แยกบ้านคือทางรอด

"ถ้าพวกท่านยังกล้าก้าวล้ำเข้ามาในเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือน!" น้ำเสียงเย็นเยียบเฉียบขาดราวกับคมมีดที่กรีดผ่านอากาศหนาวเหน็บดังขึ้นทันทีที่บานประตูไม้เก่าแก่เปิดออก แม่เฒ่าจางที่อ้าปากเตรียมจะแผדเสียงด่าทอตามนิสัยเดิม ชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน ภาพที่นางคาดหวังว่าจะได้เห็นคือลูกสะใภ้อ่อนแอ เนื้อตัวสั่นเทา ก้มหน้ารับกรรม และคอยส่งเงินเดือนทหารของบุตรชายให้ตามคำสั่ง แต่สิ่งที่ปรากฏต่อสายตากลับเป็นหลินฟางเซียนที่ยืนหลังตรงสง่างาม แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย รัศมีกดดันบางเบาที่แผ่ออกมาจากตัวนาง ทำให้แม่เฒ่าจางถึงกับเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว เบื้องหลังร่างเพรียวบางนั้น พันจ่าเว่ยหลางยืนตระหง่านดั่งภูผา ใบหน้าคมเข้มไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองมารดาและบรรดาญาติพี่น้องที่ยกโขยงกันมาอย่างเอาเรื่องด้วยแววตาเย็นชาจนน่าขนลุก มือหนาข้างหนึ่งวางพาดอยู่บนด้ามดาบประจำกายโดยสัญชาตญาณ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนผู้มาเยือนหลายคนเริ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ฟางเซียน... นังเด็กอกตัญญู! แกกล้าดียังไงมาพูดจากับแม่สามีแบบนี้!" นางจางได้สติก็แผดเสียงแหลมสูงเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "เงินเดือนของเว่ยหลางคือเงินของตระกูลจาง! แกเอาซ่อนไว้ที่ไหน รีบเอาออกมาทั้งหมดเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นฉันจะให้ลูกชายฉันหย่ากับแกแล้วไล่ออกจากหมู่บ้าน!" คำขู่เดิมๆ ที่เคยใช้ได้ผล กลับเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอจากหลินฟางเซียน นางก้าวเท้าเดินช้าๆ ออกมาที่เฉลียงบ้าน ท่าทางเยือกเย็นดั่งนักลงทุนผู้ถือไพ่เหนือกว่าในตลาดหุ้น ไม่มีร่องรอยของความลนลานแม้แต่น้อย "หย่าหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของเว่ยหลางดังแทรกขึ้น ตัดบทมารดาอย่างไม่ไว้หน้า "ถ้าท่านแม่อยากให้ผมหย่ากับฟางเซียนนัก งั้นเรามาตกลงเรื่องบัญชีทรัพย์สินและการตัดขาดความสัมพันธ์กันให้เรียบร้อยเสียเลยดีกว่าครับ" คำว่า 'ตัดขาดความสัมพันธ์' พุ่งเข้าใส่สมองของแม่เฒ่าจางราวกับสายฟ้าฟาด นางเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจสะดุดกึก "เว่ยหลาง! แก... แกกล้าพูดคำนี้กับแม่ผู้ให้กำเนิดอย่างนั้นหรือ เพราะนังตัวดีนี่ใช่ไหมที่เป่าหูแก!" "ไม่มีใครเป่าหูผมทั้งนั้นครับ" เว่ยหลางก้าวออกมายืนเคียงข้างภรรยา ไหล่กว้างบังร่างของนางมิดชิดราวกับต้องการประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเขาคือโล่กำบังที่แข็งแกร่งที่สุด "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เงินเบี้ยเลี้ยงทหารของผมเก้าส่วนสิบถูกส่งเข้ากองกลางตระกูลจาง เพื่อให้พี่ใหญ่เอาไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายและส่งเสียลูกชายเรียนหนังสือ ส่วนภรรยาของผมต้องอดมื้อกินมื้อ ทำงานจนหลังขดหลังแข็ง ข้าวสารสักเม็ดในยุ้งฉางพวกท่านยังไม่เคยแบ่งให้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... พอแค่นี้ครับ" บรรดาญาติพี่น้องที่ตามมามุงดูเริ่มส่งเสียงซุบซิบกันเซ็งแซ่ สายตาทิ่มแทงมองมาที่แม่เฒ่าจางและครอบครัวพี่ใหญ่ที่มักเอาเปรียบผู้อื่นเป็นทุนเดิม ข่าวลือเรื่องความลำเอียงของบ้านใหญ่ไม่ใช่ความลับ แต่การที่บุตรชายคนรองลุกขึ้นมาประกาศกร้าวกลางลานบ้านเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิด "พวกแกคิดจะแยกบ้านอย่างนั้นเรอะ ฝันไปเถอะ!" สะใภ้ใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลังโพล่งขึ้นมาด้วยความร้อนรน หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและกลัวว่าจะสูญเสียแหล่งเงินก้อนโต "ถ้าพวกแกแยกบ้าน แกก็ต้องยกที่ดินแปลงสวยและเงินเก็บทั้งหมดให้บ้านใหญ่เป็นการตอบแทนคุณเลี้ยงดู!" หลินฟางเซียนยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยคมเขี้ยวของนักลงทุนผู้คร่ำหวอดในเกมธุรกิจ นางก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตากวาดมองสะใภ้ใหญ่และแม่เฒ่าจางด้วยสายตาวิเคราะห์ราวกับกำลังประเมินมูลค่าสินค้าด้อยคุณภาพ "ตอบแทนคุณเลี้ยงดูหรือครับ?" ฟางเซียนทวนคำ น้ำเสียงไพเราะแต่เย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกสันหลังวาบ "เกียรติบัตรทหารผ่านศึกและเงินบำเหน็จที่เว่ยหลางแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อบนสนามรบ ถูกพวกท่านผลาญจนแทบไม่เหลือหรอ ถ้าเราจะพูดเรื่องตัวเลขกันจริงๆ ตั้งแต่แต่งงานเข้ามา ฉันจดบันทึกรายรับรายจ่ายทุกบาททุกสตางค์ไว้หมดแล้วครับ บัญชีฉบับนี้ระบุชัดเจนว่าตระกูลจางติดค้างเงินทองและค่าแรงของสามฉันอยู่เท่าไหร่ หากท่านยังไม่เลิกราวีและต้องการให้เรื่องถึงมגอำเภอ ข้าพเจ้าเกรงว่าคนที่จะต้องเดือดร้อนจนไม่เหลือแผ่นดินซุกหัวนอน คงไม่ใช่พวกเราอย่างแน่นอน" กระดาษบันทึกแผ่นเล็กที่ฟางเซียนหยิบขึ้นมาโบกเบาๆ ในมือ ทำเอาแม่เฒ่าจางหน้าซีดเผือด แม้จะอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ แต่ชื่อเสียงและอำเภอเป็นสิ่งที่คนชนบทหวาดกลัวที่สุด ยิ่งในยุคสมัยที่กฎหมายเริ่มเข้ามามีบทบาท การยักยอกเงินทหารหรือการกดขี่ข่มเหงรังแกคนในครอบครัวอาจทำให้ลูกชายคนโตของนางหมดอนาคตทางการงานได้ทันที "แก... นังงูพิษ!" แม่เฒ่าจางชี้หน้าสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง หายใจหอบกระชั้นจนน่ากลัว "คิดว่าแยกบ้านแล้วจะอยู่รอดหรือไง! ตัวคนเดียวไม่มีไร่ไม่มีนา ไม่มีแม้แต่ข้าวสารจะกรอกหม้อ พวกแกอดตายแน่!" "เรื่องนั้นไม่ต้องรบกวนให้ท่านแม่ต้องเป็นห่วงหรอครับ" เว่ยหลางโอบเอวภรรยาเข้าหาตัวอย่างแนบเนียน สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นมั่นคงที่แผ่ออกมาจากร่างของสามี หลินฟางเซียนไม่เพียงแต่ไม่สะทกสะท้าน แต่นางยังแย้มยิ้มอย่างงดงาม ชวนมองยิ่งนัก "ขอบคุณความกรุณาของท่านแม่ที่เตือนสติครับ" ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงความเฉียบคม "อาหารมื้อแรกหลังแยกบ้านวันนี้ ฉันตั้งใจว่าจะทำ 'ซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมป่า' หอมกรุ่น เสิร์ฟคู่กับหมูสามชั้นผัดหน่อไม้มิติลับรสชาติกลมกล่อม กลิ่นหอมคงจะลอยข้ามรั้วไปเตะจมูกบ้านใหญ่จนพวกท่านต้องน้ำลายสอเป็นแน่ครับ น่าเสียดาย... ที่คนอกตัญญูและเห็นแก่ตัว จะไม่ได้มีโอกาสได้ชิมรสชาติอาหารที่ปรุงด้วยความสุขของครอบครัวเราเลยแม้แต่คำเดียว" สิ้นคำพูดนั้น กลิ่นหอมกรุ่นอวลของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นเข้มข้นที่ฟางเซียนแอบเคี่ยวเตรียมไว้ในครัวมิติลับก่อนหน้านี้ ก็โชยระเหยผ่านสายลมพัดเข้าสู่ปลายจมูกของทุกคนที่ยืนอยู่บริเวณนั้นโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นหอมเย้ายวนใจที่อัดแน่นด้วยความอุดมสมบูรณ์และความมั่งคั่งที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ทำเอาบรรดาญาติที่แห่กันมาหาเรื่องถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาลูบท้องด้วยความหิวโหย แม่เฒ่าจางอ้าปากค้าง หมายจะด่าทอต่อแต่เสียงกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อเว่ยหลางยกมือขึ้นประสานคารวะแบบทหารอย่างเยือกเย็น ก่อนจะหมุนตัวปิดประตูไม้ลงกลอนเสียงดังสนั่น ปิดตายเส้นทางความโลภของครอบครัวใหญ่ไว้เบื้องนอกอย่างเด็ดขาด ภายในบ้านที่เงียบสงบ หลินฟางเซียนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันมาสบตากับสามีที่มองนางด้วยแววตาเปี่ยมรักและความชื่นชมระคนทึ่ง มื้ออาหารหอมกรุ่นกำลังรออยู่ตรงหน้า และเส้นทางสู่ความร่ำรวยพันล้านได้ถูกเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว... แต่ทว่า ในขณะที่เตาไฟกำลังลุกโชนและหม้อซุปกำลังเดือดพล่าน เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอีกครั้งจากภายนอก เป็นจังหวะสามครั้งหนักๆ ที่ไม่เหมือนคนในบ้านใหญ่มาอาละวาด... และเมื่อเปิดประตูออก ภาพของบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่ใต้เงาไม้ก็ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางเซียนแข็งค้างไปในทันที! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตากรรมและสัมผัสความอบอุ่นปลายจวักไปพร้อมกันนะครับ!