หัวใจที่เริ่มผูกพัน

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มโจรป่าที่ดังแว่วมาจากชายป่าด้านหลังแปลงเกษตร หาได้ทำให้หลินฟางเซียนสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เพิ่งปัดเศษดินออกจากอาภรณ์เนื้อดีบรรจงตักน้ำจากลำธารในมิติลับมาชำระล้างคราบเขม่าควันอย่างใจเย็น ในเมื่อพวกมันเลือกที่จะโลภมากในทรัพย์สินที่นางจงใจโปรยทิ้งไว้เป็นเหยื่อล่อ กองเสบียงบรรจุระเบิดควันพิษและผงระคายเคืองที่นางคิดค้นขึ้นจากตำรับยาโบราณผสมผสานกับเคมีภัณฑ์ในโลกยุคปัจจุบัน ก็คงจะสร้างความบันเทิงให้พวกมันได้ไม่น้อยทีเด็ดเลยล่ะค่ะ "ฟางเซียน..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพเว่ยอิงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉย แม้เขาจะรู้ดีว่าสตรีใน The Shadow of Black Duchess (นามปากกาอันภาคภูมิใจของดิฉันเองค่ะ) อย่างนางไม่เคยตกเป็นเบี้ยล่างใคร แต่สัญชาตญาณความเป็นสามีและบุรุษผู้ปกป้องก็ยังคงสั่งให้เขาต้องเข้ามาเช็คความปลอดภัยด้วยตนเองทุกครั้ง "ท่านแม่ทัพกลับมาเร็วกว่าที่คิดนะคะ งานที่ชายแดนเรียบร้อยดีแล้วหรือคะ?" หลินฟางเซียนเอี้ยวตัวกลับไปเลิกคิ้วมองสามี รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนเรียวปากอิ่มเอิบ แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ทำให้หัวใจของแม่ทัพหนุ่มกระตุกวูบ เว่ยอิงไม่ตอบคำถามในทันที ร่างหนาขยับเข้าใกล้จนกลิ่นอายบุรุษและกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการฝึกซ้อมผสมผสานกับกลิ่นอายฝนปะทะเข้ากับจมูก มือหยาบกร้านที่มีรอยแผลเป็นจากการผ่านศึกสงครามเอื้อมออกไปปัดเศษใบไม้แห้งที่ติดอยู่บนเรือนผมดำขลับของนางอย่างเบามือ สัมผัสที่แผ่วเบาและทะนุถนอมนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดของสมรภูมิโจรป่า กลายเป็นความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความหวานล้ำอย่างประหลาด "ข้าปล่อยให้มือรองจัดการต่อ... ส่วนข้า รีบควบม้ากลับมาเพราะเป็นห่วงว่า 'เหยื่อล่อ' ของเจ้าจะเล่นสนุกเกินเลยจนเจ็บตัว" เว่ยอิงเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของภรรยา "ท่านประเมินข้าต่ำไปแล้วค่ะท่านพี่ โจรป่าพวกนั้นเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อยที่หลงเข้ามาในตาข่าย ข้าเพียงแต่จัดงานเลี้ยงต้อนรับเล็กๆ น้อยๆ ให้พวกมันได้ลิ้มรส 'ความแสบสันต์' ที่แท้จริงก็เท่านั้นเอง" ฟางเซียนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี ท่าทางดื้อรั้นแต่น่าเอ็นดูนี้ทำให้เว่ยอิงเผลอยกยิ้มมุมปากอย่างยากจะควบคุม ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองก้าวผ่านเส้นแบ่งเขตของการเป็นเพียง "สามีภรรยาในนาม" หรือ "เพื่อนร่วมชายคา" มาไกลโขแล้ว จากการร่วมมือกันหักเหลี่ยมเฉือนคมตระกูลเดิมที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ และการร่วมกันพลิกฟื้นผืนดินแห้งแล้งให้กลายเป็นอาณาจักรเกษตรกรรมและศูนย์กลางการค้าที่มั่งคั่งที่สุดในแคว้น ทำให้ความเคารพยำเกรงแปรเปลี่ยนเป็นความไว้วางใจ และจากความไว้วางใจก็ค่อยๆ ก่อตัวเป็นความผูกพันลึกซึ้งที่ยากจะถอนตัว เว่ยอิงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนระยะห่างระหว่างเขากับนางแทบไม่เหลือช่องว่าง มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับรอบเอวบางไว้แน่นราวกับต้องการยืนยันการมีอยู่ของนาง "ข้าไม่ได้กลัวว่าเจ้าจะแพ้... แต่ข้ากลัวว่าเจ้าจะสนุกจนลืมไปว่ายังมีสามีคนนี้คอยยืนอยู่ข้างกาย" คำพูดที่เจือความน้อยใจนิดๆ จากปากของแม่ทัพผู้เยือกเย็นและเกรียงไกร ทำให้หลินฟางเซียนถึงกับชะงัก นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจดวงน้อยที่เคยด้านชาในชาติภพก่อน กลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะภายใต้อกเสื้อ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang นางยื่นมือเรียวขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยสัญชาตญาณ "ถ้าเช่นนั้น... คืนนี้ข้าคงต้องชดเชยให้ท่านแม่ทัพด้วยอาหารมื้อพิเศษฝีมือภรรยาผู้นี้แล้วกระมังคะ?" นางกระซิบเสียงหวานข้างใบหูของเขา ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ดวงตาของเว่ยอิงเข้มขึ้นวูบหนึ่ง "อาหารมื้ออื่นข้าไม่สนใจ..." เว่ยอิงโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากหนาเฉียดผ่านพวงแก้มเนียนนุ่มของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก "แต่ข้าสนใจ 'ภรรยา' มากกว่า..." บรรยากาศกำลังจะก้าวข้ามผ่านเขตปลอดภัย ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะแนบชิดสนิทกัน เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของอาเฉิง บ่าวรับฝากชีวิตก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบ "ฮูหยิน! ท่านแม่ทัพ!แย่แล้วขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่โรงเตี๊ยมกลางเมืองแล้ว!" เว่ยอิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ แต่หลินฟางเซียนกลับดึงสตินกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ร่างบางผละออกจากอ้อมแขนของสามีอย่างเสียดายเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับทอประกายความเฉียบคมขึ้นมาทันที โรงเตี๊ยมกลางเมืองที่นางเพิ่งลงทุนซื้อกิจการและปรับเปลี่ยนเป็นจุดกระจายสินค้าเกษตรแปรรูปและเหล้าหมุนเวียนชั้นดี เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่นะคะ? "ตั้งสติแล้วพูดให้ชัดเจน อาเฉิง เกิดอะไรขึ้นที่นั่น?" ฟางเซียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "มี... มีคนกลุ่มใหญ่แต่งกายคล้ายพ่อค้าต่างเมือง บุกเข้าไปพังร้านแล้วประกาศกร้าวว่า สินค้าเกษตรและเครื่องปรุงรสสูตรพิเศษของร้านเราเป็นสินค้าต้องห้ามจากแดนเถื่อน แถมยังกล่าวหาว่าพวกเราลักลอบค้าขายกับกบฏ ตอนนี้ทางการกำลังส่งทหารเข้าไปปิดล้อมตรวจค้นแล้วขอรับ!" สิ้นคำรายงานของอาเฉิง บรรยากาศรอบตัวของแม่ทัพเว่ยอิงก็เย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด รังสีสังหารแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนน่ากลัว ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยโทสะ "ช่างรนหาที่ตายเสียจริง..." เว่ยอิงแค่นเสียงลอดไรฟัน ตระกูลใหญ่ฝ่ายตรงข้ามคงจะทนเห็นความมั่งคั่งและอิทธิพลที่เติบโตขึ้นของภรรยาเขาไม่ไหว ถึงกับกล้าใช้ข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏมาเล่นงาน หลินฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความท้าทายราวกับนางกำลังรอคอยช่วงเวลานี้อยู่พอดี "อยากเล่นเกมการเมืองกับข้าอย่างนั้นหรือคะ..." นางพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสามีด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด "ท่านพี่... เห็นทีเราคงต้องไป 'เยี่ยมเยียน' แขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ด้วยตัวเองเสียแล้วกระมังคะ" เว่ยอิงพยักหน้ารับช้าๆ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนมุมปากของแม่ทัพผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด "ตามใจเจ้า... ภรรยาข้าอยากเล่นสนุกที่ไหน วันนี้ข้าจะกวาดล้างให้ราบเป็นหน้ากลองเอง" ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากผลประโยชน์และความอยู่รอด บัดนี้ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันทั้งหัวใจและคมดาบ พร้อมที่จะฟาดฟันทุกอุปสรรคที่ขวางหน้าให้แหลقสลาย! แต่ทว่า... สิ่งที่ทั้งสองยังไม่ล่วงรู้เลยแม้แต่น้อย ในขณะที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าสู่โรงเตี๊ยมเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ เงาร่างลึกลับผู้หนึ่งกลับก้าวเข้ามาในเรือนพักส่วนตัวของนาง พร้อมกับทิ้ง "จดหมายปริศนา" ฉบับหนึ่งไว้บนโต๊ะทำงาน... จดหมายที่ระบุตัวตนของผู้บงการเบื้องหลังตัวจริง ซึ่งเป็นบุคคลที่แม้แต่หลินฟางเซียนก็คาดไม่ถึงเลยทีเดียว! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "นางร้ายสายสตรอง ปฏิวัติวิถีฟาร์มหลวง" มาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!