ของขวัญจากสามี

"ห้าสิบล้านหยวน... วงเงินนี้เพียงพอที่จะทำให้ตลาดเก็งกำไรสินค้าเกษตรในมณฑลทางใต้สะเทือนจนรากฐานสั่นคลอนได้เลยทีเดียวครับ" ซูเฉิง ผู้ช่วยหนุ่มสวมแว่นกรอบทองวางเอกสารสัญญาฉบับหนาลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงา เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดังทุบหนักแน่นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของหลินฟางเซียน ฟางเซียนไม่ได้รีบร้อนหยิบเอกสารนั้นขึ้นมาดูทันที ปลายนิ้วเรียวสวยของเธอยังคงเคาะเบาๆ บนขอบถ้วยกระเบื้องเคลือบสีมรกต กลิ่นหอมกรุ่นของชาไป๋ฮ่าวอิ่นเจินลอยอวลขึ้นมาผสมผสานกับบรรยากาศอันตึงเครียด สายตาคมกริบของอดีตเซียนหุ้นมือหนึ่งกวาดมองตัวเลขผลกำไรคาดการณ์ในสมองอย่างรวดเร็ว กราฟราคาอนาคตที่เธอเคยบันทึกไว้ในความทรงจำพุ่งทะยานขึ้นราวกับมังกรทะยานฟ้า ช่างเป็นจังหวะเวลาที่เหมาะเจาะเสียเหลือเกิน ในขณะที่ตระกูลจางและบรรดาญาติผู้ทรยศกำลังรอคอยความพินาศของเธอจากคดีฟ้องร้องที่พวกเขาก섬เรื่องขึ้นมา เงินทุนก้อนโตจากเมืองหลวงนี้ก็เปรียบเสมือนกระสุนนัดสำคัญที่จะใช้ยิงแสกหน้าพวกมันให้กระเด็นตกกระดานไปตลอดกาล "ฝากคุณซูแจ้งกลับทางนายใหญ่ด้วยนะครับว่า... เงื่อนไขการลงทุนแปดสิบเปอร์เซ็นต์ผมรับไว้พิจารณา แต่สิทธิ์ขาดในการตัดสินใจซื้อขายสินค้าเกษตรต้องอยู่ที่ผมแต่เพียงผู้เดียว หากตกลงตามนี้ พรุ่งนี้เช้าเราค่อยมาลงนามในสัญญาอย่างเป็นทางการ" น้ำเสียงของฟางเซียนราบเรียบแต่ทรงพลังจนซูเฉิงต้องก้มศีรษะรับคำด้วยความยำเกรง ชายหนุ่มรู้ดีว่าสตรีผู้กุมชะตากรรมของตลาดหุ้นในเงื้อมมือผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่สมองของเอเฉียบคมยิ่งกว่าใบมีดโกนเสียอีก เมื่อซูเฉิงโค้งตัวลาลับออกไปจากห้อง ความเงียบสงบก็กลับคืนมาอีกครั้ง ฟางเซียนผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ยืดตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการใช้สมาธิมาค่อนวัน ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้หยิบปากกาขึ้นมาจัดการเอกสารกองโต เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปทหารรุ่นคุ้นเคยก็ดังกระหึ่มเข้ามาจอดสนิทที่ลานหน้าบ้าน แอด... เสียงประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยศนายพันของเว่ยหลางก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายไอฝนและหยาดเหงื่อจากการฝึกภาคสนามผสมผสานกับความเร่งรีบ ทว่าดวงตาคมกริมคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความอบอุ่นชนิดที่หากผู้ใต้บังคับบัญชามาเห็นเข้าคงต้องขยี้ตารัวด้วยความไม่เชื่อสายตา "วันนี้กลับเร็วกว่าปกตินะครับคุณสามี หรือว่าคิดถึงฝีมือทำอาหารของภรรยาคนนี้จนทนไม่ไหว" ฟางเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววหยอกเย้า ทว่ามุมปากกลับอมยิ้มบางๆ เว่ยหลางไม่ตอบคำทันที ร่างหนาเดินตรงเข้ามาโอบกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมสันซบลงลาดไหล่ของเธอสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนที่คุ้นเคยเพื่อชาร์จพลังหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู "คิดถึงอาหารก็ส่วนหนึ่ง... แต่คิดถึงคนทำมากกว่าร้อยเท่าครับฟางเซียน" มือหนาอีกข้างไม่ได้ว่างเว้น เขาลควักกล่องกำมะหยี่สีแดงเข้มขนาดค่อนข้างใหญ่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวนอกแล้ววางลงตรงหน้าเธอ "นี่ครับ... ของขวัญสำหรับความสำเร็จก้าวแรกของคุณ" ฟางเซียนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองกล่องใบนั้นด้วยความฉงน ปกติแล้วเว่ยหลางไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะสรรหาของฟุ่มเฟือยมาเอาใจ เธอกดล็อกเปิดฝากล่องออกช้าๆ แสงไฟสีนวลจากโคมระย้ากระทบเข้ากับประกายวาววับของโฉนดที่ดินผืนใหญ่ริมทะเลสาบทางตอนเหนือ พร้อมด้วยกุญแจทองคำแท้สลักลายวิจิตร และที่สำคัญที่สุดคือเอกสารสิทธิ์การถือหุ้นร้อยละสิบห้าในโรงงานแปรรูปอาหารส่งออกที่ใหญ่ที่สุดในเขตอุตสาหกรรม ซึ่งกำลังเป็นที่หมายปองของกลุ่มทุนใหญ่หลายราย "นี่มัน..." ฟางเซียนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ หุ้นโรงงานนี้มีมูลค่ามหาศาล และการจะได้มาครอบครองไม่ใช่เรื่องง่าย แม้แต่ตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงยังต้องแย่งชิงกันฝุ่นตลบ "ผมบอกคุณแล้วไงครับว่า เบื้องหลังความสำเร็จของเซียนหุ้นมือหนึ่ง จะต้องมีสามีคอยกวาดซื้อเส้นทางข้างหน้าให้ราบเรียบ" เว่ยหลางก้มลงจุมพิตที่ขมับบางแผ่วเบา น้ำเสียงจริงจังและเปี่ยมด้วยความรักล้นปรี่ "ที่ดินตรงนั้นวิวสวย น้ำใส เหมาะแก่การสร้างเรือนพักตากอากาศที่เราเคยคุยกันไว้ ส่วนหุ้นโรงงานนั่น... ผมยกให้เป็นชื่อคุณแต่เพียงผู้เดียว เพื่อให้คุณใช้มันเป็นหลักประกันในการเหยียบย่ำพวกที่เคยดูถูกคุณให้จมดิน" หัวใจของอดีตเซียนหุ้นผู้เย็นชาและผ่านสมรภูมิการลงทุนมาอย่างโชกโชน กระตุกวูบไหวอย่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านจากทรวงอกลามไปทั่วร่าง ความแค้นและบาดแผลในอดีตที่เคยถูกครอบครัวรังแกและเหยียดยาม ราวกับถูกชำระล้างให้สะอาดหมดจดด้วยความรักความจริงใจอันหนักแน่นดั่งขุนเขาของชายผู้นี้ "คุณเปย์หนักขนาดนี้ ไม่กลัวว่าเงินเดือนทหารจะไม่พอใช้หรือไงครับ" ฟางเซียนหันกลับมาสบตา เอ่ยเย้าด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น "เงินเดือนทหารอาจจะไม่พอซื้อรอยยิ้มของคุณ..." เว่ยหลางโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม "แต่ถ้าเป็นหัวใจของผม... ผมยกให้คุณหมดทั้งตัวและบัญชีทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์นานแล้วครับภรรยา" บรรยากาศหวานซึ้งกำลังอบอวลไปทั่วห้องทำงาน ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าหากันเพื่อมอบจุมพิตแห่งความสำเร็จ เสียงเคาะประตูก็จงใจดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งรวดอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของแม่เฒ่าจางที่ตะโกนแทรกเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต "นังฟางเซียน! นังสะใภ้อกตัญญู! แกหลบอยู่ในห้องกับสามีสองต่อสองทำไม ออกมาเดี๋ยวนี้! แม่ฉันกับพวกญาติๆ มายืนรอที่หน้าบ้านเป็นชั่วโมงแล้ว แกกล้าดียังไงถึงปล่อยให้ผู้ใหญ่ต้องยืนตากลมรอรับลมหนาวแบบนี้ ห้ะ! คิดว่าสามีเป็นทหารแล้วจะกร่างคับบ้านได้รึไง!" รอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยหลางเลือนหายไปในพริบตา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เขากำลังจะลุกขึ้นไปจัดการป้าแก่ปากจัดคนนั้นให้หลาบจำ แต่ฟางเซียนกลับยกมือขึ้นแตะแขนห้ามไว้เสียก่อน หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันช่างเยnชาและอันตรายยิ่งกว่าเดิม เธอกวาดสายตามองเอกสารบนโต๊ะสลับกับกุญแจทองคำในกล่องกำมะหยี่ "ไม่ต้องห่วงครับคุณสามี..." ฟางเซียนกระซิบเสียงหวานข้างหูสามีด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่กำลังรอคอยความสนุก "ในเมื่อพวกมันอุตส่าห์ถ่อสังขารมาหาเรื่องถึงหน้าบ้าน... เราก็ควรจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับชุดใหญ่ให้สมเกียรติกับของขวัญชิ้นโตที่คุณเพิ่งมอบให้ผมหน่อยไม่ใช่หรือครับ?" เธอหันไปหยิบสมุดบัญชีเงินฝากและเอกสารคดีฟ้องร้องที่เพิ่งร่างเสร็จขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างมั่นใจ ก่อนจะก้าวเท้าย่างสามขุมเดินตรงไปยังประตูหน้าบ้าน โดยไม่รู้เลยว่า... ร่างที่ยืนรออยู่หลังประตูกลับไม่ใช่แค่แม่เฒ่าจางและบรรดาญาติจอมปลอมกลุ่มเดิมอีกต่อไป เมื่อประตูไม้บานใหญ่ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดกลับทำให้ฟางเซียนต้องชะงักงัน รอยยิ้มบนมุมปากแข็งค้างในทันที เมื่อบุคคลที่ก้าวเท้าพรวดพราดเข้ามาในบ้านพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยอันคุ้นเคย ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ "อดีตคู่หมั้น" ที่เคยหักหลังเธอจนต้องตกอับในชาติก่อน พร้อมกับเอกสารหมายศาลฉบับใหม่ที่ประทับตราสำนักงานอัยการสูงสุดอย่างเป็นทางการ! ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมาครับ