ความจริงที่น่าตกใจ

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยในร้านอาหารหรูระดับมิชลินสตาร์ใจกลางเมืองยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคิน ทว่ามันช่างเป็นเสียงที่ไร้ค่าเสียยิ่งกว่าเสียงแมลงหวี่แมลงวันในสายตาของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ไว้ในกำมือ "แกคิดว่าบัตรพลาสติกสีดำขอบทองเกรดต่ำนี่จะช่วยกู้หน้าแกได้หรือไง คิน?" ธันวาแย้มยิ้มเหยียดหยาม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านการศัลยกรรมมาอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความสมเพชเวทนา เขากอดอกพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง สายตากวาดมองชุดสูทสำเร็จรูปราคาถูกที่คินสวมใส่ด้วยความดูแคลน รอบโต๊ะอาหารนั้นเต็มไปด้วยญาติสนิทมิตรสหายของตระกูลธันวา รวมถึงพ่อแม่ของรินที่นั่งหน้าซีดเผือดด้วยความอับอายขายหน้า รินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด มือเรียวเล็กสั่นเทาภายใต้โต๊ะอาหาร แต่เธอกลับเอื้อมมือไปกุมมือหนาของคินไว้แน่นเพื่อถ่าย ทอดความอบอุ่นและแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่าเธอจะไม่มีวันปล่อยมือจากชายคนนี้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม คินปรายตามองหญิงสาวผู้เป็นดวงใจ รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นที่มุมปากของเขา รอยยิ้มที่แตกต่างจากความเย็นชาไร้ความปรานีที่เขามีต่อคนรอบข้างอย่างสิ้นเชิง เขากุมมือบางนั้นตอบกลับเพื่อส่งผ่านความมั่นคง "รินเชื่อใจผมไหมครับ?" คินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีด รินเงยหน้าขึ้นสบตา เข็มทิศนำทางหัวใจของเธอพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "ฉันเชื่อใจคุณเสมอค่ะ... เอ่อ, ผมเชื่อใจคุณเสมอนะครับ คิน" เธอยิ้มบางๆ ทั้งน้ำตาซึม "เหอะ! เล่นละครน้ำเน่ากันเข้าไป สภาพอย่างพวกแกต่อให้ขายไตทั้งสองข้างก็ไม่มีปัญญาจ่ายค่าอาหารมื้อนี้หรอก!" แม่ของธันวาโพล่งขึ้นมาด้วยความเกรี้ยวกราด นางเชิดหน้าขึ้นสูงด้วยความหยิ่งทะนงในชาติตระกูล "พนักงาน! เอาบิลมาเก็บที่ฉันนี่! ฉันจะสั่งสอนไอ้จนตรอกนี่ให้รู้สำนึกเองว่าหมาวัดไม่มีวันได้กินหงส์!" พนักงานต้อนรับผู้จัดการร้านรีบเดินเข้ามาโค้งคำนับด้วยความนอบน้อม ก่อนจะวางใบเสร็จสีขาวพิมพ์ตัวเลขยอดรวมลงบนโต๊ะกระจกใส ตัวเลขหกหลัก... สำหรับคนทั่วไปมันคือเงินเดือนครึ่งปี แต่สำหรับตระกูลธันวาแล้วมันเป็นเพียงแค่ค่ากาแฟมื้อเดียว ธันวากระตุกยิ้มมุมปาก ยื่นมือไปหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทประดับเพชรแท้ของตนเองขึ้นมาเตรียมจะโยนใส่หน้าคินเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีให้จมดิน "รับไปซะ แล้วไสหัวออกไปจากชีวิตของรินซะ คิน แกมันก็แค่ตัวถ่วงความเจริญ" ทว่า... ก่อนที่บัตรของธันวาจะทันได้แตะลงบนเครื่องรูด คินกลับยื่นมือออกไปขวางด้วยความเร็วที่เหนือกว่าอย่างไม่น่าเชื่อ ดวงตาคมกริบของคินกวาดมองใบเสร็จชั่วครู่ ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ลวดลาย ใบที่ระบบมหาศาลเพิ่งมอบอำนาจให้เมื่อไม่กี่นารีก่อนออกมาวางนิ่งๆ บนโต๊ะ แวบแรก ทุกคนในโต๊ะต่างพากันหัวเราะร่วนออกมาเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆๆ!ดูบัตรของมันสิ ไม่มีแม้แต่ชื่อธนาคาร ไม่มีลายน้ำ เป็นบัตรพลาสติกปลอมๆ ที่สั่งทำจากร้านค้าออนไลน์สินะ!" พ่อของธันวาตบโต๊ะฉาดใหญ่ หัวเราะจนน้ำตาเล็ด "ไอ้หนุ่ม แกคิดจะเอาของเล่นเด็กมาตบตาพวกเราหรือไงวะ!" ธันวาส่ายหัวด้วยความสมเพช "น่าสมเพชสิ้นดี แกนี่มันขยะเปียกของสังคมจริงๆ" พนักงานรับบัตรด้วยสีหน้าอึดอัดใจ เขารู้ดีว่าบัตรไร้ลวดลายเช่นนี้มักเป็นของปลอม แต่เมื่อลูกค้าสั่งให้รูด เขาก็ต้องทำตามหน้าที่ พนักงานจึงนำบัตรของคินเสียบลงในเครื่องรูดบัตรไร้สายอย่างไม่ใส่ใจนัก "กรอกรหัสผ่านด้วยครับ" พนักงานกล่าวเสียงเรียบ คินไม่ได้หยิบแป้นพิมพ์มารับ เคว้งคว้างสายตาไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ทรงพลังอำนาจจนน่าขนลุก "ไม่ต้องใช้รหัสผ่านหรอครับ วงเงินของบัตรใบนี้... ไม่มีขีดจำกัด" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะเยาะจะดังระเบิดขึ้นอีกระลอก "ฮㅋㅋㅋㅋ ไม่มีขีดจำกัด? แกคิดว่าตัวเองเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกรึไงวะ!" ธันวาหัวเราะจนตัวงอ "รูดเลยครับพนักงาน เอาให้วงเงินมันปฏิเสธ แล้วลากคอไอ้เศษสวะนี่ออกไปโยนทิ้งนอกร้านซะ!" พนักงานถอนหายใจยาว กดปุ่มยืนยันยอดเงินตามใบเสร็จบนเครื่องรูด *ติ๊ด...