วันหยุดสุดอบอุ่น

กระดาษตราครุฑสีขาวสะอาดตาแผ่นนั้นถูกพับเก็บอย่างประณีต บรรจงสอดเข้าไว้ในแฟ้มหนังแท้ที่ล็อกกุญแจอย่างแน่นหนา หลินฟางเซียนปัดปลายนิ้วผ่านสันแฟ้มเบาๆ คล้ายกำลังทบทวนตัวเลขมูลค่าหลายล้านหยวนที่เพิ่งถูกโอนเข้าบัญชีลับเมื่อยามบ่าย สงครามประสาทกับกลุ่มญาติฝ่ายสามีที่เคยจ้องจะฮุบเงินชดเชยและเงินเดือนของเว่ยหลาง จบลงด้วยความพ่ายแพ้ราบคาบของอีกฝ่าย เอกสารสละสิทธิ์และสัญญาแบ่งแยกครอบครัวเด็ดขาด ทำให้ตระกูลจางและพวกเหลือขอไร้ซึ่งสิทธิ์ตามกฎหมายใดๆ ในทรัพย์สินของเธอกับสามีอีกต่อไป "มองเอกสารพพวกนั้นแล้ว คิ้วงามๆ ของคุณยังจะผูกเป็นปมอยู่ทำไมกันครับ หนี้สินทางใจกับคนพวกนั้น ถูกเราตัดขาดจนไม่เหลือเศษซากให้เก็บกวาดแล้วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูลอยมาพร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่โอบรอบเอวบาง เว่ยหลางในชุดลำลองเสื้อกล้ามสีเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ก้มลงวางคางเกยลาดไหล่ของภรรยา สายตาคมกริบที่เคยใช้สั่งการในสนามรบเวลานี้กลับทอประกายอ่อนโยนยามมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาว ฟางเซียนหลุดยิ้มออกมาบางเบา เธอเอี้ยวตัวกลับไปใช้หลังมือเกลี่ยไรหนวดเคราที่เริ่มขึ้นคริ้มบนคางของสามี "ฉันไม่ได้คิดเรื่องน่ารำคาญพวกนั้นหรอค่ะ... เอ้ย... หรอครับ แค่กำลังคิดต่างหากว่า วันหยุดพักผ่อนที่เราตกลงกันไว้ว่าจะไปหุบเขาลำธารท้ายหมู่บ้าน เราควรจะขนเสบียงอะไรไปทำกินกันดี ถึงจะถูกปากท่านนายทหารผู้เก่งกาจคนนี้" เว่ยหลางหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขารวบตัวเธอเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นจนแผ่นหลังบางแนบติดกับอกแกร่ง "สำหรับผม แค่มีคุณอยู่ด้วย ไม่ว่าผัดผักวิญญาณหมูหรือข้าวเปล่าคลุกน้ำปลา ก็รสชาติเทียบเท่าภัตตาคารหรูระดับร้อยปีแล้วครับ... แต่ถ้าให้ดี วันนี้ผมอยากโชว์ฝีมือย่างปลาที่ผมตกมาได้ด้วยตัวเองให้คุณชิมบ้าง" หุบเขาลำธารท้ายหมู่บ้านในยามสายปลายฤดูใบไม้ผลิช่างงดงามราวกับภาพวาดพู่กันจีน สายน้ำใสไหลเย็นสะท้อนประกายแดดระยิบระยับผ่านร่มเงาของแมกไม้ใหญ่ กลิ่นอายความชื้นของดินและพรรณไม้นานาพันธุ์ช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าจากการต่อ1008 กลศึกทางธุรกิจและการเงินออกไปจนหมดสิ้น ฟางเซียนก้าวลงจากรถจักรยานที่เว่ยหลางเป็นคนปั่นมาตลอดทาง เธอนำเอาเสื่อผ้าใบกันน้ำปูลงบนผืนหญ้าสีเขียวขจี นำวัตถุดิบชั้นเลิศที่แอบหยิบออกมาจากมิติลับทีละอย่างออกมาจัดเรียง หมูสามชั้นคัดพิเศษลายไขมันแทรกสวยงาม เห็ดหอมสดดอกโต พริกแห้ง กระเทียมดอง และเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะที่ส่งกลิ่นหอมหวลยวนใจตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มลงมือปรุง "เว่ยหลางคะ... เอ๊ย... เว่ยหลางครับ ไปก่อกองไฟรอได้เลย ทางนี้ฉันจะหมักเนื้อหมูสำหรับทำ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงฮ่องเต้' และเตรียมเครื่องเคียงสำหรับเมนูโปรดของคุณ" ฟางเซียนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงร่าเริง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสุขของการใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ที่เธอโหยหามานาน ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน เขารีบจัดการหาฟืนแห้งและก้อนหินมาตั้งเตาชั่วคราวอย่างคล่องแคล่ว ภาพของนายทหารผู้ทรงเกียรติกำลังนั่งยองๆ เป่าลมเข้ากองไฟเพื่อให้ประกายไฟลุกโชน เป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งและชวนให้หัวใจของอดีตเซียนหุ้นสาวเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบ เสียงซู่ซ่าของน้ำมันร้อนๆ กระทบกับเนื้อหมูสามชั้นหั่นเต๋าชิ้นพอดีคำในกระทะเหล็กใบเล็ก ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งลำธาร ฟางเซียนยืนบรรจงเคี่ยวซอสน้ำตาลทรายแดงกับขิงและรากผักชีจนงวดเข้าเนื้อ สีน้ำตาลทองเคลือบเงาบนชิ้นเนื้อหมูดูฉ่ำวาวชวนน้ำลายสอ ขณะเดียวกัน เว่ยหลางก็กำลังพลิกปลาเทร้าต์ลำธารที่โรยเกลือและสมุนไพรจนหนังกรอบเกรียม ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนตัดกับกลิ่นหอมหวานละมุนของหมูตุ๋นได้อย่างลงตัว "ฝีมือการทำอาหารของคุณนี่นับวันยิ่งทำให้ผมถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆ นะครับ" เว่ยหลางขยับเข้ามาใกล้ ใช้ทัพพีไม้ตักชิ้นหมูสามชั้นเปื่อยนุ่มที่ละลายในปากขึ้นมาเป่าให้หายร้อน แล้วป้อนใส่ปากภรรยาอย่างเอาใจ ฟางเซียนเคี้ยวช้าๆ รับรสชาติความหวานเค็มกลมกล่อมที่กระจายทั่วปลายลิ้น ดวงตาพริ้มรับความอร่อยด้วยความพึงพอใจ "ฝีมือฉันเป็นเลิศอยู่แล้ว แต่ฝีมือการก่อไฟของคุณวันนี้ก็ไม่เลวเลยนะ นายทหารเว่ย" ทั้งสองนั่งรับประทานอาหารร่วมกันท่ามกลางธรรมชาติอันบริสุทธิ์ เสียงหัวเราะและบทสนทนาหยอกล้อเคล้าคลอไปกับเสียงสายน้ำไหล เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่ประเมินค่าไม่ได้ในโลกที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี ทว่า... ความสงบสุขมักมีไว้เพื่อรอการถูกทดสอบ ขณะที่ฟางเซียนกำลังจะยื่นถ้วยน้ำซุปสมุนไพรให้สามี จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังแหวกพงหญ้ามาจากทางเดินแคบๆ เลียบเชิงเขา ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจและเสียงโวยวายที่คุ้นหูจนน่าสะอิดสะเอียน "นังตัวดี! แกหนีมาเสวยสุขอยู่ตรงนี้นี่เอง! คิดว่าจะทำสัญญาฉ้อโกงพวกฉันแล้วลอยนวลไปได้ง่ายๆ งั้นรึ!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่เฒ่าจางดังแผดขึ้น พร้อมกับร่างที่สวมชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ แต่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นพุ่งตรงเข้ามาหมายจะกระชากแขนของฟางเซียน ด้านหลังมีร่างท้วมๆ ของจางเฉียงน้องสามีและภรรยาเดินตามมาสมทบด้วยท่าทีคุกคามไม่แพ้กัน เว่ยหลางวางตะเกียบในมือลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างหนาโดยไม่ต้องออกแรง เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนบังร่างภรรยาไว้มิดชิด สายตาคมปลาาวดั่งใบมีดกวาดมองผู้บุกรุกทั้งสามด้วยความเย็นเยียบ "ที่นี่คือที่ดินส่วนบุคคล และพวกคุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่ ไสหัวไปซะ!" แม่เฒ่าจางหน้าซีดเผือดด้วยความกลัวอำนาจของบุตรชายคนเล็ก แต่ความโลภและเงินจำนวนมหาศาลที่หลุดมือไปทำให้ความกลัวนั้นมลายหายสิ้น นางกรีดเสียงร้องลั่น "ไอ้ลูกเนรคุณ แกเข้าข้างนังเมียตัวแสบนี่จนไม่เห็นหัวแม่ผู้ให้กำเนิดแล้วใช่ไหม! เอกสารบ้าอะไรนั่น ฉันไม่ยอมรับ! แกต้องเซ็นคืนเงินทั้งหมดมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะประจานให้คนทั้งกองทัพรู้ว่าเมียแกมันคือปีศาจสูบเลือดสูบเนื้อ!" ฟางเซียนค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังแผ่นหลังกว้างของสามี ใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที มือเรียวหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อสะพายอย่างใจเย็น "คุณแม่สามี... ดูท่าทางท่านจะยังอ่านหนังสือภาษาไทยไม่แตกฉานสินะครับ... อ๊ะ ขออภัยครับ พอดีติดปากไปหน่อย... ท่านยังอ่านหนังสือภาษาทางกฎหมายไม่เข้าใจสินะคะ" ฟางเซียนจงใจเน้นเสียงเยาะเย้ย "ในเมื่อท่านบุกมาถึงที่นี่เพื่อทวงถามหาเงิน... งั้นก็เชิญดูหมายศาลข้อหาบุกรุกและข่มขู่กรรโชกทรัพย์ ที่เจ้าหน้าที่ตำรวจเพิ่งอนุมัติเมื่อช่วงเช้าวันนี้ได้เลยค่ะ!" สิ้นคำพูดของฟางเซียน เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเครื่องยนต์รถจักรยานยนต์ของเจ้าหน้าที่ตำรวจประจำอำเภอก็แล่นมาจอดปิดทางออกทิศทางเดียวของหุบเขาอย่างรวดเร็ว! ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และเติบโตไปพร้อมกับความสำเร็จของฟางเซียนและเว่ยหลางในทุกๆ ตัวอักษรนะครับ!