ความลับของหอคอยทมิฬ

เสียงเคาะด้ามจับตะหลิวเหล็กกล้ากระทบกับขอบกระทะทองแดงดังกังวานเป็นจังหวะ ‘ติ๊ง... ติ๊ง...’ ท่ามกลางความเงียบงันของชั้นที่สามสิบห้าแห่งหอคอยทมิฬ เรย์หรี่ตามองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า รอยยิ้มบนมุมปากของเขาค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังสูงสุด ขณะที่นิ้วมือข้างขวายังคงเคาะด้ามจับตะหลิวเบื้องหน้าเป็นจังหวะช้าๆ อย่างใจเย็น ไอร้อนระอุที่ลอยขึ้นมาจากข้าวผัดไข่หอมกรุ่นในกระทะ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อเทียบกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของหญิงสาวเบื้องหลัง “ท่านเคาะมันหนวกหูมาก เรย์” น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น เซร่าในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทขยับตัวเล็กน้อย แสงไฟสีส้มอ่อนจากเตาเวทมนตร์สะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ปกติถูกซ่อนไว้ภายใต้ความหยิ่งทะนง “ขออภัยด้วยครับท่านอาจารย์ แต่ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ จังหวะการหายใจของผมคงจะหลุดไปตามแรงกดดันมานาที่รั่วไหลมาจากตัวท่านแล้วล่ะครับ” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ นัยน์ตาคมกวาดมองหน้าจอสถานะโปร่งใสสีฟ้าที่เด้งเตือนรัวๆ อยู่ที่มุมสายตา [แจ้งเตือนระบบ Chef Hunter] [ตรวจพบสภาพจิตใจของเป้าหมาย ‘เซร่า’ อยู่ในระดับวิกฤต: ค่าความเสถียรมานาลดลง 14%] [คำแนะนำจากระบบ: หากปล่อยไว้เช่นนี้ อาการ ‘ธาตุไฟเข้าแทรก’ จากการฝืนใช้เวทมนตร์โบราณเมื่อสามวันก่อน อาจส่งผลให้สูญเสียความทรงจำระยะสั้น แนะนำให้เร่งฟื้นฟูด้วยอาหารที่มีธาตุหยางสูง] เรย์ถอนหายใจเบาๆ ในใจ เขาปิดหน้าจอระบบลงก่อนจะตักข้าวผัดไข่สีทองอร่ามลงใส่จานกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต เม็ดข้าวเรียงตัวสวยงามเคลือบด้วยไข่ไก่ป่าภูเขาและมันเนยจากอสูรวัวกระทิงอัคคี ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนที่ตัดกับความอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดของดันเจี้ยนอย่างสิ้นเชิง เขายื่นจานนั้นไปตรงหน้าหญิงสาว เซร่าชำเลืองมองจานอาหารด้วยหางตา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือเวทมนตร์กําเข้าหาชายผ้าคลุมจนสั่นเทาเล็กน้อย ความถือดีในฐานะจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่แห่งหอคอยทมิฬกำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณดิบของร่างกายที่กรีดร้องโหยหาพลังงาน “ฉัน... บอกแล้วว่าฉันไม่หิว” เธอเบือนหน้าหนี น้ำเสียงมีความลังเลเจืออยู่ชัดเจน “ครับ ผมเข้าใจว่าท่านไม่ได้หิว” เรย์วางจานลงบนโต๊ะหินเก่าๆ อย่างนุ่มนวล ก่อนจะดึงเก้าอี้ไม้มานั่งลงฝั่งตรงข้าม “แต่ร่างกายของท่านกำลังบอกอีกอย่าง... มานาในวงแหวนเวทที่ข้อมือซ้ายของท่านกำลังหมุนวนย้อนกลับ นั่นคืออาการของคนอดนอนมาสามคืนติดต่อกันเพื่อถอดรหัสผนวกคาถาใช่ไหมครับ?” เซร่าชะงัก ดวงตาสีม่วงเข้มหันขวับกลับมาจ้องมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่คมกริบดั่งใบมีด “เจ้า... สังเกตเห็นมันตั้งแต่เมื่อไหร่?” “ตั้งแต่ตอนที่เราเจอกันที่ชั้นสิบแล้วครับ” เรย์ตอบตามความจริง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “คนเราจะเก่งกาจและเย่อหยิ่งแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้าท้องว่างและขาดสารอาหาร สมองส่วนที่ใช้คำนวณเวทมนตร์ย่อมทำงานผิดพลาด... เชิญเถอะครับ ก่อนที่ข้าวผัดจานนี้จะหายร้อน และก่อนที่ผมจะต้องแบกอาจารย์ผู้ทรงเกียรติกลับค่ายพักแรมในสภาพหมดสติ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เซร่าจ้องมองหน้าเรย์ราวกับต้องการจะทะลวงเข้าไปในความคิดของเขา แต่สิ่งที่เธอพบมีเพียงแววตาที่จริงใจและเต็มไปด้วยความห่วงใยแบบ ‘พ่อค้า’ ที่พร้อมจะดูแลลูกค้าชั้นดีเสมอ ในที่สุด ไหล่ที่เคยเกร็งตึงของเธอก็ลู่ลง ความเย่อหยิ่งทลายลงชั่วคราว เธอหยิบช้อนเงินขึ้นมาตักข้าวผัดเข้าปากคำหนึ่ง ทันทีที่สัมผัสแรกแตะลงบนปลายลิ้น ดวงตาสีม่วงเข้มก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากข้าวเม็ดสวยกระจายตัวไปทั่วช่องปาก ปลุกเร้าเส้นประสาทที่ชาด้านจากการใช้มานานานนับร้อยชั่วโมงให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง รสชาติกลมกล่อมของเกลือหิมาลายันผสมผสานกับความมันละมุนของเนยอสูร ทำให้พลังงานสายหนึ่งพุ่งตรงเข้าสู่แก่นมานาของเธออย่างนุ่มนวล “อร่อย...” เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของจอมเวทผู้เย็นชา “ด้วยความยินดีครับ” เรย์ยิ้มรับ “รสชาตินี้ผมปรับสูตรให้เข้ากับธาตุมานาในตัวท่านโดยเฉพาะเลยนะครับ” เซร่าเคี้ยวอย่างเงียบๆ จนหมดจาน ร่างกายที่เคยสั่นเทาจากความเหนื่อยล้าค่อยๆ กลับมามั่นคงอีกครั้ง ไอความร้อนสีขาวบริสุทธิ์ลอยกรุ่นรอบตัวเธอเป็นสัญญาณว่ามานาที่ปั่นป่วนได้สงบลงแล้ว เธอนิ่งเงียบไปนานก่อนจะตัดสินใจเอ่ยบางสิ่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าปกติ “เจ้ารู้ใช่ไหม... ว่าหอคอยแห่งนี้ไม่ได้มีไว้แค่ล่าสมบัติ” เซร่าเริ่มเปิดปากพูดถึงปมในใจเป็นครั้งแรก สายตาเหม่อมองไปยังความมืดมิดเบื้องล่างของชั้นที่สามสิบห้า “ผมพอจะเดาได้ครับ” เรย์พยักหน้ารับอย่างตั้งใจ “สถานที่ที่เต็มไปด้วยร่องรอยเวทมนตร์โบราณ และมีอาจารย์ระดับมหาจอมเวทมานั่งอดนอนถอดรหัส มันคงไม่ใช่แค่ดันเจี้ยนเก็บเลเวลธรรมดาแน่ๆ” “มันคือคุก” เซร่ากล่าวเสียงเรียบ แววตาสั่นไหวเล็กน้อยคล้ายกับกำลังนึกถึงความทรงจำอันเจ็บปวด “คุกที่จองจำ ‘บางสิ่ง’ ที่บรรพบุรุษของฉันสร้างขึ้นเพื่อกักขังความโลภของมนุษย์... และอีกไม่นาน ผนึกนั้นกำลังจะเสื่อมสภาพ” เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตากับเรย์ตรงๆ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกังวลที่เธอไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน “เรย์... ถ้าวันหนึ่งข้างหน้า สิ่งที่อยู่ข้างล่างนั้นตื่นขึ้นมาจริงๆ เจ้าจะยังเลือกที่จะเปิดร้านขายอาหารอยู่ที่นี่ต่อ หรือจะวิ่งหนีไปพร้อมกับสมบัติที่เจ้าหามาได้?” เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงไปด้วยความมั่นใจแบบฉบับของเชฟผู้ผ่านโลกมาเยอะ “สำหรับผมแล้ว มอนสเตอร์ก็คือวัตถุดิบ และดันเจี้ยนก็คือห้องครัวครับท่านอาจารย์” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ต่อให้สิ่งที่อยู่ในนั้นจะน่ากลัวแค่ไหน... ถ้ามันหิว มันก็ต้องกินอาหารของผม และถ้ามันกินอาหารของผม มันก็ต้องอยู่ภายใต้กฎของเชฟครับ” เซร่ามองรอยยิ้มนั้น หัวใจที่เคยเหน็บหนาวมานานนับปีรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดบางอย่างตอบกลับ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นตัดจังหวะบรรยากาศอันลึกซึ้งทันที หน้าจอสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับอักษรเรืองแสงสีทองที่ทำให้ลมหายใจของเรย์ต้องสะดุด [ประกาศด่วนจากระบบ Chef Hunter: ตรวจพบความผิดปกติของมานาระดับ SSS ในรัศมี 500 เมตรเบื้องล่าง] [ภารกิจลับฉุกเฉิน: ‘แขกไม่速เชิญแห่งหอคอยทมิฬ’ ปรากฏตัวก่อนกำหนด] [คำเตือน: วัตถุดิบระดับบอสลับกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ระยะประชิด เตรียมพร้อมรับมือการปะทะทันที!] พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงร่วงหล่นลงมาจากเพดานหิน กลิ่นอายโบราณอันน่าสะพรึงกลัวแผ่พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นเบื้องล่าง รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางห้องอาหาร พร้อมกับเงาร่างมหึมาของบางสิ่งที่กำลังลืมตาตื่นขึ้นจากความหลับใหลอันยาวนานนับพันปี! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความอร่อยในดันเจี้ยนแห่งนี้นะครับ