กลิ่นอายคัมภีร์โลหิต

กลิ่นเหม็นคาวเลือดคละคลุ้งจนแสบจมูก ราวกับกลิ่นของซากสัตว์ที่เน่าเปื่อยหมักหมมมานับร้อยปี ผสมผสานกับกลิ่นอายปราณมารสีดำทมิฬที่แผ่ซ่านลอดรอยแยกของพื้นหินอัคนีใต้พิภพ หลี่เฟยเทียนยกไหสุราขึ้นกระดกอึกใหญ่ ของเหลวรสร้อนแรงไหลผ่านลำคอ ช่วยขับไล่ความอึดอัดกดดันจากบรรยากาศรอบกายได้เพียงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองผ่านความมืดมิดเบื้องหน้า ที่ซึ่งเงาตะคุ่มของซากโบราณสถานใต้ดินปรากฏอยู่รางๆ รังลับของพรรคมารใต้ดินที่พวกเขาตามล่ามาครึ่งเดือน เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและค่ายกลลวงตาอันซับซ้อน "ช้าก่อน... ค่ายกลดาราวิปริตเบื้องหน้านั่นไม่ธรรมดา" เสียงหวานกังสดาลดั่งระฆังหยกเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ มู่หรงเสวี่ยก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง ร่างระหงภายใต้ชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับความโสมมของสถานที่แห่งนี้ราวกับดอกบัวขาวที่ผุดขึ้นจากตม กระบี่เหมันต์ในฝักส่งเสียงสั่นพานเบาๆ สะท้อนถึงจิตสังหารที่ถูกกดเอาไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ "แม่นางมู่หรงเป็นห่วงข้าหรืออย่างไร?" หลี่เฟยเทียนแย้มรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก ดวงตาแพรวพราวทอดมองสตรีข้างกายด้วยแววตากรุ้มกริม "หากข้าพลาดท่าพลộtตกตายในรังมารแห่งนี้ ท่านคงต้องเดินทางท่องยุทธภพเพียงลำพังอย่างไร้รสชาติเป็นแน่" มู่หรงเสวี่ยปรายตามองเขาด้วยหางตาแวบหนึ่ง ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความเย็นชาที่แทบจะแช่แข็งอากาศรอบตัวได้ "วาจาเหลวไหล หากเจ้าตาย ข้าแค่ฝังศพเจ้าไว้ที่นี่ แล้วค่อยไปสะสางบัญชีแค้นกับพรรคมารด้วยตนเอง... ไม่เห็นว่าจะมีสิ่งใดน่าเสียดาย" "ใจร้ายนัก..." หลี่เฟยเทียนหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่แววตาหาได้มีความขบขันไม่ ประกายตาทอแสงสีทองจางๆ ของ *เคล็ดวิชาสุราไร้ลักษณ์* แผ่ขยายออกไปเพื่อตรวจสอบโครงสร้างพลังงานของค่ายกล "แต่ท่านพูดถูกครึ่งหนึ่ง ค่ายกลนี้ไม่ได้มีไว้ป้องกันผู้บุกรุก... แต่มันมีไว้ 'กักขัง' อะไรบางอย่างที่อยู่ข้างในต่างหาก" สิ้นคำพูดของเขา บรรยากาศโดยรอบก็พลันเปลี่ยนไป อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาดำนับร้อยสายเริ่มเคลื่อนไหวตามผนังถ้ำหิน ราวกับพวกมันมีชีวิต คัมภีร์โลหิต... สิ่งที่พวกเขาสืบหามาตลอด บัดนี้มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ตำนานการฝึกวิชาอันโหดเหี้ยม แต่มันกำลังส่งเสียง "เต้นระรัว" สอดประสานกับชีพจรของผู้คนในรัศมีร้อยลี้ "ระวัง!" มู่หรงเสวี่ยสะบัดข้อมือเบาๆ กระบี่เหมันต์พุ่งออกจากฝักด้วยเสียงกรีดร้องของสายลมหนาว ประกายแสงสีฟ้าครามแผ่พุ่งออกเป็นวงกว้าง ตัดผ่าเงาดำที่พุ่งเข้าจู่โจมจากความมืดให้สลายกลายเป็นละอองน้ำแข็งในชั่วพริบตา ท่วงท่าของนางสง่างามและเด็ดขาดไร้ช่องโหว่ สมกับที่เป็นทายาทอันดับหนึ่งของสำนักกระบี่เหมันต์ หลี่เฟยเทียนไม่รอช้า นิ้วมือข้างหนึ่งดีดไหสุราในมือ ส่งหยดสุราพุ่งทะยานออกไปดั่งกระสุนปืนกล ปราณสุราไร้ลักษณ์แปรเปลี่ยนเป็นคมกระบี่ไร้รูป ตัดผ่านค่ายกลดาราวิปริตจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น หินผาถล่มลงมาเบื้องล่าง แต่พวกเขาทั้งสองกลับทะยานร่างผ่านกลุ่มควันและเศษหินได้อย่างงดงามราวกับภูตผี เบื้องล่างสุดของรังลับ คือห้องโถงกว้างใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นจากกระดูกสีขาวนظลานตา ตรงกลางห้องมีแท่นบูชาหินนิลดำสนิท บนนั้นวางม้วนคัมภีร์เก่าแก่ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงสด ซึ่งกำลังเปล่งแสงเรืองรองน่าสะพรึงกลัว กลิ่นอายโลหิตที่แผ่ออกมาจากคัมภีร์นั้นรุนแรงเสียจนทำให้ลมปราณในตันTianของหลี่เฟยเทียนปั่นป่วนชั่วขณะ "นั่นคือ... คัมภีร์โลหิตโลกันตร์" มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด "วิชามารที่สูญหายไปเมื่อสามร้อยปีก่อน เหตุใดจึงมาปรากฏอยู่ที่นี่ และดูเหมือนว่า... มันกำลังรอคอยใครบางคนมาเปิดอ่าน" หลี่เฟยเทียนก้าวเข้าไปใกล้แท่นบูชาทีละก้าว รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังและแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นสุมอก รอยแผลเป็นในอดีตที่อาจารย์ของเขาถูกสังหารด้วยวิชามารรูปแบบเดียวกันนี้กลับมาเด่นชัดขึ้นในความทรงจำ "ไม่ใช่แค่รอคอย..." หลี่เฟยเทียนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาสอดส่องไปทั่วบริเวณความมืดรอบห้องโถง "แต่มันกำลัง 'รอคอยพวกเรา' ต่างหาก" ฉับพลันนั้น เปลวไฟสีเลือดรอบห้องโถงก็ลุกโชนขึ้นพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ เสียงหัวเราะแหบแห้งเย็นยะเยือกดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องบน ราวกับเสียงกู่ร้องของภูตผีตกนรก และก่อนที่หลี่เฟยเทียนจะทันได้ส่งสัญญาณเตือน เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากรูปอสูรยิ้มเยาะ ก็ก้าวออกมาจากม่านหมอกโลหิต พร้อมกับกระบี่ในมือที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ "ยินดีต้อนรับ... หลานชายของตระกูลหลี่ และคุณหนูแห่งสำนักกระบี่เหมันต์ ข้ารอคอยพวกเจ้ามานานเหลือเกิน..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันอุปสรรคและพิสูจน์ใจไปพร้อมกับตัวละครทั้งสอง พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!