จุดเริ่มต้นของอาณาจักร

"ฉันให้เวลาแกอีกแค่สามวินาที... คิน ถ้าแกยังไม่มีเงินสดห้าสิบล้านมากราบตีนฉันตรงนี้ รินของแกจะต้องออกไปยืนคุกเข่าแจกใบปลิวประจานตัวเองหน้าตึกไท탄 โฮลดิ้ง ตลอดชีวิต!" เสียงหัวهเราะเยาะเย้ยของธันวาคม หรือ 'ธันวา' ทายาทมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมืองหลวงดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของตึกบัญชาการหลัก กลิ่นอายของความอำมหิตและความเย่อหยิ่งลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกาแฟราคาแพงระยับ ธันวายกขาขึ้นไขว่ห้าง สายตาที่มองลงมาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ราวกับคินเป็นเพียงเศษฝุ่นใต้รองเท้าหนังราคาแพงของเขา รอบโต๊ะประชุม หุ้นส่วนและผู้บริหารระดับสูงนับสิบชีวิตต่างนั่งเงียบกริบ บางคนเบือนหน้าหนีด้วยความสมเพช บางคนส่งยิ้มเยาะเย้ยรอคอยการล่มสลายของชายหนุ่มผู้ไร้ทางสู้ ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่คินและริน หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของคิน เธอสวมชุดเดรสเรียบง่ายที่ซื้อจากตลาดนัด แต่มืออันสั่นเทาของเธอกลับกำมือของคินไว้แน่น ดวงตาคู่สวยแดงก่ำแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว รินไม่เคยปริปากบ่นแม้แต่คำเดียวตั้งแต่ยอมก้าวเข้ามาในสมรภูมิแห่งความอัปยศนี้เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของชายคนรัก "คิน... ไม่เป็นไรนะ กลับกันเถอะ เราไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้คนพวกนี้" รินกระซิบเสียงสั่น เธอกลั้นน้ำตาไว้สุดชีวิต คินหันไปมองริน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากโลกอันโหดร้าย บัดนี้กลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในมหาสมุทรลึก ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความลังเล มีเพียงประกายแสงสีทองจางๆ ที่สะท้อนผ่านม่านตา—ประกายแห่งอำนาจที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ บนโลกใบนี้ [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: "การเหยียบย่ำจากหนอนแมลงระดับต่ำ"] [ระบบเศรษฐีไร้พ่าย ทำการปลดล็อกสิทธิ์ขาด: การซื้อกิจการแบบเบ็ดเสร็จ (Hostile Takeover) ในระดับโครงสร้างโครงข่ายทุน] [ท่านต้องการเข้าซื้อกิจการของบริษัทแม่ "ไททัน กรุ๊ป" ทั้งหมด 100% หรือไม่? (ใช่ / ไม่ใช่)] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในห้วงความคิดของคิน มันไม่ใช่เสียงสะท้อนธรรมดา แต่มันคือเสียงกัมปนาทแห่งการพิพากษา คินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเยือกเย็นจนทำให้ธันวาที่กำลังหัวเราะอยู่ถึงกับชะงัก รอยยิ้มของคินในวินาทีนี้ไม่ได้มีความตื่นตระหนกเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กรงขัง "แกยิ้มอะไรวะ ไอ้จนตรอก! หรือว่าสมองเพี้ยนไปแล้วเพราะไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้!" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความหงุดหงิดที่ไม่ได้เห็นภาพอีกฝ่ายคุกเข่าร้องขอชีวิตตามที่คาดหวัง คินค่อยๆ ดึงมือออกจากการกุมของรินอย่างอ่อนโยน เขายืนขึ้นเต็มความสูง ปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเสื้อสูทราคาประหยัดของตัวเองช้าๆ ท่าทีที่สุขุมเยือกเย็นนี้ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนไปในทันที ความกดดันบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากตัวของคินจนผู้บริหารหลายคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ธันวา นายคิดว่าตระกูลของนายยิ่งใหญ่คับฟ้ามาจากไหนกัน?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น มันดังชัดเจนก้องกังวานไปทั่วห้อง "แกหมายความว่ายังไง..." ธันวาขมวดคิ้ว รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างประหลาด คินไม่ตอบคำถาม เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกั๊ก หยิบการ์ดสีดำสนิทไร้ลวดลาย ทว่าขอบการ์ดเปล่งประกายแสงระยิบระยับด้วยทองคำแท้บริสุทธิ์ ออกมาวางไว้บนโต๊ะประชุมกระจกใสเสียงดัง *กริ๊ก* บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงชั่วขณะ ผู้บริหารอาวุโสคนหนึ่งตาเบิกกว้างเมื่อมองเห็นการ์ดแผ่นนั้นชัดเจน มือของเฒ่าชราสั่นเทาขึ้นมาทันทีราวกับเห็นผี "น... นั่นมัน... 