สินค้าล้ำค่าในราคาตลาดมืด

เสียงกระแทกของถาดไม้สนสนิมเขรอะกระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ปัง* เรียกให้สายตาหลายคู่ในตรอกมืดหลังโรงเตี๊ยมพยัคฆ์คำรามต้องหันขวับมามอง "ของที่เจ้าคุยนักคุยหนาว่ามาจากแดนเหนือ... มีปัญญาหามาได้แค่นี้จริงหรือ แม่นางหลิน?" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของ "เฒ่าเฉิน" พ่อค้าตลาดมืดผู้กุมสัมปทานเกลือเถื่อนและสมุนไพรหายากครึ่งเมืองดังลอดออกมาจากใต้ผ้าคลุมศีรษะสีดำสนิท ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองห่อผ้าใยป่านหยาบที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างเคลือบแคลงสงสัย หลินฟางเซียนไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบายังคงประดับอยู่บนมุมปากเรียวสวย นางค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวเรียบร้อยคลายปมเชือกป่านออกอย่างใจเย็น ราวกับกำลังเปิดดูผลงานศิลปะชิ้นเอกในหอศิลป์หลวง หาใช่การซื้อขายสินค้าผิดกฎหมายในมุมมืดของเมืองชายแดนไม่ กลิ่นหอมเย็นเยือก ทว่าทรงพลังจนทำให้ลมหายใจของคนรอบข้างสะดุด พวยพุ่งออกมาทันทีที่ชั้นผ้าใยป่านผืนสุดท้ายถูกเปิดออก ภายในห่อผ้าคือก้อนโสมป่าอายุไม่ต่ำกว่าร้อยปีที่ถูกเก็บรักษาความชื้นไว้ด้วยรากสนสด และข้างกันนั้นคือผลึกเกลือหินสีชมพูบริสุทธิ์สะอ้านตา ซึ่งผ่านกระบวนการสกัดพิเศษจากมิติลับของนาง จนปราศจากสารเจือปนและสิ่งสกปรกใดๆ ส่องประกายระยิบระยับล้อกับแสงตะเกียงน้ำมันอันริบหรี่ เฒ่าเฉินถึงกับชะงัก ลมหายใจของพ่อค้าเขארาดกระชากหยุดกั้นไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยหรี่มองอย่างดูแคลนเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยจนแทบถลون เขาโน้มตัวเข้าหาโต๊ะอย่างลืมตัว มือหยาบกร้านสั่นเทาเล็กน้อยยื่นออกไปหมายจะแตะต้องก้อนโสมป่าตรงหน้า แต่ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อได้ยินเสียงเตือนเรียบๆ แต่ทรงพลัง "ระวังด้วยครับ เฒ่าเฉิน... ของสิ่งนี้ หากบอบช้ำแม้แต่นิดเดียว มูลค่าที่ท่านคำนวณไว้ในใจเมื่อครู่ อาจต้องลดลงครึ่งหนึ่งทันที" คำพูดของนางทำให้เฒ่าเฉินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวตรงหน้าเป็นครั้งแรก และในวินาทีนั้นเอง ความคิดที่ว่านางเป็นเพียงสะใภ้บ้านนอกไร้เดียงสาก็ถูกปัดตกไปอย่างสิ้นเชิง แววตาของหลินฟางเซียนนิ่งสงบ เยือกเย็น และล้ำลึกราวกับนักลงทุนรุ่นเก๋าผู้กุมกระดานหุ้นมูลค่าพันล้าน ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความโลภเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย "เจ้า... เอาของพวกนี้มาจากไหน? โสมป่าอายุนับร้อยปีเช่นนี้ แม้แต่พรานป่ามือฉกาจที่สุดในเทือกเขาอวิ๋นหลานยังใช้เวลาครึ่งค่อนชีวิตก็หาไม่พบ ส่วนเกลือหินบริสุทธิ์ไร้กลิ่นคาวนี่... เจ้าไปเอามาจากสำนักไหน?" เฒ่าเฉินเค้นเสียงถามด้วยความอยากรู้แกมหวาดระแวง "แหล่งที่มาของสินค้า คือความลับทางการค้าครับ เฒ่าเฉิน" ฟางเซียนตอบเสียงนุ่ม ทว่าเด็ดขาด "หน้าที่ของท่านในเวลานี้ มีเพียงการประเมินราคาให้ยุติธรรม หรือหากท่านคิดว่าสินค้าล็อตนี้ไม่มีค่าพอจะนำไปเสนอให้ 'ลูกค้ารายใหญ่' ของท่านในจวนเจ้าเมือง... ข้าก็พร้อมจะเก็บมันกลับ แล้วไปเคาะประตูโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามแทน" เพียงแค่เอ่ยถึง 'จวนเจ้าเมือง' สีหน้าของเฒ่าเฉินก็เปลี่ยนสีทันที ใครๆ ในตลาดมืดต่างรู้ดีว่าท่านรองเจ้าเมืองกำลังป่วยหนักด้วยโรคประหลาดที่หาหมอดีเท่าMเทวดามาักษาก็ไม่หาย และโสมป่าอายุร้อยปีที่มีคุณภาพระดับนี... คือยาอายุวัฒนะเดียวที่จะยื้อชีวิตเขาไว้ได้! ในขณะที่การเจรจาในมุมมืดกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด ห่างออกไปไม่กี่ลี้ ณ ลานบ้านตระกูลจาง บรรยากาศกลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดอีกรูปแบบหนึ่ง แม่เฒ่าจางนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ สายตาดุดลวดกวาดมองไปรอบห้องครัวที่ว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอยของบุตรสะใภ้ นางทุบไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดังลั่นจนไก่ในเล้าข้างบ้านส่งเสียงร้องระงม "นังสะใภ้ตัวดี! ออกไปตั้งแต่ยังไม่ทันสว่าง ป่านนี้ยังไม่กลับมาหุงหาอาหารหรือปรนนิบัติข้า ช่างกล้าหนักนะ! คิดว่าแต่งเข้าบ้านเราแล้วจะทำตัวเป็นนายหญิงรึไง?!" แม่เฒ่าจางแผดเสียงโวยวายใส่เว่ยหลางที่กำลังยืนลับคมมีดทหารอยู่ริมระเบียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย เว่ยหลางหยุดการเคลื่อนไหวในมือชั่วขณะ เขาเงยหน้าขึ้นสบตารดาด้วยแววตาคมกริบที่แฝงไอสังหารจางๆ จนแม่เฒ่าจางต้องชะงักคำด่าทอไว้ในลำคอ "ฟางเซียนไปทำธุระสำคัญครับ ท่านแม่ควรพักผ่อนและรักษาน้ำเสียงไว้บ้าง ช่วงนี้ข้าวปลาอาหารในบ้านก็มาจากหยาดเหงื่อของนาง หากท่านยังไม่เลิกส่งเสียงโวยวายขับไล่ไสส่งนางอีก... เย็นนี้คงไม่มีแม้แต่น้ำแกงร้อนๆ ให้ท่านได้ซดอย่างแน่นอน" "เจ้า... เจ้าลูกอกตัญญู! แกเข้าข้างนังผู้หญิงสารเลวนั่นมากกว่าแม่แท้ๆ ของตัวเองอย่างนั้นเรึ?!" แม่เฒ่าจางกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าบุตรชายคนรองที่เคยเชื่อฟังและส่งเงินเดือนให้ตนแต่โดยดี จะกลายมาเป็นโล่กำบังชั้นดีให้กับสะใภ้ที่นางเกลียดชังเข้ากระดูกดำเช่นนี้ เว่ยหลางไม่ตอบโต้อะไรอีก