ความสำเร็จก้าวแรก

"ถ้าแม่ยังกล้าเหยียบเข้ามาในบ้านหลังใหม่ของผมอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าลูกชายคนนี้ไม่รู้จักบุญคุณที่เคยเบ่งท้องออกมาเลยนะครับ" เสียงทุ้มต่ำของพันจ่าเว่ยหลางก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองมารดาบังเกิดเกล้าที่กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจัด มือหยาบกร้านของแม่เฒ่าจางชี้หน้าลูกชายสะใภ้ที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างหลังเว่ยหลางด้วยสายตาที่พร้อมจะฉีกเนื้อ แต่ทว่าครั้งนี้กลับไม่มีวาจาโต้ตอบใดๆ หลุดออกมาจากปากของแม่เฒ่าจาง เพราะแววตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งของหลินฟางเซียนมันสื่อความหมายชัดเจนว่า 'อย่าให้ถึงคราวที่ฉันต้องใช้กฎหมายจัดการกับคนในตระกูลเลย' ฟางเซียนขยับยิ้มที่มุมปากเบาๆ พลางกระชับเสื้อคลุมตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาด้วยเงินกำไรจากการเก็งกำไรหุ้นในตลาดมืด เธอไม่ได้สนใจไยดีแม่สามีที่ไร้อำนาจต่อรองในมืออีกต่อไป สายตาของเธอทอดมองไปยังที่ดินผืนงามที่เพิ่งทำสัญญาเช่าระยะยาวและเตรียมวางศิลาฤกษ์สร้างบ้านใหม่ ที่นี่ไม่ใช่เพิงพักผ่อนที่ผุพังเหมือนเก่า แต่มันจะเป็นป้อมปราการแห่งความรุ่งโรจน์ที่เธอจะใช้มันสร้างอาณาจักรของเธอเอง "หลางเกอครับ... ปล่อยเรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของกาลเวลาเถอะครับ วันนี้เรามีงานสำคัญที่ต้องทำมากกว่าการต่อปากต่อคำกับคนที่ไม่หวังดี" ฟางเซียนแตะแขนสามีเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้อารมณ์คุกรุ่นของเว่ยหลางสงบลงทันที เขาหันมาส่งยิ้มให้ภรรยาด้วยความอ่อนโยนผิดกับใบหน้าที่ใช้ข่มขู่คนเมื่อครู่ราวกับคนละคน "ครับฟางเอ๋อร์ ผมแค่อยากให้เขารู้ว่าเงินทุกหยาดเหงื่อที่ผมหามาได้ ต่อไปนี้มันจะไม่ถูกนำไปผลาญเพื่อความเห็นแก่ตัวของใครอีก" เขาตอบพลางบีบมือภรรยาแน่น ความสำเร็จก้าวแรกของฟางเซียนไม่ใช่แค่เรื่องเงินทอง แต่มันคือการสร้าง 'หลักปักฐาน' ที่แสดงให้คนทั้งหมู่บ้านได้เห็นว่า ชีวิตที่เคยถูกเหยียบย่ำของเธอได้ผ่านพ้นไปแล้ว สองสามีภรรยาเดินไปดูการขนส่งอิฐและไม้เนื้อแข็งคุณภาพเยี่ยมที่สั่งตรงจากในเมือง กลิ่นไม้หอมโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นอายของดินที่ถูกขุดขึ้นมาใหม่เพื่อเตรียมวางรากฐาน บ้านหลังนี้ฟางเซียนเป็นคนออกแบบเองทุกตารางนิ้ว โดยเน้นฟังก์ชันที่สามารถเปลี่ยนเป็นโกดังเก็บของสำคัญหรือมิติลับได้โดยไม่มีใครสังเกต "แบบแปลนนี้... ผมไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยครับฟางเอ๋อร์ มันดูแปลกตา แต่ทว่ากลับทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก" เว่ยหลางกวาดสายตามองพิมพ์เขียวในมือภรรยาด้วยความทึ่ง "นี่คือความลับของความสำเร็จครับหลางเกอ บ้านต้องไม่เป็นแค่ที่ซุกหัวนอน แต่มันต้องเป็นฐานทัพที่ทำให้เรามองเห็นทุกความเคลื่อนไหวของศัตรู ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัวเสียอีก" ฟางเซียนตอบเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยนัยยะที่ลึกซึ้ง ในยามเย็น เมื่อแสงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า กลิ่นอาหารรสเลิศก็โชยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ฟางเซียนลงมือทำ 'ตุ๋นหมูสามชั้นสูตรลับ' ที่เธอเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก กลิ่นหอมของซีอิ๊วชั้นดีและเครื่องเทศที่หาได้ยากในยุคนี้ลอยไปแตะจมูกเพื่อนบ้านที่พากันชะเง้อคอมองมาด้วยความอิจฉาปนอยากรู้อยากเห็น บ้างก็กระซิบกระซาบว่าคนไร้ค่าอย่างเธอเอาเงินมาจากไหนมากมายถึงได้สร้างบ้านใหญ่โตและกินอยู่ดีเช่นนี้ แต่ฟางเซียนหาได้สนใจไม่ เธอกำลังใช้ตะเกียบทองเหลืองคีบหมูนุ่มๆ ใส่ชามข้าวให้สามี สายตาของเธอเหลือบมองไปเห็นซองจดหมายปริศนาที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวใหม่ จดหมายที่ประทับตราของธนาคารพาณิชย์ใหญ่ในเมืองที่เธอไม่เคยติดต่อด้วยมาก่อน เว่ยหลางสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาภรรยา เขาหยุดทานอาหารแล้วเอื้อมมือไปหยิบจดหมายนั้นขึ้นมาเปิดอ่าน ทันทีที่อ่านจบ ใบหน้าของนายทหารผู้ไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใดกลับซีดเผือดลงจนเห็นได้ชัด เขาเงยหน้าขึ้นมองฟางเซียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "ฟางเอ๋อร์... ใครเป็นคนส่งจดหมายฉบับนี้มา? และทำไมเขาถึงรู้ว่าเราถือหุ้นตัวนั้นอยู่... ทั้งที่เราปิดเรื่องนี้เป็นความลับที่สุดยอดที่สุดแล้ว" ฟางเซียนวางตะเกียบลงช้าๆ เสียงดังกริ๊กเบาๆ ในความเงียบนั้นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งหายนะ เธอค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้สามี ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังของเว่ยหลางเมื่อเห็นรอยยิ้มที่เปลี่ยนไปของภรรยา มันไม่ใช่รอยยิ้มของคนรัก แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังตกเป็นเหยื่อเสียเอง "เพราะหุ้นตัวนั้น... ไม่ใช่หุ้นที่เราควรจะซื้อแต่แรกแล้วครับหลางเกอ" ยังไม่ทันที่เว่ยหลางจะได้ถามต่อ เสียงเคาะประตูรั้วที่ทำขึ้นใหม่ก็ดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับแสงไฟจากรถยนต์คันหรูหลายคันที่จอดเรียงรายอยู่หน้าบ้านท่ามกลางความมืดมิด ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งก้าวลงจากรถพร้อมกับเอกสารในมือ ฟางเซียนขยับกายลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าขนลุก "ดูเหมือนว่า 'เจ้าของที่แท้จริง' จะมารับของที่เขาฝากไว้คืนแล้วนะครับหลางเกอ เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะความสำเร็จก้าวแรกของเรา กำลังจะเปลี่ยนเป็นสมรภูมิเลือดในค่ำคืนนี้ครับ" เซียนหุ้นย้อนเวลาขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ระทึกใจนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ!