอลุ่มขายผิดปกติสามแสนหุ้นในช่วงห้านาทีสุดท้ายก่อนปิดตลาด" ปลายนิ้วเรียวยาวของหลินฟางเซียนเคาะลงบนโต๊ะไม้สักเก่าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ แววตาสีเข้มฉายประกายความเยือกเย็นและความครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง ข้อมูลที่หลุดลอดมาจากตลาดหุ้นเซี่ยงไฮ้เมื่อครู่ ทำให้เธอยืนยันได้ทันทีว่า มี "มือที่มองไม่เห็น" กำลังเล่นตุกติกตลบหลังเธออยู่เบื้องหลังความโกลาหลครั้งนี้ ในโลกการเงินที่ไร้ซึ่งความปรานี ศัตรูมักไม่ได้มาพร้อมกับมีดสั้นในมือ แต่มาพร้อมกับตัวเลขในพอร์ตที่ถูกทุบจนยับเยิน แต่ทว่า... ในขณะที่เกมการเงินในตลาดหุ้นกำลังตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นหอมอันเย้ายวนใจของเครื่องเทศตุ๋นเคี่ยวไฟอ่อนๆ กลับลอยอวลตลบอบอวลไปทั่วบริเวณห้องครัวจนกลบความตึงเครียดนั้นเสียสนิท เว่ยหลาง สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดทหารพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ก้าวเข้ามาสวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างคุ้นเคย ปลายจมูกคมสันสูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นจากภรรยา พร้อมกับวางถาดกระเบื้องเคลือบใส่ซาลาเปาทอดไส้ทะลักร้อนๆ ลงบนโต๊ะ "ปล่อยให้เรื่องตัวเลขพวกนั้นปวดหัวทีหลังเถอะครับ ฟางเซียน... ดูนี่เสียก่อน ฝีมือภรรยาคนเก่งของผมวันนี้ หน้าตาและกลิ่นช่างน่าทานเสียจนพลทหารหน้าค่ายยังเดินมาด้อมๆ มองๆ ตั้งแต่เช้าแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเอาใจใส่ ทำให้มุมปากของหลินฟางเซียนคลายรอยยิ้มออกมาได้บ้าง นางหันกลับไปมองสามีผู้คอยสนับสนุนทุกย่างก้าวชีวิตอย่างซื่อสัตย์ มือเรียวเอื้อมไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกให้เขาเบาๆ "คุณนี่นะ... ของกินสำคัญกว่าแผนธุรกิจของฉันหรืออย่างไรกันคะ... อ่า หมายถึง... สำหรับคุณแล้วเรื่องกินคงมาก่อนเสมอสินะครับ" ฟางเซียนเกือบหลุดสำนวนติดปาก แต่ก็รีบปรับคำพูดให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว "สำหรับผม ความสุขของคุณคือแผนธุรกิจที่สำคัญที่สุดต่างหากครับ" เว่ยหลางตอบอย่างไม่ลังเล ดวงตาคมกริบมองภรรยาด้วยความรักใคร่ลึกซึ้ง ก่อนจะดึงเก้าอี้ให้เธอนั่งลง เช้าวันนี้ ร้านอาหารเล็กๆ ที่ฟางเซียนตั้งใจเนรมิตขึ้นจากมันสมองและวัตถุดิบในมิติลับ เปิดให้บริการเป็นวันแรก ทว่ามันไม่ใช่ร้านอาหารธรรมดา หากแต่เป็นกลยุทธ์ขั้นเด็ดขาดในการดึงกระแสเงินสดกลับมาสู่มือ เพื่อใช้เป็นกระสุนดินปืนไปฟาดฟันกับกลุ่มทุนตระกูลจ้าวที่กำลังคิดไม่ซื่อในตลาดหุ้น ผ่านไปเพียงชั่วก้านธูปเดียว เสียงฝีเท้าของผู้คนก็เริ่มหนาแน่นขึ้นที่หน้าร้าน กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของ "บะหมี่น้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมพันปี" ที่เคี่ยวข้ามคืนด้วยเคล็ดลับจากมิติลับ พวยพุ่งผ่านบานประตูไม้เก่าๆ ออกไปเตะจมูกผู้คนที่สัญจรไปมาบนถนนสายหลักของเมืองอย่างจัง "โอ้โฮ! กลิ่นอะไรกันนี่ หอมหวนชวนน้ำลายสอเสียจริง!" เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงดังมาจากพ่อค้าเร่คนหนึ่งที่เดินผ่านหน้าร้าน เขาหยุดชะงักสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าปอดลึกๆ จนสีหน้าเคลิบเคลิ้ม ตามมาด้วยชาวบ้านอีกหลายคนที่กำลังเดินจับจ่ายใช้สอย ต่างพากันหันขวับมามองต้นตอของกลิ่นหอมนี้เป็นตาเดียว ไม่นานนัก แถวคอยยาวเหยียดก็เกิดขึ้นหน้าร้านอย่างรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง ผู้คนนับร้อยชีวิตเบียดเสียดแย่งกันต่อคิวเพื่อรอลิ้มรสอาหารที่เล่าลือกันว่ามีรสชาติราวกับอาหารจากสรวงสวรรค์ ภายในร้าน หลินฟางเซียนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วว่องไว มือเรียวตักเส้นบะหมี่เหนียวนุ่มลงในชาม ราดด้วยน้ำซุปสีทองใสที่เข้มข้นด้วยรสชาติกลมกล่อม โปะหน้าด้วยเนื้อหมูตุ๋นเปื่อยนุ่มละลายในปาก ทุกขั้นตอนเปี่ยมด้วยความประณีตบรรจง สะท้อนตัวตนของอดีตเซียนหุ้นผู้มองเห็นทุกรายละเอียดแม้กระทั่งความรู้สึกของลูกค้า เว่ยหลางทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยมือหนึ่ง คอยยกชามเสิร์ฟและต้อนรับแขกเหรื่อด้วยท่าทางองอาจแต่สุภาพ รอยยิ้มและมัดกล้ามที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตทำให้ลูกค้าสาวๆ ในเมืองแอบเหลือบมองด้วยความชื่นชม จนภรรยาต้องแอบค้อนขอดด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ "ระวังหน่อยนะครับ สามีเนื้อหอม เดี๋ยวลูกค้าสาวๆ คนอื่นจะแย่งคุณไปเสียก่อน" ฟางเซียนเอ่ยกระเซ้าขณะยื่นชามบะหมี่ชามใหม่ให้เขา เว่ยหลางหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับ "ต่อให้มีสาวงามทั่วทั้งเมืองมาต่อแถวหน้าร้าน หัวใจของผมก็ถูกจองโดยเซียนหุ้นคนสวยคนนี้ไปหมดแล้วครับ ไม่มีเหลือให้ใครอีกแล้ว" บรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยความสุข เสียงหัวoเราะ และเสียงชื่นชมในรสชาติอาหาร ความเหน็ดเหนื่อยจากการต่อสู้ในตลาดหุ้นเมื่อวานมลายหายไปสิ้น หลินฟางเซียนกวาดสายตามองรายได้ที่หลั่งไหลเข้ามาในลิ้นชักคิดเงิน ตัวเลขพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ เงินสดก้อนโตนี้เพียงพอที่จะใช้เป็นทุนสำรองในการไล่ซื้อหุ้นคืนจากกลุ่มทุนที่พยายามกดราคาเธอแล้ว ทว่า ในขณะที่ความสำเร็จกำลังหอมหวานและผู้คนกำลังชื่นmนมกับฝีมือของเธออยู่นั้นเอง... เสียงก้าวเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความจอแจหน้าร้าน ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ไว้หน้าใคร ร่างท้วมของแม่เฒ่าจาง แม่สามีผู้เห็นแก่ตัวและจอมบงการ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับสีหน้าบึ้งตึงดุดัน นางกวาดสายตาจิกกัดมองไปรอบร้านด้วยความริษยา ก่อนจะตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนชามกระเบื้องสั่นสะเทือน "นังตัวดี! ผัวส่งเงินให้ใช้ไม่พอรึ ถึงได้มาตั้งหน้าตั้งตาขายตัว... เอ๊ย ขายของกินแรดเร่หาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองแบบนี้ ปิดร้านเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านทันที ลูกค้าทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว หลินฟางเซียนชะงักมือที่กำลังถือตะหลิว รอยยิ้มอิ่มเอมเมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา เหลือเพียงแววตาคมกริบที่ฉายประกายความเย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็งขั้วโลก นางวางตะหลิวลงช้าๆ ก่อนจะหันไปสบตากับแม่สามีด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก เว่ยหลางก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ สีหน้าของนายทหารหนุ่มดุดันขึ้นจนน่ากลัว แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร หลินฟางเซียนกลับยกมือขึ้นแตะแขนสามีเบาๆ เป็นสัญญาณห้ามปราม นางก้าวเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสง่างาม เยือกเย็น และทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิม "คุณแม่มาก็ดีเลยครับ... เอ่อ หมายถึง มาได้จังหวะพอดีเลยค่ะ... อะแฮ่ม มาได้จังหวะพอดีเลยนะครับคุณแม่" หลินฟางเซียนจงใจเน้นเสียงและแกล้งทำเป็นพูดผิดเพี้ยนเล็กน้อยเพื่อยั่วโมโห ก่อนที่นางจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูแม่เฒ่าจางด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน แต่แฝงด้วยความเฉียบคมที่ทำให้อีกฝ่ายหน้าถอดสี "บัญชีเงินกู้ยืมและสัญญาจำนองที่แม่เอาชื่อสามีฉันไปค้ำประกันไว้เมื่อสามเดือนก่อน... วันนี้ฉันคำนวณดอกเบี้ยครบถ้วนหมดแล้วนะ แม่จะจ่ายเป็นเงินสด หรือจะให้ฉันฟ้องยึดบ้านของแม่ที่อยู่ท้ายหมู่บ้านแทนดีล่ะครับ?" แม่เฒ่าจางเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้า ร่างท้วมสั่นเทาด้วยความตกใจและหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อตระหนักได้ว่าสะใภ้ที่นางเคยโขกสับคนนี้ บัดนี้ไม่ได้เป็นลูกไล่ที่ยอมให้รังแกอีกต่อไปแล้ว แต่กลายเป็น "เจ้าหนี้" ที่กำชะตากรรมทั้งหมดของนางไว้ในกำมือ! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" ด้วยดีเสมอมานะครับ