'แบล็กคาร์ดไร้ขีดจำกัด' ของธนาคารกลางระดับโลก... เป็นไปได้ยังไง!" คินใช้นิ้วเคาะเบาๆ ลงบนการ์ดสีดำสนิท "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อกราบตีนนาย... ธันวา" คินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาธันวาช้าๆ ทีละก้าว แรงกดดันมหาศาลทำให้ทายาทตระกูลใหญ่ถึงกับต้องถอยหลังก้นกระแทกเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว "เพราะสิ่งที่ฉันสนใจในวันนี้ ไม่ใช่แค่เงินห้าสิบล้าน... แต่คือการซื้อ 'บริษัทแม่' ทั้งหมดของตระกูลนายต่างหาก" "ฮ... ฮ่าๆๆๆ!" ธันวาหัวเราะลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ "แกเนี่ยนะจะซื้อไททัน กรุ๊ป? บริษัทที่มีมูลค่าตลาดนับแสนล้าน! ต่อให้แกขายเลือดทั้งตัวก็ยังซื้อไม่ได้แม้แต่ห้องน้ำชั้นใต้ดินของตึกนี้เลยไอ้สวะ!" คินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดปุ่มเพียงสามครั้งด้วยท่าทีเรียบเฉย แล้วกดเปิดสปーカーโฟน สายโทรศัพท์เชื่อมต่อในทันที ปลายสายคือเสียงหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนกของประธานกรรมการบริหารสูงสุดแห่งไททัน กรุ๊ป ผู้เป็นพ่อของธันวานั่นเอง "ฮ... ฮัลโหล! ท่าน... ท่านประธานลึกลับ! เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมจู่ๆ หุ้นทั้งหมดของพวกเราถึง..." เสียงปลายสายละล่ำละลักด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คินเหลือบมองธันวาที่ใบเริ่มถอดสีซีดเผือด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "ผม 'เงาฮันเตอร์' ...แจ้งเพื่อทราบ ตอนนี้ผมได้เข้าซื้อหุ้นสามัญ 100% ของไททัน กรุ๊ป ผ่านระบบโอนเงินด่วนพิเศษเรียบร้อยแล้ว ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่และเจ้าของคนใหม่คนปัจจุบัน... คำสั่งแรกของผมคือ ปลดกรรมการบริหารทุกคนที่มีนามสกุล 'ธันวาคม' ออกจากตำแหน่งทันที และริบสมบัติทั้งหมดคืนสู่กองกลางของบริษัท" สิ้นคำพูดนั้น โทรศัพท์ในมือของธันวาก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบบัญชีกลางดังระรัว *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* ติดต่อกันไม่หยุด ธันวากดดูหน้าจอด้วยมือที่สั่นเทารุนแรง จนโทรศัพท์ร่วงหล่นกระแทกพื้นแตกกระจาย หน้าจอแสดงผลสถานะบัญชีธนาคารและทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลกลายเป็นศูนย์... ในพริบตาเดียว! รินมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เธอมองแผ่นหลังกว้างของคิน—ชายคนที่เธอรักและเคียงข้างมาโดยตลอด—บัดนี้เขากลายเป็นผู้กุมชะตากรรมของยักษ์ใหญ่แห่งโลกธุรกิจไว้ใต้ฝ่าเท้าอย่างแท้จริง ธันวาเข่าทรุดลงคุกเข่ากับพื้นห้องประชุมอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาเงยหน้าขึ้นมองคินด้วยสภาพที่ไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก "ม... ไม่จริง... แกเป็นใครกันแน่... แกทำแบบนี้กับฉันไม่ได้..." ธันวาเอ่ยเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความอัปยศไหลพรั่งพรูออกมา คินก้มมองธันวาจากเบื้องสูง สายตาคู่นั้นเย็นชาไร้ซึ่งความปรานี รัศมีแห่งผู้ทรงอำนาจแผ่ขยายออกไปจนทุกคนในห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยคำขอร้องใดๆ ออกมาอีก ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่ของหน่วยรักษาความปลอดภัยพิเศษก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวธันวาไว้ พร้อมกับร่างของชายชุดสูทสีดำสนิทผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในตลาดหลักทรัพย์ที่ก้าวเข้ามาโค้งคำนับให้คินอย่างนอบน้อม "ท่านประธานครับ... เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวพร้อมแล้วครับ และ... มีแขกคนสำคัญอีกคนมารอพบท่านที่ลานจอดรถชั้นดาดฟ้าครับ" คินปรายตามองธันวาเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "พาตัวมันออกไป... และเตรียมตัวให้พร้อม เพราะความบันเทิงที่แท้จริง มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา