ปะทะคมกระบี่กับไอสุรา

กลิ่นอายโลหิตคาวคลุ้งปะปนกับกลิ่นสุราหมักพันปีในโรงเตี๊ยมร้างกลางหุบเขาอสูรทมิฬ ลมปราณกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งออกมาจากร่างของแปดองครักษ์พรรคมารจนคานไม้ลั่นเอี๊ยดอາດดั่งจะแหลกสลาย "หลี่เฟยเทียน วันนี้คือวันตายของเจ้าและนังสารเลวสำนักกระบี่เหมันต์ผู้นั้น ส่งกระบี่พิชิตฟ้ามาเสีย แล้วพวกเราจะไว้ชีวิตให้พวกเจ้าตายอย่างสบาย!" หัวหน้าองครักษ์พรรคมารแค่นเสียงเหี้ยมเกรียม ดวงตาเบิกโพ้งด้วยจิตสังหารรุนแรง หลี่เฟยเทียนแย้มยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่นั้นยังคงฉายแววเกียจคร้านและกวนประสาทตามเคย มือขวาถือไหสุราคู่ใจยกขึ้นกระดกอึกใหญ่ราวกับรอบกายมิได้มีศัตรูคอขาดบาดตายรายล้อมอยู่แม้แต่น้อย "ตายอย่างสบายหรือ? น่าเสียดาย... สุราในไหของข้ายังเหลืออีกครึ่ง หากพวกเจ้ายังไม่ออกกระบี่ เกรงว่ารสชาติสุราคงจะจืดจางไปเสียก่อน" หลี่เฟยเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย พลางปาดหยาดสุราที่มุมปากอย่างไม่ี่อสาท มู่หรงเสวี่ยยืนนิ่งสงบดั่งรูปสลักน้ำแข็ง รัศมีความเย็นยะเยือกแผ่ขยายออกรอบกายจนละอองน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งโปรยปราย นางมิได้เอ่ยวาจาแม้แต่ครึ่งคำ นิ้วเรียวดั่งหยกขาวกุมด้ามกระบี่ประจำกายแน่น ปราณกระบี่เหมันต์บริสุทธิ์หมุนวนรอบคมกระบี่ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงดั่งภูตผีร่ำไห้ "พูดมากไร้สาระ ลงมือ!" สิ้นเสียงคำราม องครักษ์พรรคมารทั้งแปดก็ทะยานร่างเข้ามาพร้อมกันราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด คมกระบี่และกระบองหนามอัดแน่นด้วยพลังมารสีดำทะมึนพุ่งเข้าจู่โจมจุดตายทั้งแปดของหลี่เฟยเทียนและมู่หรงเสวี่ยในเสี้ยวพริบตาเดียว! *เปรี้ยง! โครม!* คลื่นพลังปะทะกันจนพื้นไม้กระจัดกระจาย เศษไม้ลอยละลิ่วกลางอากาศ มู่หรงเสวี่ยขยับกายดั่งเซียนสาวร่ายรำท่ามกลางหิมะโปรย กระบี่เหมันต์ในมือวาดออกเป็นวงโค้งประกายแสงสีฟ้าครามตัดผ่านความมืดมิด ปราณกระบี่เฉียบคมดั่งใจนึกตัดร่างขององครักษ์พรรคมารผู้หนึ่งขาดเป็นสองท่อนในกระบวนท่าเดียว เลือดสีดำทะมึนสาดกระเซ็นย้อมผนังไม้จนกลายเป็นสีโลหิต ทว่า อีกเจ็ดคนที่เหลือหาได้มีความเกรงกลัวไม่ พวกมันประสานค่ายกลมารโลหิต พลังปราณสีดำหลอมรวมเป็นรูปหัวกะโหลกมหึมาอ้าปากหมายกลืนกินร่างของนางทั้งเป็น "ระวังตัวด้วยเล่า แม่นางมู่ หากเจ้าตายไป ข้าคงต้องดื่มสุราคนเดียวตลอดกาล ช่างเหงาหงอยยิ่งนัก" เสียงกวนประสาทดังขึ้นข้างหู พร้อมกับร่างของหลี่เฟยเทียนที่ไหววูบดั่งภูตพายุนำพาไอสุราตลบอบอวล หลี่เฟยเทียนพลิกข้อมือ ไหสุราในมือซัดออกปะทะกับกระบองหนามอย่างจัง แรงกระแทกสะท้อนกลับจนองครักษ์พรรคมารกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว "เคล็ดวิชาสุราไร้ลักษณ์ - สายธาราพิชิตนครา!" เขาสะบัดชายเสื้อ ปราณสุราแปรรูปเป็นกระบี่ไร้ลักษณ์นับพันสายพุ่งแหวกอากาศออกไปอย่างดุดันตระการตา เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม องครักษ์พรรคมารสามคนถูกกระบี่ไร้ลักษณ์ทะลวงจุดชีพจรจนกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต ล้มฟุบลงขาดใจตายคาที่ทันที ความดุเดือดของการต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ เลือดเนื้อและกลิ่นอายมรณะคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทว่า ท่ามกลางสถานการณ์คับขันที่กำลังได้เปรียบนั้น จู่ๆ บรรยากาศรอบกายก็เย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน ลมพายุหมุนวนจากเบื้องบนหลังคาโรงเตี๊ยม แรงกดดันระดับขอบเขตกำเนิดจิตวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวกดทับลงมาจนเข่าขององครักษ์ที่เหลือถึงกับทรุดลงกับพื้น เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีทองปักลายพญามารปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ซุ่มเสียง ดวงตาสดใสแต่เย็นชาดั่งอสรพิษจ้องมองมาที่หลี่เฟยเทียนและมู่หรงเสวี่ยราวกับมองมดปลวก "ไม่นึกเลยว่า... ขุนพลมารโลหิตจะลงมือด้วยตัวเอง" มู่หรงเสวี่ยหน้าถอดสีเล็กน้อย เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผม หลี่เฟยเทียนหุบยิ้มกวนประสาท ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย มือที่ถือไหสุรากำแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน นี่ไม่ใช่ศัตรูระดับเดียวกับที่เคยเจอมา การเผชิญหน้าครั้งนี้คือความเป็นความตายอย่างแท้จริง ขุนพลมารโลหิตแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ชูมือขึ้นฟ้า ปราณมารสีโลหิตรวมตัวกันเป็นกระบี่มารขนาดยักษ์เหนือศีรษะ "ส่งชีวิตของพวกเจ้ามา..." *ฉับพลันนั้นเอง!* ก่อนที่กระบี่มารจะฟาดลงมา พื้นดินใต้เท้าของหลี่เฟยเทียนก็เกิดรอยร้าวลึก อักขระโบราณสีทองสว่างวาบขึ้นจากใต้พื้นดิน พร้อมกับเสียงกระบี่ปริศนาดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขาอสูรทมิฬ—เสียงกระบี่ที่ทำให้พลังปราณมารของขุนพลมารโลหิตถึงกับสั่นสะท้อนและหยุดชะงักลงในทันที! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและส่งกำลังใจให้ "เซียนสุราเมามาย" เสมอมา พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!