ดันเจี้ยนเลเวลพุ่ง

"ถ้าท่านยังควบคุมปริมาณมานาในเปลวไฟให้เสถียรมากกว่านี้ไม่ได้ ข้าวผัดไข่กระทะนี้จะกลายเป็นเพียงเศษถ่านไร้ค่า ต่อให้ท่านเป็นถึงจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่แห่งหอคอยทมิฬ ก็ไม่มีสิทธิ์มาบ่นว่าหิวข้าวในมื้อถัดไปนะครับ เซร่า" เสียงสะท้อนกังวานของตะหลิวเหล็กที่กระทบกับผิวกระทะเหล็กหล้าดังขึ้นเป็นจังหวะจะโคน ท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นและกลิ่นอายความตายของดันเจี้ยนชั้นที่ 15 ซึ่งเป็นเขตแดนต้องห้ามสำหรับฮันเตอร์ระดับกลางค่อนไปทางสูง แต่ ณ มุมหนึ่งของโถงกว้าง กลับถูกเนรมิตให้กลายเป็นร้านอาหารชั่วคราวที่มีแสงไฟสีส้มอบอุ่นสาดส่อง ควันสีขาวนวลพวยพุ่งพร้อมกลิ่นหอมฟุ้งของเนยกระเทียมและข้าวสวยเมล็ดร่วนที่คลุกเคล้ากับไข่ไก่จนเคลือบเม็ดข้าวเป็นสีทองอร่าม เซร่า หญิงสาวผู้สวมชุดคลุมนักเวทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งบนถูกซ่อนไว้ภายใต้ฮู้ดลึกลับ เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้พับที่เรย์อัญเชิญออกมาจากระบบ 'Chef Hunter' ดวงตาสีเพลิงใต้เงาหมวกจ้องมองกระทะในมือของชายหนุ่มอย่างไม่วางตา มือเรียวบางที่มักใช้ร่ายเวททำลายล้างระดับมหันตภัย กำลังถือช้อนไม้สั้นๆ สั่นน้อยๆ ด้วยความขัดเคือง "เจ้าเด็กนี่... กล้าสั่งสอนข้าผู้เป็นถึงอาจารย์เชียวหรือ" เซร่าเอ่ยเสียงเรียบเย็น แต่นัยน์ตากลับเป็นประกายพราวระยับยามที่กลิ่นหอมของอาหารเตะเข้าจมูก "ข้าเพียงแต่ควบคุมมานาให้สอดคล้องกับอุณหภูมิภายนอกตามทฤษฎีเวทมนตร์บทที่สี่ เท่านั้น..." "ทฤษฎีมันใช้ไม่ได้กับกระทะเหล็กหล้าที่เคลือบด้วยน้ำมันจากต่อมไขมันของ 'สไลม์อัคคี' หรอกครับ" เรย์ยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า มือขวาควงตะหลิวพลิกข้าวในกระทะด้วยความชำนาญระดับเชฟกระทะเหล็ก ก่อนจะตักใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาอย่างประณีต "อาหารคือวิทยาศาสตร์ที่ต้องอาศัยความรู้สึก ไม่ใช่แค่สูตรคำนวณเวทมนตร์ เชิญลิ้มลองครับ... 'ข้าวผัดไข่ทองคำสูตรพิเศษเสริมมานา เลเวล 15'" *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: อาหาร 'ข้าวผัดไข่ทองคำ (Special Grade)' สำเร็จ] [คุณสมบัติ: ฟื้นฟูมานา 45% ทันที, เพิ่มค่าสถานะความต้านทานเวทมนตร์ธาตุไฟ 30 หน่วย เป็นเวลา 2 ชั่วโมง] [ผู้รับประทาน 'เซร่า' พึงพอใจระดับสูงสุด: ปลดล็อกสถานะลับ 'พันธสัญญาแห่งรสชาติ' ระดับความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น +15%] เซร่ารับจานข้าวมาด้วยความเงียบ เธอนำช้อนตักข้าวเข้าปากคำหนึ่ง ดวงตาสีเพลิงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความกรอบนอกนุ่มในของเมล็ดข้าวที่เคลือบไข่ไก่พรีเมียมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรดันเจี้ยนชั้นลึก ละลายหายไปในปากพร้อมกับพลังงานอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วเส้น and เส้นประสาทมานาในร่างกาย ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับฝูงกิ้งก่าอัคคีเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา "อร่อย..." เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะตักคำที่สองเข้าปากอย่างรวดเร็วโดยลืมมาดความเยือกเย็นไปเสียสนิท เรย์มองภาพนั้นแล้วหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขารู้ดีว่าการเปิดร้านในชั้นที่ 15 ของดันเจี้ยน 'บาบิลอน' แห่งนี้ ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มอนสเตอร์ในชั้นนี้มีความดุร้ายและมีโครงสร้างทางกายภาพที่ซับซ้อนกว่าชั้นก่อนหน้าถึงสามเท่า