มอนสเตอร์ตัวแรกกับข้าวผัดไข่สะท้านโลกา

เสียงหอบหายใจรดต้นคอของเรย์ดังประสานไปกับเสียงโลหะขัดสีกันของประตูกลไกเวทมนตร์ ภายในห้องครัวหินแกรนิตขนาดสิบตารางเมตรของชั้นที่ 13 แสงสีแดงฉานจากหน้าจอโฮโลแกรมของระบบ 'Chef Hunter' กำลังกะพริบถี่รัวราวกับสัญญาณเตือนภัยนิวเคลียร์ อากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยไอความร้อนและกลิ่นอายคาวเลือดที่แผ่พุ่งมาจากทางเดินมืดมิดเบื้องหน้า [คำเตือน! ตรวจพบการตื่นของ 'ราชันโลหิต' บอสลับประจำชั้นที่ 13] [ระดับความอันตราย: เกินขีดจำกัด (SSS)] [ภารกิจพิเศษฉุกเฉิน: เสิร์ฟอาหารจานแรกให้ราชันโลหิตภายใน 3 นาที มิฉะนั้นเซฟเฮาส์จะถูกทำลาย] ตัวเลขดิจิทัลสีแดงสดกำลังนับถอยหลัง *02:45... 02:44...* เรย์ตวัดสายตามองเตาไฟเวทมนตร์ที่เพิ่งจุดติดด้วยหินมานา ความกดดันระดับนี้หากเป็นฮันเตอร์มือใหม่คงสติแตกไปนานแล้ว แต่สำหรับอดีตเชฟมือหนึ่งผู้ผ่านสมรภูมิครัวนรกมาโชกโชน แรงกดดันคือส่วนผสมชั้นดีที่ทำให้สมองแล่นเร็วยิ่งกว่าเดิม "สามนาทีกับบอสระดับ SSS... นี่มันบ้าชัดๆ" เรย์พึมพำเบาๆ มือพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นลวกๆ สายตากวาดมองวัตถุดิบจำกัดในตู้เย็นเวทมนตร์ ไข่ไก่เวทมนตร์เปลือกสีเงินยวงหนึ่งแผง ข้าวกล้องวิญญาณ และต้นหอมมรกต ในขณะเดียวกัน เซร่า อาจารย์สาวลึกลับแห่งหอคอยทมิฬที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าแก่โดยไม่สะทกสะท้านต่อแรงสั่นสะเทือนของดันเจี้ยน ปรายตามองเขาด้วยแววตานิ่งเรียบ มุมปากเรียวบางยกยิ้มเยาะเล็กน้อยอย่างนึกสนุก "เจ้าเด็กหน้าอ่อน คิดจะใช้ไข่เจียวหรือข้าวผัดง่อยๆ ไปล่อสัตว์อสูรระดับราชันโลหิตอย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันดังขึ้น นางยกชาสมุนไพรขึ้นจิบอย่างใจเย็น "จงรู้ไว้เสียว่า บอสตนนั้นกินวิญญาณและโลหิตสดๆ เป็นอาหาร อาหารมนุษย์มีแต่จะทำให้มันโกรธเกรี้ยวและบดขยี้เจ้าเป็นจุล" เรย์ไม่ได้หันกลับไปตอบทันที เขากำลังใช้สมาธิขั้นสูงสุดในการตอกไข่ไก่เวทมนตร์ด้วยมือเดียว เปลือกสีเงินแตกออกอย่างไร้ที่ติ ไข่แดงสีทองอร่ามไหลลงสู่ชามแก้วพร้อมกับกลิ่นหอมบางเบาของมานาบริสุทธิ์ "อาจารย์ครับ ความเข้าใจผิดที่ใหญ่หลวงที่สุดของนักเวทสายบู๊อย่างท่านก็คือ การคิดว่ามอนสเตอร์ฆ่าได้ด้วยดาบและเวทมนตร์เท่านั้น" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น มือขวาจับด้ามกระทะเหล็กกล้าคาร์บอนแล้วเหวี่ยงขึ้นตั้งบนเปลวไฟสีฟ้า "มอนสเตอร์ก็แค่สิ่งมีชีวิตที่หิวโหย... และเมื่อพวกมันหิว สัญชาตญาณส่วนลึกย่อมโหยหารสชาติที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดเท่าที่จะหาได้ในดันเจี้ยนแห่งนี้" *ฟู่!* น้ำมันหมูอสูรคุณภาพเยี่ยมถูกหยดลงกระทะ ส่งเสียงเดือดปุดๆ ควันจางๆ ลอยขึ้นสู่เครื่องดูดควันเวทมนตร์ เรย์เทข้าวกล้องวิญญาณที่หุงจนเม็ดเรียงตัวสวยลงไป เสียงกระทบกันระหว่างเม็ดข้าวและผิวเหล็กดังขึ้นเป็นจังหวะจะโคนราวกับเสียงกลองศึก นี่ไม่ใช่การทำอาหารธรรมดา... แต่มันคือการแปรสภาพมานาให้กลายเป็นกลิ่นอายอาหารที่จะทะลวงผ่านประสาทรับรู้ของนักล่าระดับสูง! ในจังหวะนั้นเอง เสียงคำรามต่ำทุบสะท้านผนังหินก็ดังสนั่นมาจากทางเดินหน้าเซฟเฮาส์ แรงสั่นสะเทือนทำให้เศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน เงาดำมหึมาที่มีดวงตาส่งแสงสีแดงก่ำนับสิบคู่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ประตูเซฟเฮาส์ทุกขณะ และไม่ใช่แค่ราชันโลหิตตัวเดียว... แต่พวกมันคือฝูง 