มิติลับและการเอาคืนครั้งแรก

ควันสีขาวนวลที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากเตาดินเผาขนาดเล็ก ไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญญาณของการหุงหาอาหาร แต่มันคือกลิ่นอายแห่งความมั่งคั่งที่หลินฟางเซียนจงใจปลุกปั้นขึ้นมาจากความว่างเปล่า "กลิ่นนี่มัน..." เว่ยหลางชะงักมือที่กำลังซ่อมแซมขาเก้าอี้ไม้ไผ่ ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองไปรอบห้องครัวแคաբๆ ที่ในอดีตเคยมีแต่กลิ่นอายความอับชื้นและความอดอยาก แต่ทว่าในยามนี้ อากาศภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมล้ำลึกของชาผู่อู๋ชั้นดี ผสมผสานกับความหอมมันของข้าวหอมมะลิใหม่และเนื้อหมูตุ๋นยาจีนที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ฟางเซียนหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนเรียวปาก นางใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปในหม้อดินอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนประกายความเจ้าเล่ห์แบบที่เซียนหุ้นมือฉมังใช้เวลาอ่านเกมในตลาดหลักทรัพย์ไม่มีผิดเพี้ยน "ตกใจอะไรหรือครับพี่เว่ยหลาง? สามีภรรยาเรายากจนมานาน ถึงเวลาที่ต้องกินดีอยู่ดีเสียบ้างแล้วนะครับ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจเกินร้อย เว่ยหลางวางเครื่องมือในมือลง เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ภรรยาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาจากไข้ป่าเมื่อหลายวันก่อน ภรรยาตัวน้อยของเขาก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาที่เคยหวาดกลัวและยอมจำนนต่อโชคชะตา บัดนี้กลับเปล่งประกายความเฉลียวฉลาดและเด็ดเดี่ยว จนแม้แต่เขายังอดที่จะเกรงใจไม่ได้ "ฟางเซียน... น้องไปเอาใบชาชั้นดีนี่มาจากไหน? แล้วไหนจะเนื้อหมูชิ้นหนานั่นอีก บ้านเราไม่มีเงินแม้แต่เหรียญทองแดงเดียวไม่ใช่หรือ?" เว่ยหลางกระซิบถามด้วยความกังวล แม้เขาจะรักภรรยามากเพียงใด แต่ในยุคสมัยที่ความยากจนข้นแค้นบีบคั้นผู้คน การมีของดีเหล่านี้อยู่ในครอบครองย่อมดึงดูดสายตาอันตรายจากเพื่อนบ้านจอมสอดรู้สอดเห็นได้อย่างง่ายดาย ฟางเซียนไม่ตอบคำถามในทันที นางเพียงแต่ยื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสกับกรอบหน้าต่างไม้เก่าๆ ที่สลักลวดลายโบราณ ซึ่งนางเพิ่งค้นพบความลับของมันเมื่อคืนนี้เอง ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ในยามที่ความมืดปกคลุมไปทั่วเรือนหลังน้อย หลินฟางเซียนผู้เคยเป็นถึงเซียนหุ้นอันดับต้นๆ ของยุคปัจจุบัน ได้พบว่ากระจกเงาโบราณบานเล็กที่ติดอยู่ข้างฝาผนัง ไม่ใช่แค่กระจกธรรมดา แต่จิตใต้สำนึกของนางถูกดึงดูดเข้าสู่ "มิติลับ" พื้นที่เกษตรกรรมขนาดมหึมาที่อุดมไปด้วยดินดำน้ำชุ่ม ทรัพยากรแร่ธาตุ และคลังสินค้าจำลองที่บรรจุวัตถุดิบชั้นเลิศจากทุกมุมโลกเอาไว้ครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพรหายาก เมล็ดพันธุ์พืชแห่งอนาคต หรือแม้กระทั่งชาผู่อู๋ที่ถูกเก็บรักษาไว้ในภาชนะสุญญากาศอย่างดี การใช้ชีวิตในอดีตเพื่อล้างแค้นญาติทรยศที่เคยฮุบสมบัติของตระกูลหลิน ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับสมองที่ผ่านการคำนวณความเสี่ยงมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ขั้นตอนแรกสุดที่จะทำให้แผนการทั้งหมดดำเนินไปได้ด้วยดี... คือการสร้างรากฐานทางการเงินและทำให้ศัตรูตายใจเสียก่อน "ความลับครับพี่เว่ยหลาง..." ฟางเซียนยิ้มพราย ดวงตาคู่งามระยิบระยับ "แต่ขอให้พี่มั่นใจเถอะว่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป จะไม่มีใครในตระกูลเว่ยหรือตระกูลหลินหน้าไหนกล้าดูถูกเราอีกต่อไป" ในขณะที่สามีภรรยากำลังพูดคุยกันด้วยบรรยากาศที่อบอุ่น ทว่าที่บริเวณรั้วบ้านหลังติดกัน ซึ่งเป็นบ้านของแม่เฒ่าจาง แม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากจัดและจอมบวกลบผลประโยชน์ บรรยากาศกลับร้อนระอุขึ้นอย่างฉับพลัน "กลิ่นอะไรวะเนี่ย?!" แม่เฒ่าจางสูดจมูกฟุดฟิด ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความสงสัย นางวางตะหลิวในมือลงแล้วเดินกระแทกส้นเท้ามาที่หน้าต่างบ้านของหลินฟางเซียนทันที กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อตุ๋นและชาชั้นดีลอยทะลุผ่านร่องไม้เข้ามาเตะจมูกอย่างจัง จนกระเพาะอาหารของคนแก่ที่กินเพียงข้าวต้มก้นหม้อมาตลอดทั้งวันส่งเสียงร้องโครกคราฟด้วยความหิวโหย นังสะไภ้ไร้ค่าคนนั้นเอาเงินมาจากไหน?! แม่เฒ่าจางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความริษยา ตั้งแต่นางบังคับให้เว่ยหลางส่งเงินเดือนทหารส่วนใหญ่มาให้ตนเก็บรักษาไว้ บ้านของลูกชายคนรองก็ไม่ควรจะมีปแม้แต่เศษเงินซื้อเนื้อสัตว์ด้วยซ้ำ แต่นี่มันกลิ่นอะไรกัน? กลิ่นหอมเย้ายวนใจแบบนี้ แม้แต่บ้านของคหบดีใหญ่ในอำเภอยังหาไม่ได้ง่ายๆ เลย! ด้วยความโลภและอยากรู้อยากเห็น แม่เฒ่าจางจึงตัดสินใจสาวเท้าเข้าไปเคาะประตูบ้านของลูกชายเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับตะโกนแผดเสียงแหลมสูงด้วยความโมโห "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังตัวดี หลินฟางเซียน! แกซ่อนเงินอะไรไว้ในบ้าน ถึงได้กล้าทำอาหารกลิ่นหอมฟุ้งรบกวนชาวบ้านชาวช่องแบบนี้ เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้รึ!" เสียงทุบประตูโครมครามดังสะท้อนก้องไปทั่วตรอกแคաբๆ ทำให้ชาวบ้านละแวกนั้นเริ่มชะโงกหน้าออกมาดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้น แต่ภายในบ้านหลังน้อย หลินฟางเซียนกลับไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย นางเพียงแค่หันไปสบตากับเว่ยหลางผู้เป็นสามี พร้อมกับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทรงเสน่ห์และอันตรายในคราเดียวกัน ปลาติดเบ็ดแล้ว... และเกมแรกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เว่ยหลางขมวดคิ้วมุ่นเตรียมจะลุกขึ้นไปเปิดประตูจัดการปัญหา แต่ฟางเซียนกลับเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม นางส่ายหัวช้าๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้วยตนเองอย่างสง่างาม ทันทีที่บานประตูไม้เปิดออก แม่เฒ่าจางที่ตั้งท่าจะพุ่งเข้ามาโวยวายก็ต้องชะงักงัน เมื่อได้เห็นภาพเบื้องหน้า... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