คำสารภาพของสามีสายเปย์

"นี่คือบัญชีเงินฝากทั้งหมด สมุดคู่มือ และ... เงินเดือนงวดนี้ที่เพิ่งเบิกมาครับ ฟางเซียน คุณเก็บไว้เถอะ" เสียงทุ้มต่ำของพันจ่าเว่ยหลางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องครัวคับแคบ บนโต๊ะไม้เนื้อหยาบตรงหน้าหลินฟางเซียน บัตรสะสมทรัพย์และธนบัตรปึกหนาถูกวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ราวกับมันคือเครื่องบรรณาการชิ้นสำคัญจากนายทหารผู้เกรียงไกรที่ยอมจำนนต่อผู้เป็นภรรยาแต่เพียงผู้เดียว หลินฟางเซียนชะงักมือที่กำลังตักน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัว เธอดำดิ่งอยู่ในห้วงความคิดชั่วขณะ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยอย่างพินิจพิจารณา มองสำรวจสามีหนุ่มที่ยืนตรงแหน่วเสมือนกำลังรายงานตัวต่อผู้บังคับบัญชา ทั้งที่ในความเป็นจริง เขากำลังมอบอำนาจทางการเงินทั้งหมดในชีวิตให้เธอเป็นผู้กำกับดูแล ในโลกเก่า... อดีตเซียนหุ้นมือหนึ่งอย่างเธอคุ้นเคยกับการวิเคราะห์งบดุล การประเมินความเสี่ยง และการบริหารพอร์ตโฟลิโอระดับพันล้าน แต่พอร์ตการลงทุนที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิตตอนนี้ กลับเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนหน้าเคร่งเครียดรอฟังคำพิพากษาจากเธอ "คุณแน่ใจแล้วหรือครับ เว่ยหลาง?" ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรอยยิ้มพรายที่มุมปาก "เงินจำนวนนี้ไม่ใช่แค่เบี้ยเลี้ยง ภาระทางบ้านของคุณ... ไหนจะคุณแม่ที่มักจะหาเรื่องมาขอเงินอยู่เป็นนิจ ถ้าท่านรู้ว่าเงินเดือนทั้งหมดถูกกองไว้ที่ฉันเกลี้ยงเกลา บ้านหลังนี้คงลุกเป็นไฟยิ่งกว่าตอนโดนกองทัพมดบุกเสียอีกนะ" เว่ยหลางขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความลังเล "ผมเป็นสามีของคุณ หน้าที่หาเงินเข้าบ้านเป็นของผม ส่วนหน้าที่จัดการและทำให้มันงอกเงย... เป็นสิทธิ์ขาดของคุณฟางเซียนแต่เพียงผู้เดียวครับ เรื่องคุณแม่ ผมจัดการเองได้ คุณไม่ต้องกังวลว่าท่านจะเข้ามาวุ่นวาย" คำพูดหนักแน่นของชายหนุ่มสะท้อนถึงความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แม่เฒ่าจางผู้เคยใช้อำนาจกดขี่และสูบเลือดสูบเนื้อบุตรชาย บัดนี้ถูกสามีของเธอตัดขาดวงจรอุบาทว์นั้นอย่างเด็ดขาด หลังจากเหตุการณ์เปิดโปงความโลภในตลาดมืดเมื่อวันก่อน เว่ยหลางได้แสดงจุดยืนอย่างชัดเจนต่อหน้าเครือญาติสายตระกูลจางว่า เงินทุกหยาดหยอดที่เขาหลั่งเหงื่อแลกมา จะไม่ไหลเข้ากระเป๋าคนเห็นแก่ตัวอีกต่อไป ฟางเซียนวางทัพพีลง เธอย่างกรายเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ กลิ่นอายความเยือกเย็นของนักลงทุนมือฉีดยังคงอยู่ครบถ้วน ทว่าปลายนิ้วเรียวกลับเอื้อมไปจัดปกเสื้อเครื่องแบบทหารให้เขาอย่างทะนุถนอม ละเมียดละไมราวกับกำลังตกแต่งกราฟหุ้นขาขึ้นที่กำลังทำกำไรสูงสุด "ดีมาก..." ฟางเซียนกระซิบชิดริมหูเขา น้ำเสียงหวานล้ำแต่ทรงพลัง "ในเมื่อคุณมอบความไว้วางใจให้ฉันเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ในชีวิตครอบครัวเรา ผมสัญญาเลยว่า... เงินก้อนนี้จะไม่จมหายไปกับความว่างเปล่าอย่างแน่นอน หุ้นโรงงานสิ่งทอทางใต้ที่ฉันเล็งไว้ จะเริ่มเก็บสะสมล็อตแรกในสัปดาห์นี้ และผลกำไรที่จะตีกลับมา จะทำให้คุณกลายเป็นเศรษฐีพันล้านตัวจริง ไม่ใช่แค่ทหารชั้นผู้น้อยอีกต่อไป" เว่ยหลางมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและความเคารพยำเกรง เขารู้ดีว่าภรรยาของตนไม่ใช่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดา สมองของเธอลึกล้ำเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา และเขาก็เต็มใจที่จะเป็นฐานรองรับความทะเยอทะยานอันงดงามนั้นอย่างสุดกำลัง บรรยากาศในห้องครัวที่ควรจะเคร่งเครียด กลับอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและกลิ่นหอมกรุ่นของรากบัวตุ๋นยาจีนที่ส่งกลิ่นเย้ายวนไปทั่วบ้าน ทว่าความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้ไม่นานนัก... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่แผดร้องโวยวายจนแสบแก้วหู "ไอ้ลูกอกตัญญู! เว่ยหลาง! แกกล้าดียังไงถึงตัดค่าใช้จ่ายฉัน! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ แม่แกหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วนะ!" เสียงของแม่เฒ่าจางแผדแผดก้องทะลุกรอบประตูเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของหญิงชราที่พยายามพังเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เว่ยหลางขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มถมึงทึงขึ้นในทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มผู้พร้อมปกป้องภรรยาจากมารหัวขน ทว่า หลินฟางเซียนกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความสนุกสนาน ราวกับนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเดินเข้าสู่กับดักที่วางไว้พอดิบพอดี "ปล่อยให้ท่านเข้ามาเถอะครับ..." ฟางเซียนเอ่ยห้ามสามีที่กำลังจะเดินไปจัดการ พร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาจากลิ้นชัก "ในเมื่อเงินเดือนของคุณอยู่กับฉันแล้ว เอกสารทางกฎหมายฉบับนี้... ก็ถึงเวลาต้องเอาออกมาใช้งานเสียที" เซียนหุ้นย้อนเวลาขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 12 นี้ด้วยนะครับ!