รสชาติที่ลืมไม่ลง

เสียงกระแทกของถ้วยกระเบื้องเคลือบสีครามลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อหนา ดังสะท้อนก้องท่าย์กลางความเงียบงันของเซฟเฮาส์ชั้นใต้ดิน ชั้นบรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยไอร้อนระอุที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากข้าวเม็ดร่วนสีทองอร่าม ไข่ไก่สดเกรดพรีเมียมจากมอนสเตอร์ระดับบอสถูกเคลือบเคล้าทั่วทุกอณูจนเป็นเนื้อเดียวกัน กลิ่นหอมฟุ้งของเนยกระเทียมป่าและพริกไทยดำบดหยาบแตะเข้าที่ปลายจมูกของหญิงสาวผู้สวมผ้าคลุมสีนิลสนิทอย่างจัง เซร่าชะงักมือที่กำลังร่ายเวทมนตร์ตรวจสอบอักขระโบราณบนคัมภีร์ ดวงตาสีเพลิงคู่สวยกวาดมองจานอาหารตรงหน้าสลับกับชายหนุ่มผู้ยืนถือตะหลิวสแตนเลสด้วยท่าทีสบายๆ "เจ้าใส่อะไรลงไปอีก เรย์" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบเอ่ยถามขึ้น ดวงตาคมกริบของจอมเวทผู้ทรงอำนาจแห่งหอคอยทมิฬหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังประเมินภัยคุกคามระดับประเทศ ทั้งที่สิ่งนั้นเป็นเพียงอาหารจานเดียว "ทำไม... กลิ่นอมันถึงรบกวนสมาธิในการแปลศิลาจารึกของข้าได้ถึงเพียงนี้" เรย์คลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างคนกุมความได้เปรียบ เขาวางผ้ากันเปื้อนพาดบ่า โครงสร้างของระบบ 'Chef Hunter' ที่ปรากฏขึ้นเป็นโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าตรงหน้าแสดงค่าสถานะความพึงพอใจของเป้าหมายที่พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดนิ่ง "ไม่ได้ใส่อะไรซับซ้อนหรอกครับท่านอาจารย์... ก็แค่ 'ไขมันหางของอาร์เจนทาทูเทรด' ที่เราเพิ่งล่ามาได้เมื่อวาน ผสมกับข้าวสายพันธุ์โบราณที่ผมเพิ่งปลดล็อกมาจากคลังแสงของระบบ" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับอย่างนักธุรกิจผู้เชี่ยวชาญ "ความร้อนในระดับพอเหมาะทำให้ไขมันละลายเคลือบเม็ดข้าวทุกเม็ดจนเกิดปฏิกิริยาเมลลาร์ด (Maillard reaction) ที่สมบูรณ์แบบ มันไม่ได้มีเวทมนตร์สะกดจิตอะไรหรอกครับ มีแค่หลักการทางเคมีและศิลปะการทำอาหารเท่านั้นเอง" เซร่าขมวดคิ้วมุ่น นางไม่สนองตอบต่อคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์หรือระบบใดๆ ทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่สมองของนางประมวลผลในตอนนี้คือ ภาพความทรงจำเมื่อครู่ตอนที่ตักข้าวผัดเข้าปากเป็นคำแรก เนื้อสัมผัสที่กรอบนอกนุ่มใน ความเค็มกลมกล่อมที่ตัดกับความหวานธรรมชาติของเนื้อสัตว์ดันเจี้ยนระดับสูง มันระเบิดรสชาติในปากจนต่อมรับรสของจอมเวทผู้ถือตัวว่าบรรลุธรรมแล้วถึงกับสั่นสะเทือน หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด ความเย่อหยิ่งและมาดมั่นของอาจารย์ผู้เกรียงไกรกำลังถูกสั่นคลอนด้วยฝีมือของพ่อค้าหนุ่มผู้ใช้ตะหลิวเป็นอาวุธ นางพยายามสะบัดหน้าหนีจากกลิ่นหอมเย้ายวนนั้น แต่ทว่า ท้องไส้เจ้ากรรมกลับส่งเสียงร้องประท้วงเบๆ ออกมาท่ามกลางความเงียบ เรย์แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงนั้น เขากลับหลังหันไปเช็ดเคาน์เตอร์ครัวเพื่อเปิดโอกาสให้เกียรติลูกค้าผู้สูงศักดิ์ได้ตัดสินใจด้วยตนเอง การบีบบังคับมีแต่จะทำให้ความน่าเชื่อถือลดลง ในโลกของดันเจี้ยนที่โหดร้าย รสชาติอาหารคือสิ่งเดียวที่ซื้อความไว้วางใจได้แท้จริง เซร่าชำเลืองมองจานข้าวผัดไข่ตรงหน้าอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวสั่นเทวานิดๆ ยามเมื่อเอื้อมไปหยิบช้อนเงิน ลึกๆ แล้วนางเกลียดชังความพ่ายแพ้ให้กับเรื่องไร้สาระแบบนี้ยิ่งนัก แต่นางจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อร่างกายและจิตวิญญาณของนักเวทสายต่อสู้อย่างนางกำลังเรียกร้องพลังงานมหาศาลที่ซ่อนอยู่ในอาหารจานนี้เพื่อฟื้นฟูมานาที่สูญเสียไปจากการวิจัยเวทมนตร์บทใหม่ ช้อนเงินตักข้าวคำพอดีคำเข้าปากอย่างเงียบเชียบ ทันทีที่รสสัมผัสแรกแตะลงบนลิ้น ดวงตาสีเพลิงของเซร่าก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าพังทลายลงในพริบตา รสชาติที่กลมกล่อม หอมมัน และอุดมไปด้วยมานาบริสุทธิ์ไหลซึมเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว ความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำค้นคว้าตำราโบราณมานานข้ามวันข้ามคืนมลายหายไปราวกับปาฏิหาริย์ เรย์ที่ยืนหันหลังอยู่แอบอมยิ้มกริ่มเมื่อได้ยินเสียงเคี้ยวอย่างตั้งอกตั้งใจผ่านโสตประสาทที่ถูกพัฒนาด้วยทักษะของระบบ *ติ๊ง!* [แจ้งเตือนระบบ: เป้าหมาย 'เซร่า' อยู่ในสถานะ 'ดื่มด่ำขั้นสุด' ค่าความสัมพันธ์ (Affection Level) พุ่งทะยานสู่ระดับ 78% ปลดล็อกฉายาพิเศษ 'เชฟประจำตัวจอมเวทผู้เย่อหยิ่ง'] [เงื่อนไขลับสำเร็จ: ท่านได้รับ 'ตำราลับเวทมนตร์แห่งหอคอยทมิฬ (ระดับ A)' เป็นของสมนาคุณจากความประทับใจของเป้าหมาย] หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีทองเด้งขึ้นตรงหน้า เรย์กวาดสายตาอ่านรายละเอียดด้วยความพึงพอใจ ทุกอย่างเป็นไปตามการคาดการณ์ วัฒนธรรมการเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้มีแค่การถือดาบฟันมอนสเตอร์ แต่มันคือการบริหารจัดการทรัพยากรและการผูกมิตรกับผู้ทรงพลังด้วย 'กระเพาะอาหาร' "ฝีมือของเจ้า... ชักจะเลยเถิดไปกันใหญ่แล้วนะ เรย์" เสียงหวานเย็นเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เซร่าางช้อนลงวางอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าของนางกลับมาเรียบเฉยดังเดิม ทว่าพวงแก้มขาวเนียนกลับเจือสีระเรื่อจางๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น หากไม่สังเกตให้ดี "อาหารข้างทางแบบนี้ ไม่สมควรมีรสชาติที่ทำให้จิตใจของจอมเวทระดับสูงไขว้เขวได้เลยแม้แต่น้อย" เรย์หันกลับมาโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพตามวิสัยของสุภาพบุรุษ รอยยิ้มที่เป็นมิตรประดับอยู่บนใบหน้า "เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับท่านอาจารย์ ที่เมนูบ้านๆ ของผมสามารถทำให้ท่านอาจารย์เกิดความรู้สึก 'ไขว้เขว' ได้ หากท่านติดใจ ในคลังวัตถุดิบของเรายังมีเนื้อราชสีห์เหมันต์และเห็ดเรืองแสงแห่งชั้นที่สาม รอให้ผมนำมารังสรรค์เป็นเมนูมื้อค่ำอยู่นะครับ" เซร่าแค่นเสียง "ฮึ" ในลำคอเบาๆ นางเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างกระจกเวทมนตร์ที่มองออกไปเห็นบรรยากาศมืดมิดของดันเจี้ยนชั้นลึก ทว่าหางตากลับเหลือบมองจานที่ว่างเปล่าของตนเองอย่างอาลัยอาวรณ์ "แล้วแต่เจ้าจะกรุณาก็แล้วกัน..." นางเอ่ยเสียงเบาหวิว "แต่อย่าคิดว่าอาหารมื้อเดียวจะทำให้ข้าละเลยการฝึกซ้อมเวทมนตร์ของเจ้าล่ะ พรุ่งนี้เช้า เราต้องลงไปสำรวจเขตแดนชั้นที่สี่... เจ้าเตรียมตัวให้พร้อมก็พอ" เรย์โค้งรับคำสั่งด้วยความนอบน้อม ก่อนจะหันไปจัดการเก็บกวาดความเรียบร้อยในครัว ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเดินไปตรวจสอบวัตถุดิบสำหรับมื้อถัดไปนั้นเอง บรรยากาศภายในเซฟเฮาส์ที่เคยอบอุ่นและเงียบสงบก็พลันบิดเบี้ยวไปอย่างกะทันหัน เปลวไฟสีฟ้าครามที่จุดให้ความอบอุ่นอยู่บริเวณมุมห้องเกิดกระพริบไหวรุนแรงและดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ อุณหภูมิภายในห้องดิ่งฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวในพริบตา เซร่าผุดลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทันที สีหน้าเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีเพลิงกวาดมองไปรอบห้องด้วยสัญชาตญาณนักรบขั้นสูง ไม้เท้าเวทมนตร์ประจำตัวปรากฏขึ้นในมือโดยไม่ต้องเอ่ยปากเรียก "เรย์... หยุดอยู่ตรงนั้น" เสียงของเซร่ากระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "นี่ไม่ใช่ความผิดปกติของระบบดันเจี้ยน... มีบางอย่างกำลังก้าวผ่านเขตอาคมป้องกันระดับ S ที่ข้าเป็นคนกางไว้ด้วยตัวเอง" เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มที่เป็นมิตรเลือนหายไปจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลสถานการณ์ด้วยความฉับไว ตาทิพย์จากระบบ 'Chef Hunter' ส่งสัญญาณเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัวในหัว ที่หน้าประตูไม้หนาของเซฟเฮาส์... เงาร่างหนึ่งกำลังทาบทับลงมา ร่างนั้นไม่ได้ปล่อยจิตสังหารอันรุนแรง แต่มันกลับมาพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่เย็นเยียบและกดดันยิ่งกว่าบอสตัวใดที่พวกเขาเคยเผชิญหน้ามาตลอดทาง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* และก่อนที่ทั้งสองคนจะได้ขยับตัวทำอะไร เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกก็ดังลอดผ่านบานประตูเข้ามาโดยไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต "เปิดร้านอยู่หรือเปล่า... พ่อค้าเรย์ เจ้าของสูตรข้าวผัดไข่ที่เลื่องลือไปทั่วชั้นใต้ดิน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความสนุกไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