แผนการร้ายของญาติผู้พี่

เสียงโลหะกระทบกันดังแกร็ก เป็นสัญญาณเตือนที่คมชัดยิ่งกว่ากราฟแท่งเทียนใดๆ ในตลาดหุ้นย้อนยุค หลินฟางเซียนยืนกอดอกพิงวงกบประตูห้องครัว ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยมองแผ่นหลังของ 'จางเฉียง' ลูกพี่ลูกน้องฝ่ายสามีที่กำลังใช้ลวดเส้นเล็กงัดแงะลิ้นชักไม้ไผ่ใต้โต๊ะทำงานของนางอย่างเงียบเชียบ ชายหนุ่มร่างท้วมเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ใบหน้าอิ่มเอิบเต็มไปด้วยความโลภ มือสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นเพราะคิดว่าเงินเก็บก้อนโตจากการขายสมุนไพรในมิติลับเมื่อวานนี้ถูกซ่อนไว้ในนั้น "มือไวใจเร็วเช่นนี้ เกรงว่าอนาคตคงได้ไปนั่งนับกรงขังแทนการนับเงินนะครับ คุณพี่จางเฉียง" น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบดังขึ้นกะทันหัน ทำให้จางเฉียงสะดุ้งสุดตัวจนล้มพับลงไปกองกับพื้น ลวดในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นดินเสียงดังเคร้ง เขาหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสา เมื่อหันกลับมาพบกับรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาของหญิงสาวผู้เป็นน้องสะใภ้ "ฟะ... ฟางเซียน! เจ้า... เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ข้า... ข้าแค่ทำ1ความสะอาดใต้โต๊ะต่างหาก!" จางเฉียงแก้ตัวเสียงสั่น ละล่ำละลัก ขาทั้งสองข้างพยายามยันกายลุกขึ้นแต่ก็ทรุดลงไปอีกรอบด้วยความตกใจ ฟางเซียนไม่รีบร้อน นางก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ชิดทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับนักลงทุนผู้กุมความได้เปรียบกำลังเดินเกมบีบหุ้นให้คู่แข่งจนมุม กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศและสมุนไพรลอยอบอวลมาจากตัวนาง แต่กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับชายผู้มีความผิดติดตัว "ทำความสะอาด? ถึงขั้นต้องใช้ลวดเหล็กงัดกุญแจทองเหลืองนำเข้าจากเมืองหลวงเลยหรือครับ?" ฟางเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองอุปกรณ์งัดแงะที่พื้น "น่าเสียดายจริงๆ ที่ของมีค่าในนั้นไม่ได้โง่เง่าเหมือนคนที่จะมาขโมยมัน ลิ้นชักนั้น... ข้าไม่ได้ใส่เงินสดไว้หรอกครับ แต่มันบรรจุ 'ผงคันพิสดาร' ที่ต่อให้ท่านล้างมือสبร้อยครั้ง ผิวหนังก็จะแดงพองลอกไปเจ็ดวันเต็มๆ" สิ้นคำพูดของนาง จางเฉียงก็หน้าถอดสี รีบยกมือขึ้นมาดูด้วยความตื่นตระหนก แม้จะยังไม่รู้สึกคันในตอนนี้ แต่จินตนาการถึงความเจ็บปวดก็ทำให้เขาโอดครวญออกมาแทบเป็นบ้า "เจ้า... นังสารเลว! กล้าดียังไงมาวางยาข้า!" จางเฉียงเปลี่ยนท่าทีจากความหวาดกลัวเป็นเกรี้ยวกราดด้วยความอับอาย เขาชี้หน้าด่าทอ ลืมตัวว่าตนเองเป็นฝ่ายบุกรุกเข้ามาขโมยของ "ข้าเป็นพี่ภรรยาเจ้า เป็นญาติผู้พี่นะเว้ย! เงินทองในบ้านนี้ สมบัติของตระกูลเว่ย สมควรเป็นของข้าครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ!" "สมบัติของตระกูลเว่ย?