* เสียงสัญญาณไฟกระพริบสีแดงส้มดังขึ้นชั่วพริบตา ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอคอยความพินาศของคิน แม่ของธันวายกมือขึ้นกอดอกรอหัวเราะเยาะเต็มที่ ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียวสว่างวาบ พร้อมกับเสียงปรินท์เตอร์ภายในเครื่องรูดที่พ่นกระดาษใบเสร็จยาวเหยียดออกมาด้วยความเร็วสูง! รอยยิ้มบนใบหน้าของธันวาแข็งค้างทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา พนักงานหนุ่มอ้าปากค้าง มือที่ถือเครื่องรูดสั่นเทาอย่างรุนแรง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองหน้าจอแสดงผลของเครื่องที่รันข้อความอนุมัติวงเงินมหาศาลพร้อมกับยอดเงินคงเหลือในบัญชีที่ยาวเป็นหางว่าว จนแม้แต่ระบบคอมพิวเตอร์ของธนาคารยังขึ้นแจ้งเตือนสถานะ *'VIP ระดับสูงสุดของโลก - Infinite Black Card'* "ทะ... ธะ... ทาง... ทางร้าน..." พนักงานพูดติดอ่าง ลิ้นแข็งจนแทบพันกัน ใบหน้าซีดเผือกราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "เกิดอะไรขึ้นวะ! ยอดเงินมันไม่พอใช่ไหมล่ะ บอกแล้วว่ามันเป็นบัตรปลอม!" ธันวาตะคอกใส่พนักงานด้วยความหงุดหงิด รีบชะโงกหน้าไปดูหน้าจอเครื่องรูด แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้สติสัมปชัญญะของทายาทมหาเศรษฐีตระกูลดังถึงกับขาดผึง! บนหน้าจอไม่ได้แสดงข้อความปฏิเสธการจ่ายเงิน... แต่มันคือยอดเงินฝากในบัญชีที่ปรากฏตัวเลขศูนย์นับไม่ถ้วนจนล้นหน้าจอ ซึ่งแปลความหมายได้ว่า ทรัพย์สินที่มีอยู่บนโลกใบนี้ของตระกูลธันวารวมกัน ยังไม่เท่ากับเศษเงินในบัญชีที่คินครอบครองในเสี้ยววินาทีนี้เลยแม้แต่น้อย! แม่ของธันวาหน้าซีดเผือก ลมหายใจสะดุด ร่างกายสั่นเทิ้มจนแก้วไวน์ในมือร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจาย พ่อของธันวาอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกราวกับคนเป็นใบ้ รินมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึงไม่แพ้กัน เธอหันมามองคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเวทมนตร์อันเหลือเชื่อ คินยกชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหันไปสบตากับธันวาที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่ตรงข้าม รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผู้กุมอำนาจ "ยอดเงินผ่านเรียบร้อยดีนี่ครับ..." คินวางแก้วลงกระทบโต๊ะเบาๆ เสียงนั้นดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน "และเพื่อเป็นการต้อนรับความกรุณาของพวกคุณ... ผมเพิ่งซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลธันวาเรียบร้อยแล้วนะครับ" สิ้นเสียงประกาศิตนั้น โทรศัพท์มือถือราคาแพงของธันวาและพ่อของเขาก็ส่งเสียงกรีดร้องแผดเสียงเตือนดังลั่นพร้อมกันนับสิบสาย ข้อความอีเมลฉุกเฉินจากบอร์ดบริหารเด้งขึ้นมาพร้อมเพรียงกันว่า— *'บริษัทของพวกคุณถูกเทคโอเวอร์และปลดฟ้าผ่าโดยผู้ถือหุ้นใหญ่ลึกลับแล้วในวินาทีนี้!'* ธันวากรีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นร้านอาหารทันที และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูกระจกบานใหญ่ของร้านอาหารก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนที่ก้าวเข้ามาคุกเข่าคำนับคินพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางแห่งอำนาจนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