การที่เขาสามารถเปลี่ยนสนามรบให้กลายเป็นห้องอาหารได้ ไม่เพียงแต่ต้องอาศัยฝีมือในการปรุงอาหารระดับปรมาจารย์ แต่ยังต้องอาศัย 'ระบบ' ที่คอยสนับสนุนทรัพยากรและการป้องกันพื้นที่อย่างรัดกุม รอบตัวพวกเขาตอนนี้ ถูกล้อมรอบด้วยม่านพลังงานโปร่งแสงสีฟ้าอ่อน ซึ่งเป็นฟังก์ชัน 'Safe Zone Expansion' ที่ซื้อมาด้วยแต้มเหรียญรางวัลจากการทำภารกิจระบายความหิวของบอสประจำชั้นก่อนหน้านี้ ด้านนอกม่านพลังงาน ฝูงออร์คอัคคีร่างยักษ์และแรปเตอร์ตาแดงก่ำต่างพากันส่งเสียงคำรามด้วยความหิวกระหาย พวกมันพยายามพุ่งเข้าชนบาตรป้องกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ทำได้เพียงแค่กระเด้งถอยหลังออกไปเนื่องจากแรงสะท้อนของเขตอาคม "ดูเหมือนว่ากลิ่นหอมของท่านอาจจะลอยไปไกลเกินไปหน่อยนะครับ" เรย์เอ่ยขึ้นขณะที่กำลังเช็ดทำความสะอาดเคาน์เตอร์ครัวเคลื่อนที่ด้วยผ้าสะอาด สายตากวาดมองผ่านม่านพลังงานออกไปด้านนอก "ฝูงมอนสเตอร์รอบนี้ดูจะกระวนกระวายกว่าปกติ แถมพลังงานมานาในชั้นนี้ก็เริ่มปั่นป่วนแปลกๆ" เซร่าวางช้อนลงช้าๆ เชิงอรรถความอร่อยยังคงติดอยู่ริมฝีปาก เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากร่างเมื่อเธอกวาดสายตามองไปยังความมืดมิดของอุโมงค์เบื้องหน้า "ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ธรรมดา... เรย์" เสียงของเซร่าเปลี่ยนเป็นจริงจัง บรรยากาศรอบตัวกดดันจนอากาศรอบข้างลดอุณหภูมิลงอย่างรวดเร็ว "มานาที่ไหลเวียนอยู่ในผนังดันเจี้ยนกำลังถูกสูบไปที่ไหนสักแห่ง... มีบางอย่างกำลังตื่นขึ้นในชั้นที่ 16" *ครืนนน—!* พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเครื่องครัวบนโต๊ะสั่นระริก เสียงคำรามทุ้มต่ำที่ดังสะท้อนมาจากห้วงลึกของดันเจี้ยนทำให้ฝูงออร์คอัคคีด้านนอกหยุดชะงักและหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดร้องเตือนภัยสีแดงฉานในหัวของเรย์ หน้าต่างระบบสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องรอให้เขาเรียกใช้งาน [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับวิกฤต!] [ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างดันเจี้ยนชั้นที่ 15 และ 16] [ดันเจี้ยนเลเวลพุ่งทะยานสู่ระดับ 'ภัยพิบัติขั้นสูง' (Cataclysm Class)] [ภารกิจลับพิเศษ: 'ครัวกลางนรก' - ปรุงอาหารจานสุดท้ายก่อนที่ประตูแห่งหุบเหวจะเปิดออก] [เวลาที่เหลือ: 00:05:00] เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มสบายๆ จางหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยแววตาคมกริบของเชฟผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อวัตถุดิบใดๆ ในโลก เขามองไปยังหน้าต่างระบบสลับกับความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากอุโมงค์เบื้องหน้า ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างเงาสูงใหญ่ภายใต้ความมืดก็ก้าวเท้าออกมาจากเขตหวงห้าม พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงราวกับภูเขาถล่ม และกลิ่นอายกดดันระดับที่ทำให้แม้แต่เซร่ายังต้องชักไม้เท้าเวทมนตร์ออกมาตั้งรับ "ดูเหมือนว่า... เราจะได้แขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะมื้อดึกแล้วสินะครับ" เรย์กระชับตะหลิวในมือแน่น รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก "หวังว่าเขาจะชอบอาหารรสจัดนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความสนุกไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