เขาเพียงแค่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำในชุดทหารบดบังแสงอาทิตย์ยามสายจนเกิดเงาทาบทับร่างของมารดา ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางหน้าบ้านเพื่อเฝ้ารอการกลับมาของภรรยาด้วยความกระวนกระวายใจเล็กๆ ลึกๆ ในอก ถึงเขาจะเชื่อมั่นในมันสมองและความเด็ดเดี่ยวของนางเพียงใด แต่การที่สตรีตัวคนเดียวต้องเข้ามาพัวพันกับพวกพ่อค้าตลาดมืดและขุนนางฉ้อฉล ย่อมมีความเสี่ยงไม่น้อย ตัดกลับมาที่ตลาดมืด เฒ่าเฉินปาดเหงื่อเม็ดเป้งที่ผุดขึ้นตามไรผม แม้เขาจะเป็นเสือร้ายแห่งตลาดมืด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการต่อรองอย่างไร้ที่ติของหลินฟางเซียน เขากลับรู้สึกราวกับกำลังถูกต้อนให้จนมุมในกระดานหมากรุกที่อีกฝ่ายเดินเกมไว้ล่วงหน้าสิบตา "ตกลง... ข้าให้ราคาเจ้าตามที่ขอ ห้าร้อยตำลึงเงินสำหรับโสมป่า และอีกสองร้อยตำลึงสำหรับเกลือหินสิบคีบนี้!" เฒ่าเฉินกัดฟันกรวด ยื่นตั๋วเงินปึกหนาออกมาวางกระแทกโต๊ะ หลินฟางเซียนกวาดตามองตั๋วเงินในมือด้วยความรวดเร็ว ตรวจสอบลายน้ำและตราประทับอย่างแม่นยำ ก่อนจะแย้มยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรก รอยยิ้มนั้นงดงามราวดอกไม้แรกแย้มกลางฤดูใบไม้ผลิ ทว่าในสายตาของเฒ่าเฉิน มันกลับดูคล้ายรอยยิ้มของปีศาจคำนวณกำไรที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก "ยินดีที่ได้ร่วมธุรกิจครับ เฒ่าเฉิน หวังว่าสินค้าล็อตหน้า... จะทำให้ท่านพึงพอใจยิ่งกว่านี้" ฟางเซียนเก็บตั๋วเงินเข้าสาบเสื้ออย่างมิดชิด ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้ความลังเล ทิ้งให้เฒ่าเฉินยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งทึ่ง ทั้งหวาดกลัว และ... อยากร่วมมือด้วยอีกในอนาคต ทว่า ในขณะที่หลินฟางเซียนกำลังก้าวเท้าพ้นจากตรอกมืดเพื่อมุ่งหน้ากลับเรือน พร้อมกับแผนการลงทุนกว้านซื้อที่ดินแปลงใหญ่ในกำมือ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะท้อนก้องขึ้นที่ปากตรอกเสียก่อน เงาร่างของทหารยามเมืองในชุดเกราะเหล็กครบมือ พร้อมธนูขึ้นสายตึงเปรี๊ยะ กำลังเคลื่อนพลปิดล้อมทางออกทุกด้านอย่างรวดเร็ว ชายร่างสูงใหญ่สวมหน้ากากเงินลายพยัคฆ์ก้าวออกมาจากแถวหน้าสุด ปลายดาบในมือสะท้อนแสงจันทร์สลัวพุ่งตรงมาที่นางโดยตรง "จับตัวนางไว้! ข้อหาลักลอบค้าสินค้าต้องห้ามจากแดนเหนือ และมีส่วนพ้องกับกบฏ!" ดวงตาคู่สวยของหลินฟางเซียนหรี่แคบลงทันที รอยยิ้มบนมุมปากจางหายไปในพริบตา นางนิ่งงันไปชั่วอึดใจเมื่อตระหนักได้ว่า... ข้อมูลการค้าของนางรั่วไหล และผู้ที่อยู่เบื้องหลังการซุ่มโจมตีครั้งนี้ หาใช่ขุนนางเมืองชายแดนทั่วไปไม่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาวิกฤตนี้ไปพร้อมกับข้าพเจ้าในทุกตัวอักษรนะครับ!