สุราจอกสุดท้ายที่ร้านริมทาง

กลิ่นอายของเหล้าหมักจากผลท้อป่าสามฤดูคละคลุ้งปะปนอยู่กับกลิ่นฝนที่กำลังจะโปรยปรายลงมา ร้านน้ำชาเล็กๆ ริมทางหลวงสายเปลี่ยวแทบไม่มีผู้คนสัญจร นอกจากม้าพเนจรสองตัวที่ผูกไว้ใต้ชายคาและเงาร่างของคนสองคนที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ "เจ้าดื่มมากเกินไปแล้ว" เสียงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งบนยอดเขาหิมะพันปี มู่หรงเสวี่ยยังคงนั่งตัวตรงแน่ว ดวงตางามดั่งหงส์มองจอกสุราในมือของบุรุษตรงข้ามด้วยแววตาระคนความระอา นางไม่แตะต้องอาหารแม้แต่น้อย ปราณกระบี่เหมันต์ในกายแผ่ไอเย็นบางเบาจนหยดน้ำบนโต๊ะรอบตัวนางจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง หลี่เฟยเทียนหัวเราะในลำคอ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยอย่างคนกึ่งหลับกึ่งตื่น เขายกจอกสุราขึ้นซดรวดเดียวหมด ปล่อยให้หยดสุราไหลย้อยลงตามมุมปากและคางคมคาย ก่อนจะวางจอกลงกระแทกกับโต๊ะเสียงดังสนั่น "ดื่มมากเกินไป? แม่นางมู่... ในยุทธภพที่เต็มไปด้วยคนหน้าเนื้อใจเสือ การดื่มสุราจนเมามาย อย่างน้อยก็ยังดีกว่าการตื่นอยู่แล้วพบว่าตนเองถูกเพื่อนร่วมสำนักแทงข้างหลังนะฃรับ" หลี่เฟยเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย รอยยิ้มมุมปากของเขาแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันต่อฟ้าดิน "วิถีเซียนย่อมต้องบริสุทธิ์ผุดผ่อง จิตใจไร้ธุลีมารบกวน เจ้าเอาแต่จมอยู่กับความแค้นและน้ำเมาเช่นนี้ เมื่อใดจึงจะบรรลุวิถีแห่งกระบี่ที่แท้จริง?" มู่หรงเสวี่ยกล่าวตำหนิด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับไหววูบเล็กน้อย นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดบุรุษผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศจนน่ากลัวผู้นี้ ถึงได้เลือกทางเดินที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและกลิ่นสุรา "วิถีแห่งกระบี่?" หลี่เฟยเทียนทวนคำ เขาส Sแคะหูเบาๆ ด้วยนิ้วก้อยอย่างไม่ี่ใส่ใจ "ฮ่าๆๆ... วิถีของเจ้าคือการถือกระบี่น้ำแข็ง ตัดขาดโลกีย์ ละทิ้งกิเลส แล้วสุดท้ายก็กลายเป็นรูปปั้นหินบนยอดเขาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกเช่นนั้นหรือ? หากการเป็นเซียนหมายถึงการต้องไร้หัวใจ เช่นนั้นขยอมเป็นผีสุราที่หัวเราะได้ ร้องไห้เป็น ดีกว่าต้องกลายเป็นกระบี่ไร้วิญญาณเล่มหนึ่งของพวกสำนักคุณธรรมจอมปลอมนั่น!" คำพูดของเขาเฉียบคมดั่งคมกระบี่ บาดลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งจิตใจของนาง มู่หรงเสวี่ยชะงักงัน กระบี่วิเศษที่วางอยู่บนตักส่งเสียงสั่นพานเบาๆ ปราณเหมันต์รอบตัวปั่นป่วนจนไอน้ำควบแน่นเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงกราว "เจ้า... รู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่มีหัวใจ?" นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาเย็นชาคู่นั้นสั่นระริก ปรากฏร่องรอยความเปราะบางที่นางไม่เคยเปิดเผยให้ผู้ใดเห็นตลอดการเดินทางอันยาวนาน หลี่เฟยเทียนหุบยิ้ม แววตากวนประสาทเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกดั่งหุบเขาไร้ก้นบึง เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับกระบี่แตะเบาๆ ที่ขอบจอกสุราของนาง เลื่อนมันไปตรงหน้าแม่นางผู้เยือกเย็น "เพราะคนที่มีหัวใจ... ย่อมรู้จักความเจ็บปวด และผู้ที่รู้จักความเจ็บปวด ย่อมไม่ดื่มน้ำชาจืดชืดอย่างไร้รสชาติในยามที่ฝนกำลังจะตกหรอกนะฃรับ" หลี่เฟยเทียนกระซิบแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบงัน "ลองดื่มดูสี่... สุราจอกนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อลืมความแค้น แต่มันมีไว้เพื่อเตือนใจว่า อย่างน้อย... ในโลกที่โหดร้ายนี้ เรายังคงมีลมหายใจ มีความรู้สึก และมีกันและกันอยู่ตรงนี้" มู่หรงเสวี่ยจ้องมองจอกสุราตรงหน้าสลับกับใบหน้าของบุรุษผู้สร้างความปั่นป่วนให้ชีวิตนางมาตลอดทาง หัวใจที่เคยถูกแช่แข็งด้วยเคล็ดวิชามาแรมปี กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นสายหนึ่งที่ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาอย่างช้าๆ นางยื่นมืออันเรียángงามสั่นเทาเล็กน้อยออกไปจับจอกสุรานั้น ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของนางกำลังจะสัมผัสกับจอกกระเบื้องเคลือบ *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีครามเส้นมหึมาผ่าลงมาจากท้องฟ้าที่ไร้เค้าลางของพายุ แรงระเบิดมหาศาลฉีกกระชากหลังคาร้านน้ำชาพังครืนลงมาเป็นจุล เศษไม้และฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ! มู่หรงเสวี่ยถูกแรงกระแทกจนสะท้อนถอยหลังไปสามก้าว กระบี่ในมือชักออกจากฝักครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ดวงตากวาดมองฝุ่นควันด้วยจิตสังหารพุ่งพล่าน หลี่เฟยเทียนไม่ได้ขยับเขยื้อน ร่างของเขายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ทว่ารอยยิ้มกวนประสาทหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ใบหน้าคมคายตอนนี้กลับเคร่งเครียดดุจเหล็กกล้า ดวงตาหรี่มองไปยังกลุ่มควันหนาทึบเบื้องหน้า ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา เงาร่างของบุคคลผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากม่านหมอก ออร่าพลังปราณกดดันระดับสวรรค์แผ่ซ่ายกดทับจนอากาศรอบตัวแทบแข็งตัว เสียงหัวเราะแหบพร่าและเย็นเยียบดังขึ้นราวกับมาจากขุมนรก "ฮี่ๆๆ... หลี่เฟยเทียน ลูกศิษย์ตัวดีของเจ้าสำนักกระบี่ผลาญสวรรค์... ในที่สุดข้าก็หาตัวเจอบนเส้นทางสายนี้เสียที" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันยุทธภพอันโหดร้ายนี้ไปด้วยกันนะครับ!