ความลับที่เริ่มถูกเปิดเผย

"แม่จะเอาเงินไปทำไมอีกครับ ในเมื่อฟางเซียนเพิ่งจะจัดการค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมดไปเมื่อวาน" น้ำเสียงของพันจ่าเว่ยหลางแม้จะราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาแม่เฒ่าจางชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องครัว หญิงชราสะบัดหน้าใส่ลูกชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา ก่อนจะเหลือบมองหลินฟางเซียนที่กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกเมล็ดธัญพืชแปลกตาลงในโหลแก้วใส "ก็สะใภ้แกมันดูมีเงินเหลือใช้เกินไปไง! เห็นไหมล่ะ ของในครัวตอนนี้มีแต่ของดีๆ แถมเมื่อวานยังไปตลาดหิ้วถุงนั่นถุงนี่กลับมาตั้งเยอะ ถ้ามันรวยนัก ก็ต้องรู้จักกตัญญูต่อคนเป็นแม่บ้าง ไม่ใช่เก็บเงียบไว้ปรนเปรอผัวคนเดียว!" แม่เฒ่าจางแผดเสียงแหลมสูง หลินฟางเซียนไม่ได้หันไปมองแม้แต่น้อย มือเรียวงามของเธอขยับอย่างแคล่วคล่อง ปลายนิ้วสัมผัสกับวัตถุดิบในมิติที่เธอแอบนำออกมาวางไว้ เธอรับรู้ได้ถึงรัศมีที่แม่สามีแผ่เข้ามากดดัน แต่สำหรับคนอย่างเธอที่เคยผ่านกราฟหุ้นดิ่งนรกในตลาดหลักทรัพย์มานับครั้งไม่ถ้วน เสียงเห่าหอนของคนเห็นแก่ตัวเหล่านี้ก็เป็นเพียงแค่ 'สัญญาณรบกวน' ที่ไม่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อขายของเธอ "แม่ครับ..." เว่ยหลางก้าวเข้าไปขวางทางแม่ไว้ ร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มยืนตระหง่านราวกับกำแพงเหล็ก "ฟางเซียนเขาทำงานหนักเพื่อครอบครัวเรา ถ้าแม่จะมาเพื่อเรียกร้องเงินที่เขาหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อ ผมคงต้องขอปฏิเสธแทนเธอ" "แก... ไอ้ลูกเนรคุณ!" แม่เฒ่าจางชี้นิ้วสั่นเทา ก่อนจะกระแทกเท้าเดินออกจากครัวไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนเปราะบาง หลินฟางเซียนวางโหลแก้วลงอย่างช้าๆ เธอถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ร่างบางหมุนตัวกลับมาสบตาสามีที่ตอนนี้เปลี่ยนสีหน้าจากความดุดันเป็นความอ่อนโยนในพริบตา "คุณไม่น่าขัดใจท่านเลยนะครับ" เธอพูดพลางยิ้มบางๆ เว่ยหลางเดินเข้ามาใกล้ เขาถือวิสาสะคว้าผ้าเช็ดมือมาซับที่หลังมือภรรยาอย่างเบามือ "ผมไม่ชอบให้ใครมาเอาเปรียบคุณ โดยเฉพาะคนที่ควรจะเป็นครอบครัว... แต่ฟางเซียนครับ ผมสังเกตเห็นมาสักพักแล้ว ว่าของบางอย่างที่คุณนำออกมา มันไม่เหมือนของที่มีขายในตลาดแถบนี้เลย" หัวใจของหลินฟางเซียนเต้นกระตุกจังหวะหนึ่ง เธอซ่อนความตื่นตระหนกไว้ใต้แววตาที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "คุณหมายความว่ายังไงหรือครับ?" เว่ยหลางไม่ได้ตอบทันที เขาโน้มตัวลงมา กลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบและไอแดดจากตัวเขากระทบจมูกเธอ เขาสังเกตเห็นโหลแก้วที่เธอถืออยู่ มันเป็นวัตถุดิบที่ดูสดใหม่ราวกับเพิ่งเด็ดมาจากสวนสวรรค์ ทั้งที่ตอนนี้เป็นช่วงหน้าแล้งที่แม้แต่หญ้ายังแทบไม่มีเหลือ "ผมเป็นทหารนะ สายตาผมถูกฝึกมาให้มองรายละเอียดที่คนอื่นมองข้าม" เขาพูดเสียงต่ำพร่า ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูเธอ "เมล็ดพืชพวกนี้ ความสดของมัน... มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะอยู่ในสภาพนี้หลังจากเก็บเกี่ยวมาแล้ว แต่ผมจะไม่ถามว่าคุณได้มันมาจากไหน หรือคุณมีวิธีอะไร ผมแค่ต้องการให้คุณรู้ว่า ต่อให้โลกทั้งใบจะมองว่าคุณแปลกแยกหรือน่าสงสัย แต่ผมจะเป็นคนคนเดียวที่ช่วยคุณ 'ปิดบัง' ความลับนั้นเอง" หลินฟางเซียนนิ่งอึ้ง เธอไม่ได้คาดคิดว่าชายหนุ่มที่ดูซื่อตรงและรักความถูกต้องอย่างเว่ยหลาง จะเลือกที่จะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดใน 'ความลับ' ของเธอโดยไม่มีข้อแม้ "ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะครับ" เธอถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย เว่ยหลางยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจที่เคยเยือกเย็นของเซียนหุ้นสาวต้องหวั่นไหว "เพราะคุณคือคนของผม และถ้าคุณเป็นแม่มดที่เสกทองคำหรืออาหารวิเศษได้ ผมก็จะเป็นอัศวินที่คอยกางโล่บังหน้าให้คุณเองครับ... เอาล่ะ เลิกสนใจเรื่องนี้เถอะ วันนี้ผมซื้อเนื้อวัวชั้นดีมาด้วย เดี๋ยวผมจะก่อไฟทำเนื้อตุ๋นให้คุณทานเอง" บรรยากาศในครัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความอบอุ่น เว่ยหลางเริ่มลงมือหั่นเนื้ออย่างคล่องแคล่ว กลิ่นเครื่องเทศเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วบ้าน มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลจนยากจะปฏิเสธ ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นเอง *ปัง!* เสียงทุบประตูหน้าบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงตะโกนของชายแปลกหน้าที่ดูไม่น่าไว้ใจ "มีคนแจ้งมาว่าบ้านนี้ซุกซ่อนของผิดกฎหมายจากการค้ามืด! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" หลินฟางเซียนเบิกตากว้าง เธอเหลือบมองโหลแก้วในมิติลับที่ยังวางอยู่บนโต๊ะครัว ซึ่งมีเมล็ดพันธุ์พืชแปลกตาที่สามารถกลายเป็นหลักฐานมัดตัวเธอได้ทุกเมื่อ หากคนพวกนั้นบุกเข้ามาได้สำเร็จ ชีวิตที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาใหม่ทั้งหมดอาจพังทลายลงในพริบตา! เว่ยหลางวางมีดลงทันที ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยดุจหินผา เขาหันมาสบตาภรรยาเป็นเชิงสั่งให้เธอถอยไปข้างหลัง แล้วก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ประตูหน้าด้วยท่าทางที่ไม่มีใครกล้าหือ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ระทึกใจนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ!