การพบกันของสามีภรรยา

"หากเจ้ายังไม่หยุดสร้างเรื่องขายหน้าตระกูลเว่ย ข้าจะสั่งให้ลูกชายหย่ากับเจ้าเสียตั้งแต่วันนี้!" เสียงแผดกร้าวของแม่เฒ่าจางดังสะท้านไปถึงนอกรั้วบ้าน หลินฟางเซียนเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มือเรียวบางที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงวัตถุดิบชั้นเลิศที่หยิบออกมาจากมิติลับไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย เธอกำลังหั่นหมูสามชั้นติดมันเงางามด้วยจังหวะที่มั่นคงราวกับกำลังวิเคราะห์กราฟหุ้นขาขึ้นที่กำลังทำกำไรมหาศาล "ท่านแม่ครับ ท่านน่าจะเหนื่อยมามากแล้ว ดื่มน้ำชาลดความดันเสียหน่อยดีกว่าไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากทางเข้าประตูบ้าน หลินฟางเซียนชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพบร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ฝุ่นเกาะเต็มตัว ใบหน้าคมเข้มนั้นดูเหนื่อยล้า แต่ดวงตาคมกริบกลับกวาดมองไปทั่วบ้านด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก เว่ยหลางกลับมาเร็วกว่าที่คาดไว้สามวัน "อาหลาง! เจ้ากลับมาแล้ว!" แม่เฒ่าจางรีบเปลี่ยนสีหน้าจากนางมารร้ายกลายเป็นหญิงชราผู้น่าสงสารในทันที "ดูสิ เมียของเจ้าทำตัวเหลวไหลขนาดไหน นางเอาแต่ขลุกอยู่ในครัว ไม่ยอมปรนนิบัติข้า แถมยังแอบซื้อของฟุ่มเฟือยมาซ่อนไว้เต็มไปหมด!" เว่ยหลางไม่ได้ตอบรับมารดาในทันที เขาสบตากับภรรยาที่ยืนนิ่งอยู่หน้าเขียงไม้ สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่แม่เฒ่าจาง แต่กลับจ้องมองไปยังรอยยิ้มที่ดูสงบนิ่งและเปี่ยมด้วยความมั่นใจของฟางเซียนอย่างพินิจพิเคราะห์ หญิงสาวที่เคยขี้ขลาดและเอาแต่ก้มหน้ารับคำด่าทอ... หายไปไหนแล้ว? "ท่านพี่ กลับมาเหนื่อยๆ อาบน้ำก่อนเถอะครับ ข้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว" ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น เธอวางมีดลงแล้วเช็ดมือ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาโดยไม่สนสายตาอาฆาตของแม่สามี "ส่วนเรื่องที่ท่านแม่กังวล เดี๋ยวข้าจะค่อยๆ อธิบายให้ท่านพี่ฟังทีหลังนะครับ" เว่ยหลางก้าวเท้าเข้ามาหาเธอ กลิ่นอายของชายชาติทหารที่ผ่านสมรภูมิมาทำให้บรรยากาศในครัวดูอึดอัดขึ้นเล็กน้อย เขาคว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่เพื่อกักขัง แต่เพื่อสัมผัสถึงความเปลี่ยนไปของอุณหภูมิร่างกายและชีพจรที่เต้นอย่างเป็นจังหวะ "เจ้าดูต่างไปนะ ฟางเซียน" เว่ยหลางกระซิบ เสียงของเขามีความสงสัยซ่อนอยู่ "ไม่ใช่แค่คำพูด แต่เป็น... สายตาของเจ้า" "คนเราต้องมีการเติบโตนะครับท่านพี่ ยิ่งในยุคสมัยที่เงินทองหายากเช่นนี้ หากข้ายังมัวแต่นั่งร้องไห้ ชีวิตของเราสองคนคงไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้" ฟางเซียนตอบกลับด้วยความจริงใจ เธอเลื่อนมือไปแตะที่อกเสื้อของเขา "ข้าเพียงแค่พยายามทำให้ชีวิตคู่ของเราดีขึ้น ท่านพี่... ท่านเชื่อใจข้าไหมครับ?" เว่ยหลางนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ความทรงจำเกี่ยวกับภรรยาผู้แสนอ่อนแอในอดีตเริ่มเลือนรางเมื่อเผชิญกับสตรีตรงหน้าที่มีความเด็ดขาดเกินตัว เขาไม่ได้เป็นทหารที่โง่เขลา การที่เขาสามารถก้าวขึ้นมาเป็นพันจ่าได้ในวัยเพียงเท่านี้ เพราะเขารู้ดีว่าเมื่อใดควรบุกและเมื่อใดควรสังเกตการณ์ "ข้าเชื่อเจ้า" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปทางมารดาที่ยืนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ท่านแม่ครับ เรื่องในบ้านผมจะจัดการเอง ส่วนเรื่องเงินทอง... หากภรรยาผมเป็นคนหามาได้ด้วยความสามารถของนาง ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธการเติบโตของนาง" บรรยากาศในบ้านเงียบสนิทลงในทันที แม่เฒ่าจางอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง นางไม่เคยคาดคิดว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะกล้าขัดคำสั่งนางเพื่อปกป้องหญิงสาวที่นางเหยียดหยามว่าเป็นเพียงกาฝาก ฟางเซียนแอบยิ้มในใจ นี่คือกลยุทธ์การบริหารความสัมพันธ์ที่แยบยลที่สุด การมีสามีเป็นโล่กำบังนั้นช่างดีกว่าการปะทะด้วยตัวเองเป็นไหนๆ "ถ้าอย่างนั้น คืนนี้เรามาทานมื้อค่ำร่วมกันนะครับ ข้าทำ 'หมูตุ๋นน้ำแดงสูตรพิเศษ' ไว้รอท่านพี่โดยเฉพาะ กลิ่นหอมนี้... รับรองว่าใครได้กลิ่นก็ต้องเหลียวหลัง" ฟางเซียนเดินกลับไปที่เตาไฟ เธอเปิดฝาหม้อดินเผาออก กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศชั้นดีผสมผสานกับความหวานฉ่ำของเนื้อหมูที่ผ่านการเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มลอยตลบอบอวลไปทั่วบ้าน มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณความหิวโหยและความโหยหาในความสุขที่เว่ยหลางไม่เคยได้รับมานานนับปี ขณะที่เว่ยหลางกำลังจะเดินเข้าไปหาภรรยาเพื่อดูผลงานศิลปะในหม้อนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงที่หน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้านที่ดูตื่นตระหนก "เว่ยหลาง! อยู่ไหม! รีบออกมาเร็วเข้า เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่คลังสินค้าของกองทัพ!" เว่ยหลางชะงักเท้า ใบหน้าเคร่งขรึมเปลี่ยนเป็นจริงจังในบัดดล เขามองหน้าภรรยาด้วยความรู้สึกกังวล ก่อนจะหันไปทางหน้าบ้าน ฟางเซียนวางทัพพีลงช้าๆ หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะเธอจำเหตุการณ์นี้ได้... นี่คือจุดเริ่มต้นของการทุจริตในกองทัพที่กำลังจะทำลายล้างทุกอย่าง "ท่านพี่ครับ" ฟางเซียนคว้าแขนเขาไว้แน่น "อย่าเพิ่งไป... ถ้าท่านก้าวเท้าออกจากบ้านตอนนี้ ท่านจะกลายเป็นแพะรับบาปในแผนการที่พวกมันวางไว้" เว่ยหลางหันกลับมามองภรรยา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "เจ้า... เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาวิกฤตนี้ไปพร้อมกับข้าพเจ้าในทุกตัวอักษรนะครับ!