การต่อสู้ด้วยกระทะเหล็ก

"ถ้าเจ้ายังควบคุมจังหวะการหมุนข้อมือหละหลวมเช่นนี้ ข้าวผัดไข่จานต่อไปของเจ้าคงมีรสชาติไม่ต่างจากทรายก้นแม่น้ำหรอกนะ เรย์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของเซร่าดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามก้องของ 'เบฮีมอธภูเขาไฟ' มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติที่กำลังตะกุยพื้นหินหลอมละลายจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วโถงดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ด เรย์ไม่ได้หันกลับไปมองอาจารย์สาวผู้ยืนกอดอกพิงผนังถ้ำอย่างใจเย็น แว่นตากอบกู้ทัศนวิสัยของเขา (ที่แลกมาด้วยแต้มระบบถึงห้าร้อยแต้ม) กำลังสะท้อนแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างสถานะโปร่งใสที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ข้อมูลเชิงวิเคราะห์และโครงสร้างทางกายวิภาคของเบฮีมอธกำลังไหลผ่านเรตินาอย่างรวดเร็ว—จุดอ่อนอยู่ที่ต่อมระบายความร้อนบริเวณใต้คาง และเกล็ดทังสเตนธรรมชาติที่ห่อหุ้มลำตัวจะอ่อนตัวลงชั่วขณะเมื่อสัมผัสกับกรดอินทรีย์เข้มข้น "อาจารย์ครับ ช่วยใจเย็นแล้วดูเทคนิคการผัดข้าวสไตล์เชฟมืออาชีพก่อนเถอะครับ รับรองว่าอร่อยจนมันอาจจะลืมไปเลยว่ามันกำลังจะกินพวกเราเป็นมื้อเที่ยง" เรย์ฉีกยิ้มมุมปาก มือซ้ายกระชับด้ามกระทะเหล็กกล้าคาร์บอนที่ผ่านการตีขึ้นรูปด้วยเวทมนตร์อัคคี น้ำหนักของมันสมAต-สมดุลราวกับเป็นส่วนหนึ่งของแขนซ้าย ส่วนมือขวาไม่ได้ถือดาบหรือคทาเวทมนตร์ แต่เป็น 'ตะหลิวสเตนเลสเกรดพรีเมียม' ที่สەสมค่าความคงทนมาจากการปะทะกับกรงเล็บออร์กมานับครั้งไม่ถ้วน เบฮีมอธไม่รอให้มนุษย์ตัวจิ๋วทั้งสองเสวนาต่อ มันพ่นลำแสงพลาสมาความร้อนสูงสี่พันองศาพุ่งตรงเข้าใส่จุดที่เรย์ยืนอยู่ แรงอัดอากาศทำให้หินรอบด้านแตกละเอียดเป็นจุล *ฟุบ!* เรย์ย่อตัวลงต่ำด้วยทักษะ [ย่างก้าวพริบตา - เลเวล 3] ร่างกายเคลื่อนที่ไปด้านข้างด้วยวิถีโค้งพาราโบลาตามหลักอากาศพลศาสตร์ ในขณะเดียวกัน กระทะเหล็กในมือซ้ายก็ถูกยกขึ้นมารับแรงปะทะจากหางมหึมาที่ฟาดกวาดมาอย่างไร้ความปรานี *เคร้งงงง!* ประกายไฟสีส้มสაბกระเซ็นราวกับดอกไม้ไฟ กระทะเหล็กไม่แม้แต่จะมีรอยบุบ เนื่องจากเรย์ผสานมานาเข้ากับชั้นผิวเคลือบสารกันติด (Non-stick enchantment) ที่เขาเพิ่งอัปgrate ไปเมื่อคืน แรงสะท้อนจากการรับการโจมตีถูกแปลงเป็นพลังงานจลน์ส่งผ่านด้ามกระทะเข้าสู่ข้อมือโดยตรง—นี่คือหัวใจสำคัญของทักษะเฉพาะตัว [กระทะเหล็กพิฆาตอสูร] ที่ระบบ Chef Hunter มอบให้ "จังหวะนี้แหละ!" เรย์ไม่รอช้า พลิกข้อมือหมุนกระทะเป็นวงกลมสามร้อยหกสิบองศา เมล็ดข้าวหอมมะลิเก่าที่คลุกเคล้าไข่ไก่ดราก้อนและกระเทียมเจียวหอมกรุ่นที่บรรจุอยู่ในกระทะลอยเคว้งขึ้นกลางอากาศตามแรงเหวี่ยง ท่ามกลางความร้อนระอุของลาวา ข้าวทุกเม็ดได้รับความร้อนอย่างทั่วถึงจนเกิดปฏิกิริยา Maillard (การเกิดสีน้ำตาลของโปรตีนและน้ำตาล) ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนตลบอบอวลไปทั่วทั้งดันเจี้ยน เบฮีมอธที่กำลังจะอ้าปากคำรามซ้ำถึงกับชะงัก มันสูดดมกลิ่นหอมอันซับซ้อนนั้นเข้าไปเต็มปอด ดวงตาสีแดงฉานกะพริบปริบๆ ความดุร้ายในสัญชาตญาณดิบถูกแทนที่ด้วยความสงสัยใคร่รู้ชั่วขณะ "เห? ได้ผลแฮะ มอนสเตอร์สายพันธุ์นี้มีตัวรับกลิ่นที่ไวต่อกรดอะมิโนอิสระในไข่ไก่ดราก้อนจริงๆ ด้วย" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะที่เท้ายังคงเคลื่อนไหวหลบหลีกเศษหินที่ร่วงหล่นอย่างแม่นยำ เซร่าที่ยืนมองอยู่ห่างๆ เม้มริมฝีปากบางเบา ดวงตาสีมรกตฉายแววทึ่งระคนขบขัน แม้ปากนางจะบอกว่าเขาเหลาะแหละ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทุกย่างก้าวและการกระทำของชายหนุ่มผู้นี้เต็มไปด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์และเวทมนตร์ที่สอดประสานกันอย่างลงตัว ราวกับสนามรบแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ตาย แต่เป็นห้องครัวขนาดใหญ่ที่เขากำลังรังสรรค์อาหารจานเอก "อย่ามัวแต่ชมผลงานตัวเองน่า เรย์ เจ้าหมอนั่นเริ่มตั้งสติได้แล้ว" เซร่าเอ่ยเตือนพร้อมกับยกมือขึ้นวาดวงเวทสีคราม ป้องกันเศษหินก้อนมหึมาที่กำลังถล่มลงมาจากเพดานถ้ำ เบฮีมอธคำรามลั่นด้วยความหงุดหงิดที่เหยื่อกล้าทำเมินและยังส่งกลิ่นยั่วยวนน้ำลายมัน มันพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง กรงเล็บคู่หน้าขนาดเท่ารถบรรทุกเงื้อมขึ้นหมายจะตะปบเรย์ให้แหลกเป็นชิ้นๆ เรย์สูดหายใจเข้าลึก ตั้งสติ คำนวณระยะทาง และความเร็ว "ถ้าชอบกินนักล่ะก็... รับ 'ข้าวผัดไข่ระเบิดเพลิงสุริยะ' พิเศษไข่ดาวลาวาของผมไปซะ!" เรย์ไม่หลบ เขาพุ่งสวนเข้าไปหาคมเล็บมอนสเตอร์ที่พุ่งตรงมา อาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีที่เบฮีมอธเงื้อมมือขึ้นสูงจนเปิดช่องว่างบริเวณใต้คาง สอดตัวเข้าไปแนบชิดลำตัวหนาเตอะ มือซ้ายตวัดกระทะเหล็กขึ้นซัดเข้าที่ต่อมระบายความร้อนเต็มแรง พร้อมๆ กับที่มือขวาใช้ตะหลิวตักข้าวผัดร้อนๆ สาดเข้าใส่ปากที่กำลังอ้าค้างของมันโดยตรง! ความร้อนจากข้าวผัดระดับพรีเมียมที่ผสานมานาธาตุไฟปะทะเข้ากับเยื่อบุช่องปากอันบอบบางของเบฮีมอธทันที แรงดันภายในตัวมอนสเตอร์แปรปรวนอย่างฉับพลันเนื่องจากกลิ่นและรสชาติกระตุ้นระบบย่อยอาหารให้ทำงานเกินขีดจำกัด *ตูมมมมม!* เสียงระเบิดย่อมๆ ดังขึ้นจากภายในลำคอของเบฮีมอธ ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากจมูกและหูของมัน ร่างมหึมาเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะล้มตึงลงกระแทกพื้นดันเจี้ยนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แน่นิ่งไปสนิท [ติ๊ง! ยอดเยี่ยมมากครับท่านโฮสต์ กำจัด 'เบฮีมอธภูเขาไฟ' สำเร็จด้วยกระบวนการทำอาหารเชิงรุก ได้รับแต้มประสบการณ์ 45,000 แต้ม] [ปลดล็อกสูตรอาหารลับ: 'สเต๊กเนื้อเบฮีมอธย่างเกลือหิมาลายัน'] [คำเตือนระบบเร่งด่วน: ตรวจพบความผิดปกติของพลังงานมานาบริเวณประตูชั้นที่ 8 พลังงานระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้จุดที่คุณยืนอยู่...] เรย์ปาดเหงื่อที่หน้าผากด้วยหลังมือ หายใจหอบถี่เล็กน้อยก่อนจะหันไปยิ้มกว้างให้เซร่าที่เดินเข้ามาใกล้ "เห็นไหมครับอาจารย์ บอกแล้วว่ามอนสเตอร์ก็แค่สิ่งมีชีวิตที่หิวโหย... ว่าแต่ มื้อเย็นนี้เราคงได้วัตถุดิบชั้นดีมาชิ้นใหญ่เลยนะครั—" ยังไม่ทันที่เรย์จะพูดจบประโยค พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่ก็ยุบตัวลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงสีดำสนิทที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยก แผ่ไอสังหารเย็นยะเยือกที่ทำให้แม้แต่จอมเวทผู้ทรงพลังอย่างเซร่ายังต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เงาร่างมหึมาในชุดเกราะโบราณที่ควรจะหลับใหลอยู่ก้นบึ้งของดันเจี้ยน ค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบย่างขึ้นมาจากความมืดมิด พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่สั่นประสาทคนฟังจนแทบหยุดหายใจ --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความสนุกไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