'ก็อบลินลาดตระเวนโลหิต' นับสิบตัวที่ถูกดลใจด้วยกลิ่นอายของบอส กำลังวิ่งกรูเข้ามาเพื่อพังประตูเข้ามาฉีกกระชากพวกเขาก่อนที่อาหารจะเสร็จ! *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงกระแทกประตูเหล็กกล้าดังสนั่น เซร่าขยับตัวเล็กน้อย มานาสีม่วงเข้มเริ่มหมุนวนรอบปลายนิ้วเรียวยาวของนาง พร้อมที่จะร่ายเวทมนตร์ทำลายล้างกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากในพริบตา "อย่าเพิ่งครับอาจารย์!" เรย์ร้องห้ามเสียงหลง มือซ้ายตอกไข่ไก่ฟองที่สองลงไปในกระทะข้าวผัด พร้อมกับโรยเกลือหิมาลายันและซอสสูตรลับที่ระบบปลดล็อกให้ "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเชฟเถอะครับ" เรย์ใช้ตะหลิวพลิกข้าวผัดในกระทะด้วยความเร็วสูง เม็ดข้าวสีทองเคลือบด้วยไข่เจียวสีเหลืองอร่ามและชิ้นเนื้อหมูอสูรหั่นเต๋า ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลทะลุผ่านรูระบายอากาศของเซฟเฮาส์ พุ่งตรงออกไปสู่ความมืดมิดเบื้องนอกทันที กลิ่นหอมอันเย้ายวนที่ผสมผสานระหว่างคาร์โบไฮเดรต ไขมันชั้นดี และมานาบริสุทธิ์ ทำปฏิกิริยากับประสาทรับกลิ่นของฝูงก็อบลินที่กำลังคลุ้มคลั่งในเสี้ยววินาที เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่... พลันเงียบกริบลงทันที! ฝูงก็อบลินโลหิตที่วิ่งนำหน้ามาหยุดชะงักกึก พวกมันสูดดมอากาศลึกๆ ดวงตาสีแดงฉานที่เคยเต็มไปด้วยจิตสังหารแปรเปลี่ยนเป็นความงุนงง น้ำลายสอไหลย้อยลงมาจากเขี้ยวคมกริบ ความกระหายเลือดถูกแทนที่ด้วยความหิวโหยระดับวิกฤต เรย์ผัดข้าวครั้งสุดท้ายอย่างรวดเร็ว ตักใส่จานเซรามิกสีขาวสะอาดตาอย่างประณีต โรยหน้าด้วยต้นหอมมรกตซอยละเอียดเพื่อตัดเลี่ยน ควันร้อนๆ ลอยขึ้นเป็นสายพร้อมกับแสงออร่าสีทองอ่อนๆ ที่แผ่ออกมาจากจานอาหาร [ติ๊ง! สำเร็จภารกิจพิเศษ: ข้าวผัดไข่สะท้านโลกา (ระดับคุณภาพ: เลิศรส)] [ความพึงพอใจของมอนสเตอร์ในรัศมีรอบเซฟเฮาส์: 100%] [สถานะของก็อบลินลาดตระเวนโลหิตเปลี่ยนจาก 'คลุ้มคลั่ง' เป็น 'เชื่องช้า/พร้อมสยบ'] เรย์เดินถือจานข้าวผัดร้อนๆ ไปที่ประตูเซฟเฮาส์ ก่อนจะกดปุ่มเปิดประตูช้าๆ เซร่าหรี่ตามองการกระทำอันบ้าบิ่นของชายหนุ่มผู้นี้อย่างไม่ละสายตา นางเตรียมพร้อมที่จะป้องกันตัวหากเกิดความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ประตูเหล็กเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นโถงทางเดินหิน บรรดาก็อบลินร่างสีเทาเข้มกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ยืนอัดแน่นกันอยู่เต็มทางเดิน แต่แทนที่พวกมันจะพุ่งเข้ามาขย้ำคอ พวกมันกลับพากันคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างพร้อมเพรียงกัน ดวงตาทุกคู่จดจ้องมาที่จานข้าวผัดในมือของเรย์ราวกับสุนัขแสนรู้ที่กำลังรอคอยคำสั่งจากนาย ก็อบลินจ่าฝูงตัวใหญ่ที่สุด ค่อยๆ คลานเข่าเข้ามาใกล้ พร้อมกับส่งเสียงครางหงิงๆ ในลำคออย่างน่าเวทนา เรย์ยิ้มมุมปาก ยื่นช้อนตักข้าวผัดคำเล็กๆ ยื่นออกไปตรงหน้ามัน "อยากชิมไหมล่ะครับลูกน้องตัวน้อย... ถ้าทำตัวดี มื้อต่อไปอาจจะเป็นสเต็กเนื้อวัวมังกรก็ได้นะ" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงคำรามคำรามต่ำจากส่วนลึกสุดของดันเจี้ยนชั้นที่ 13 ก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับไอหมอกสีเลือดที่พวยพุ่งขึ้นมาปกคลุมทางเดินเบื้องหน้า แรงกดดันระดับ SSS ที่แท้จริงกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวเรย์และเซร่าทีละน้อย... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในครัวดันเจี้ยนนี้ด้วยกันนะครับ