ความจริงหลังเงามืด

กลิ่นอายสุราหมักร้อยปีในจอกกระเบื้องเคลือบสีชาดมิได้ช่วยให้จิตใจของหลี่เฟยเทียนสงบลงแม้แต่น้อย รสชาติเผ็ดร้อนบาดคอรากับเพลิงผลาญในเตาหลอมโอสถ ยิ่งตอกย้ำถึงความเดือดพล่านในกระแสโลหิต ทุกหยดที่ไหลผ่านลำคอคือภาพสะท้อนของความจริงอันโสมمที่เพิ่งถูกกระชากหน้ากากออกในยามวิกาล บนโต๊ะไม้ไผ่เก่าคร่ำคร่าภายในโรงเตี๊ยมร้างกลางหุบเขาหมันซาน แผ่นป้ายหยกประจำตัวของอาจารย์—ผู้ซึ่งล่วงลับไปในกองเพลิงแห่งลัทธิมารเมื่อสามปีก่อน—กำลังวางแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้า รอยสลักรูป ‘กระบี่ทะยานฟ้า’ อันเป็นเอกลักษณ์ บัดนี้กลับปรากฏรอยบิ่นลึกรูปจันทร์เสี้ยวที่มุมขวา ซึ่งรอยตำหนินี้มีเพียงผู้อาวุโสสูงสุดสามคนภายใน ‘พรรคกระบี่อุดร’ เท่านั้นที่ล่วงรู้ “เจ้ายังจะดื่มมันเข้าไปอีกหรือ? สุราไม่ได้ช่วยให้คนตายฟื้นคืนชีพ และไม่ได้ทำให้คนรทรยศสำสำนึกผิด” เสียงใสรากระฆังเงินระคนความเย็นชาดังขึ้นทำลายความเงียบ มู่หรงเสวี่ยยืนพิงกรอบหน้าต่าง สายตาคมกริบดั่งคมกระบี่เหมันต์จ้องมองไปยังความมืดมิดเบื้องนอก นางอยู่ในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับความมืดของราตรี รัศมีแห่งพลังเซียนแผ่ซ่านรอบกายจนละอองน้ำค้างรอบตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางเบา หลี่เฟยเทียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันและรอยร้าวลึกในวิญญาณ เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมปลาบสีนิลฉายแวววาวโรจน์ดั่งหมาป่าบาดเจ็บ “แม่นางมู่... ท่านเข้าใจความรู้สึกของการถูกแทงข้างหลังโดยคนที่เรียกว่า ‘พี่น้อง’ หรือไม่? อาจารย์พร่ำสอนข้าเสมอว่า มรรคากระบี่คือความซื่อตรง แต่วันนี้... ข้ากลับพบว่ากระบี่ที่ปลิดชีพท่าน กลับถูกลับคมด้วยมือของคนที่นั่งดื่มสุราเคียงข้างท่านมาตลอดครึ่งชีวิต” คำพูดนั้นหนักอึ้งดั่งขุนเขาไท่ซาน มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเยือกเย็นในแววตาทอประกายความเห็นใจแวบหนึ่ง นางก้าวเข้ามาใกล้ ชายผ้าสีขาวสะบัดไหวราสายลมหนาว นางยื่นมือเรียวขาวดั่งหยกไปแตะที่ขอบจอกสุราของเขาเบาๆ “ความแค้นไม่ใช่ภาระที่เจ้าต้องแบกไว้ผู้เดียว หลี่เฟยเทียน... หากพรรคกระบี่อุดรเน่าเฟะถึงแก่น การใช้กระบี่ในมือเจ้าชำระล้างเสีย มิใช่หนทางที่ถูกต้องหรอกหรือ?” “ท่านพูดง่ายนี่ มู่หรง...” หลี่เฟยเทียนเงยหน้าสบตานาง ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนและกลิ่นอายความหนาวเย็นจากกายของนาง “คนคนนั้นไม่ใช่พ่อตาของท่าน หรืออาจารย์ที่ท่านเคารพรักสุดหัวใจ... แต่เป็น ‘อี้เทียนHao’ รองประมุขผู้ทรงคุณธรรมแห่งยุทธภพ ผู้ที่ทุกคนต่างกราบไหว้สรรเสริญ!” สิ้นคำ บรรยากาศภายในห้องก็พลันเย็นเยียบลงถึงขีดสุด ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ของหลี่เฟยเทียนทะลักออกมาจากร่างโดยไม่รู้ตัว แรงกดดันมหาศาลทำให้โต๊ะไม้ไผ่แตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ เศษผงไม้ลอยวนเวียนในอากาศก่อนจะถูกบดขยี้จนละเอียดด้วยคลื่นพลังอันดุดัน นี่คือเคล็ดวิชา ‘สุราไร้ลักษณ์ ขั้นที่เจ็ด - เมามายสลายวิญญาณ’ ที่หลอมรวมความแค้นและความเจ็บปวดไว้เป็นหนึ่งเดียว มู่หรงเสวี่ยหาได้ตื่นตระหนก นางตวัดนิ้วชี้วาดกลางอากาศเป็นค่ายกลอัคคีเหมันต์ สกัดกั้นแรงกดดันนั้นไว้ได้ในพริบตา ดวงตากลมโตคู่นั้นมองเขาอย่างลึกล้ำ “ถ้าเช่นนั้น... เจ้าก็จงพิสูจน์ให้ยุทธภพเห็นสิ ว่ากระบี่เมามายของเจ้า มิได้มีไว้เพื่อร่ำไห้รำพัน แต่มีไว้เพื่อทวงคืนความยุติธรรม!” ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองกำลังถึงจุดอิ่มตัว เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบสงบของราตรีก็ดังขึ้น... *กริ๊บ... แกร็ก...* มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมนุษย์ธรรมดา แต่เป็นเสียงกระทบของโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่ลากไปกับพื้นศิลา และกลิ่นอายพลังปราณมารอันดำมืดที่แผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งหุบเขา รัศมีนี้น่าสะพรึงกลัวเสียจนเปลวเทียนในห้องดับวูบลงทันที หลี่เฟยเทียนหรี่ตาลงคมกริบ เขากวาดตามองออกไปนอกหน้าต่าง มือขวาเลื่อนไปกุมด้ามกระบี่เก่าๆ ที่เหน็บไว้ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ “ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิดนะขอรับ” รอยยิ้มกวนประสาทผุดขึ้นที่มุมปากของจอมยุทธ์หนุ่ม แต่แววตากลับปรากฏจิตสังหารรุนแรงดั่งพายุคลั่ง เงาร่างสีดำทมิฬนับสิบสายพุ่งทะยานลงมาจากยอดเขา ปลายกระบี่ของพวกมันสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายสีเลือด และที่น่าตกใจที่สุดคือ... สัญลักษณ์ที่ปักอยู่บนอกเสื้อของพวกมัน คือตราประทับของ ‘สำนักกระบี่เหมันต์’ สำนักต้นสังกัดของมู่หรงเสวี่ยเอง! มู่หรงเสวี่ยหน้าเปลี่ยนสีในฉับพลัน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว เมื่อเงาร่างของผู้นำกลุ่มมือสังหารปรากฏขึ้นภายใต้แสงจันทร์ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่นางจำได้ขึ้นใจ—นั่นคือเสียงของผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักของนางเอง ผู้ซึ่งควรจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่หลังเขา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันอุปสรรคและพิสูจน์ใจไปพร้อมกับตัวละครทั้งสอง พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!