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ทำให้บรรยากาศในห้องครัวลดอุณหภูมิลดฮวบทันที พันจ่าเว่ยหลางก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเครื่องแบบทหารที่รีดเรียบกริบ ไหล่กว้างและใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง ดวงตาดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองจางเฉียงด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน จนจางเฉียงตัวสั่นเทิ้มราวกับลูกนกตกน้ำ "น้องเขย... เว่ยหลาง ฟังข้าก่อนนะ ข้าแค่วานมาดูความเรียบร้อย..." จางเฉียงละล่ำละลักแก้ตัวเสียงสั่น น้ำตาเล็ดด้วยความกลัวอำนาจของสามีหลินฟางเซียน "ดูความเรียบร้อยด้วยการงัดลิ้นชักภรรยาข้าอย่างนั้นหรือ?" เว่ยหลางก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อของจางเฉียงให้ลอยขึ้นจากพื้นด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย กล้ามเนื้อที่แขนปูดโปนบ่งบอกถึงพละกำลังมหาศาล "กฎหมายทหารข้าอาจจะยังไม่เอามาใช้กับเจ้าตอนนี้ แต่กฎหมายบ้านเมือง ข้อหาพยายามลักทรัพย์ในเคหสถาน... เจ้าพร้อมจะไปนอนซังเตที่อำเภอหรือไม่?" "อย่า! อย่าส่งข้าให้ทางการนะ! ท่านแม่ช่วยด้วย!" จางเฉียงแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทันใดนั้น เสียงตบโต๊ะดังปึงที่ห้องโถงด้านหน้าก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าจางที่เดินกระแทกเท้าเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว นางชี้ไม้ชี้มือด่าทอทันทีที่เห็นเหตุการณ์ "เว่ยหลาง! แกกล้าทำร้ายพี่ชายตัวเองอย่างนั้นเรรึ! ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!" แม่เฒ่าจางพุ่งเข้ามาหมายจะทุบตีแขนบุตรชาย แต่เว่ยหลางเพียงแค่ปัดมือออกเบาๆ นางก็เซถลาเกือบล้ม "ท่านแม่ ยังไม่รู้ความจริงอีกหรือว่าบุตรชายผู้ประเสริฐของท่านกำลังทำอะไรอยู่" หลินฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน นางเดินไปหยิบถาดไม้ที่เตรียมไว้ ปล่อยให้สามีจัดการกับสองแม่ลูกจอมแสบตามลำดับความเหมาะสม นางไม่จำเป็นต้องลงมือเองทั้งหมด ในเมื่อสามีสายเปย์ของนางพร้อมจะกวาดล้างศัตรูให้ราบคาบอยู่แล้ว ฟางเซียนเดินเลี่ยงออกมายังลานบ้าน กลิ่นหอมฉุยของ 'ไก่ตุ๋นโสมยาจีน' ในหม้อดินเผาใบน้อยกำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวนน้ำลาย ไอความร้อนลอยกรุ่นตัดกับอากาศยามบ่าย การได้เคี่ยวสมุนไพรชั้นดีในมิติลับก่อนจะนำมาปรุงด้วยไฟอ่อนๆ บนเตาถ่านจริง ทำให้เนื้อไก่เปื่อยนุ่มละลายในปาก น้ำซุปกลมกล่อมบำรุงกำลัง เป็นมื้ออาหารที่นางตั้งใจทำให้สามีหลังเสร็จศึกชำระบัญชีกับพวกเหลือบไรในตระกูล ทว่า ขณะที่นางกำลังตักน้ำซุปใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีฟ้าคราม เสียงเคาะประตูกรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน... ก๊อก ๆ ๆ ไม่ใช่เสียงเคาะแบบคนรู้จักทั่วไป แต่เป็นจังหวะที่ถูกกำหนดไว้ของสายลับหน่วยข่าวกรองที่เว่ยหลางใช้งาน ฟางเซียนชะงักมือที่ถือทัพพี หัวใจกระตุกวูบเล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณนักลงทุนที่แม่นยำ กราฟชีวิตที่นางกำลังคำนวณอยู่ กำลังจะเกิดจุดหักเหครั้งใหญ่ที่อยู่นอกเหนือแผนการ "ฟางเซียน..." เสียงทุ้มของเว่ยหลางตะโกนเรียกมาจากด้านหน้า น้ำเสียงของเขาไม่ได้เกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อครู่ แต่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดจริงจังระดับวิกฤต "รีบเก็บของในครัว... ทางการจากเมืองหลวงส่งคนมาอายัดทรัพย์สินตระกูลเว่ยแล้ว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาวิกฤตนี้ไปพร้อมกับข้าพเจ้าในทุกตัวอักษรนะครับ!