อำนาจเงินมหาศาล

"แกคิดว่าเงินไม่กี่ร้อยล้านของแกจะซื้อกฎหมายเมืองนี้ได้หมดอย่างนั้นเหรอ, คิน?" เสียงหัวเราะเยาะหยันของธันวา, ทายาทตระกูลใหญ่ผู้เรืองอำนาจ, ดังสะท้อนก้องห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยความกดดัน ดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายจ้องมองมาด้วยความเหยียดหยาม ราวกับคินเป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่งที่พร้อมจะถูกเหยียบย่ำให้จมดินได้ทุกเมื่อ ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัว รินกระชับมือของคินแน่นขึ้นจนปลายนิ้วขาวซีด ความกังวลฉายชัดผ่านแววตาคู่สวยที่เคยเข้มแข็งเสมอมา เธอรู้ดีว่าเบื้องหลังของธันวาไม่ใช่แค่ชาติตระกูล แต่มันคือโครงข่ายอำนาจมืดของตำรวจระดับสูงและผู้มีอิทธิพลครึ่งค่อนเมืองที่ถูกซื้อไว้ด้วยผลประโยชน์ แต่คินกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา ชายหนุ่มผู้กุมระบบมหาศาลไว้ในมือแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่แม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้เหนือกว่า ซึ่งกำลังมองดูเหยื่อตัวน้อยดิ้นรนอยู่ในกรงขังแห่งความโง่เขลา "กฎหมายเมืองนี้เหรอครับ, ธันวา?" คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนหนาวเยือก "คุณคงเข้าใจอะไรผิดไปถนัด... เพราะสิ่งที่ผมกำลังจะทำ ไม่ใช่การซื้อกฎหมาย" คินเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ความสงสัยกัดกินหัวใจของศัตรู ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แต่ผมกำลังจะซื้อ 'เจ้าของกฎหมาย' ทั้งหมดต่างหากล่ะครับ" สิ้นคำพูดนั้น ประตูบานใหญ่ของห้องโถงก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี เสียงฝเท้าหนักแน่นของรองเท้าคอมแบทจำนวนมากดังสะท้อนก้อง ร่างในชุดเครื่องแบบเต็มยศของนายพลตำรวจเอกผู้กุมบังเหียนความมั่นคงของเมือง ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เม็ดเหงื่อผุดพรายบนขมับ แม้จะเป็นผู้มีอำนาจล้นฟ้า แต่ในเวลานี้เขากลับตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ธันวาขมวดคิ้วแน่น หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความแปลกใจ "ท่านผู้บัญชาการ? มาทำอะไรที่นี่... จับกุมมันสิครับ! มันขู่กรรโชกทรัพย์ผม!" ทว่า ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากนายพลตำรวจเอกผู้นั้น ร่างท้วมในชุดเครื่องแบบกลับเดินดุ่มๆ ผ่านหน้าธันวาไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะไปหยุดยืนโค้งคำนับให้คินในมุมเกือบเก้าสิบองศาด้วยความเคารพสูงสุด ภาพที่ปรากฏทำเอาธันวาถึงกับอ้าปากค้าง สมองของเขาขาวโพลนในพริบตา มือที่เคยถือแก้วไวน์สั่นระริกจนเกือบทำมันร่วงหล่นลงพื้น "ท่าน... ท่านทำบ้าอะไรวะ!?" ธันวาแผדเสียงคำรามด้วยความเหลืออด "แกเป็นตำรวจของผมนะ! ฉันจ่ายเงินอัดฉีดให้ตระกูลแกเป็นร้อยล้านในแต่ละปี!" นายพลตำรวจเอกหันกลับมามองธันวาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ราวกับกำลังมองซากศพที่ไร้ค่า "เงินของตระกูลคุณมันก็แค่เศษกระดาษเมื่อเทียบกับท่านคิน... และตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คำสั่งซื้อจากกองบัญชาการตำรวจแห่งชาติระบุชัดเจนว่า ทุกทรัพย์สินและอิทธิพลของตระกูลคุณ ถูกอายัดโดยสมบูรณ์" รินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองหน้าชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้างมาตลอดเวลาที่ยากลำบาก คินยังคงนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือเธอไว้ให้อบอุ่น ขณะที่มืออีกข้างหยิบสมาร์ตโฟนสีดำสนิทดีไซน์ล้ำยุคขึ้นมาปลดล็อก [ติ๊ง! ระบบตรวจพบการเข้าซื้อกิจการโครงสร้างพื้นฐานและกำลังพลระดับสูงของเมืองสำเร็จ 100%] [ท่านได้รับสิทธิ์ขาดในการควบคุมกองกำลังความมั่นคง, ระบบตุลาการ, และเครือข่ายอิทธิพลทั้งหมดในภูมิภาคนี้] [ยอดเงินในบัญชีหลักถูกหักออก: 5,000,000,000 เครดิต] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของคินอย่างต่อเนื่อง ชายหนุ่มปรายตามองธันวาที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง อำนาจที่เคยภาคภูมิใจ อำนาจที่ใช้กดขี่ผู้คนมานับไม่ถ้วน บัดนี้ถูกซื้อและทำลายลงด้วยปลายนิ้วสัมผัสเดียวของคนที่เขาเคยดูถูกว่าเป็นแค่ไอ้หนุ่มยากจน "จำคำพูดเมื่อครู่ได้ไหมครับ, ธันวา?" คินก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทาของศัตรู ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่ากดดันถึงขั้วหัวใจ "คุณบอกว่าเงินไม่กี่ร้อยล้านซื้อทุกอย่างไม่ได้... ใช่ครับ มันซื้อไม่ได้หรอก เพราะผมใช้เงินไป 'ห้าพันล้าน' ต่างหากล่ะครับ" ธันวาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เขามองไม่เห็นหนทางรอดเลยแม้แต่น้อย ทุกเส้นสาย ทุกอำนาจ ทุกเงินตรา มลายหายไปในชั่วพริบตา ทว่า ในขณะที่คินกำลังจะยื่นคำขาดครั้งสุดท้ายเพื่อปิดฉากความพินาศของตระกูลธันวา เสียงฝีเท้าระลอกใหม่ก็ดังขึ้นจากด้านนอกระเบียงกระจกใส ปัง! เสียงกระจกนิรภัยแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสودลึกลับที่พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พร้อมกับคมดาบสีดำสนิทที่พุ่งตรงมายังลำคอของรินอย่างเลือดเย็น! "ระวังครับ!" คินคำรามลั่น ดึงรินเข้าสู่อ้อมอกทันทีโดยไม่ลังเล แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่กลิ้งหลบไปตามพื้นห้อง ขณะที่คมดาบเล่มนั้นปักลงบนโซฟาที่พวกเขานั่งอยู่เมื่อครู่จนขาดวิ่น! คินลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาที่เคยเยือกเย็นและสนุกสนานเมื่อครู่ บัดนี้ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ระบบเคยบันทึกไว้ เขากวาดสายตามองไปยังผู้บุกรุกปริศนาที่สวมหน้ากากเหล็กสีเงินวาววับ ซึ่งกำลังยืนถือดาบจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยผ่านช่องหน้ากาก "แก... เป็นใคร?" คินเอ่ยถาม น้ำเสียงต่ำลึกราวกับมาจากขุมนรก ผู้บุกรุกหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโยนวัตถุบางอย่างลงแทบเท้าของคิน มันคือเครื่องส่งสัญญาณสื่อสารที่กำลังฉายภาพโฮโลแกรมของชายชราลึกลับ ผู้กุมความลับทั้งหมดของ 'ระบบ' ที่คินใช้งานอยู่... และประโยคถัดมาที่หลุดออกจากปากของศัตรูคนใหม่นี้ ก็ทำให้ลมหายใจของคินถึงกับสะดุดกักค้างกลางคัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" มาโดยตลอดนะครับ