รินคือทุกอย่าง

เสียงสะอื้นไห้ของประธานบริษัทผู้ยิ่งใหญ่ที่ดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์มือถือในมือของธันวา เปรียบเสมือนเสียงระฆังแห่งความตายที่กำลังเคาะประจานความล่มสลายของตระกูลที่เคยผยองพยศ "ธันวา! ลูกทำอะไรลงไป! ตอนนี้หุ้นของเราดิ่งลงฟลอร์ติดกันสามวันรวด สถาบันการเงินทุกแห่งยกเลิกวงเงินสินเชื่อ... บริษัทเราล้มละลายแล้ว! เราหมดตัวแล้วลูก!" เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังของผู้เป็นพ่อดังระคนเสียงหอบสะอ้านจนแทบขาดใจ ร่างของธันวาที่เคยยืนหยัดด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจในความมั่งคั่ง บัดนี้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับกระดูกสันหลังถูกกระชากออกไปในพริบตา โทรศัพท์เครื่องหรูหลุดจากมือร่วงกระแทกพื้นคอนกรีตเสียงดังสนั่น หน้าจอแตกละเอียดพร้อมกับภาพอนาคตอันสุขสบายที่มลายหายไปในอากาศ ท่ามกลางความเงียบงันและสายตาของผู้คนนับร้อยในโชว์รูมรถยนต์ซูเปอร์คาร์ คินยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเวทนา หรือแม้แต่ความสะใจ มีเพียงความนิ่งสงบของผู้ที่กุมชะตากรรมของทุกสรรพสิ่งไว้ในกำมือ รัศมีอำนาจอันเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง นี่คือราคาของการดูถูกเหยียดหยาม และนี่คือบทเรียนที่คินมอบให้แก่พวกที่ใช้เงินตรากดหัวผู้อื่น "คุณธันวาครับ" คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเยือกเย็นจนน่าขนลุก เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทาของอดีตคุณชายตระกูลใหญ่ทีละก้าว "เงินซื้อทุกอย่างได้จริงอย่างที่คุณว่า... แต่น่าเสียดาย ที่เงินในบัญชีของคุณตอนนี้ คงไม่พอแม้แต่จะซื้อน้ำตาหยดเดียวของคนที่คุณเคยเหยียบย่ำหรอกนะครับ" ธันวาเงยหน้าขึ้นมองคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อ ร่างกายของเขาเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็งในมหาสมุทรน้ำแข็ง ผู้ชายที่เขาเคยหัวเยาะเย้ยหยันว่าเป็นแค่ไอ้กระจอกไม่มีหัวนอนปลายเท้า บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องสูงในฐานะผู้พิพากษาที่เขี่ยชีวิตเขาให้ตกลงสู่ขุมนรกได้ด้วยการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว "แก... แกเป็นใครกันแน่..." ธันวาเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบากริมฝีปากสั่นระริก คินไม่ตอบคำถามนั้น เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับคนที่หมดสภาพ ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "จำใส่สมองเอาไว้นะครับ ว่าโลกใบนี้ไม่ได้หมุนรอบตระกูลของคุณ และริน... คือคนที่คุณไม่มีวันเอื้อมถึง" พูดจบ คินก็หันหลังให้โดยไม่ชายตากล่าวคำลาอีกเลย ร่างสูงโปร่งเดินตรงไปหาริน หญิงสาวผู้ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื้นตันและไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือความจริง รินกุมมือตัวเองแน่น หัวใจของเธอดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความตกใจ ความโล่งใจ และความรักอันล้นปรี่ที่อัดแน่นอยู่เต็มอก คินหยุดยืนตรงหน้าเธอ แววตาที่เคยเย็นชาและดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างเห็นได้ชัด เขายกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ ราวกับต้องการยืนยันว่าเรื่องราวทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน "เราไปกันเถอะครับ ริน" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รินพยักหน้ารับเบาๆ ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน เธอกำชายเสื้อของคินไว้แน่นในขณะที่ก้าวเดินเคียงข้างเขาออกจากโชว์รูมอันอึกทึก โดยมีสายตาของผู้คนนับร้อยจ้องมองตามด้วยความยำเกรงและอิจฉา ทว่า ปลายทางที่คินพาเธอไปนั้น ไม่ใช่ห้องเช่าคับแคบที่พวกเขาเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายปี และไม่ใช่บ้านพักธรรมดาๆ ทั่วไป รถยนต์ลิมูซีนสีดำสนิทเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าประตูรั้วเหล็กดัดอลังการของคฤหาสน์สไตล์ยุโรปโบราณที่ตั้งอยู่บนเนินเขาส่วนตัว สามารถมองเห็นวิวทัศนียภาพของเมืองหลวงได้แบบ 360 องศา สวนหย่อมรอบคฤหาสน์ได้รับการตกแต่งอย่างประณีตงดงามราวกับอุทยานในเทพนิยาย มีน้ำพุหินอ่อนและฝูงบอดี้าร์ดในชุดสูทสากลยืนเรียงแถวโค้งคำนับต้อนรับด้วยความเคารพสูงสุด รินกวาดสายตามองความอลังการตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หันไปมองหน้าชายหนุ่มข้างกายด้วยความสับสน "คิน... ที่นี่ที่ไหนคะ? เรามาทำอะไรกันที่นี่...?" รินถามด้วยเสียงสั่นพร่า คินไม่ได้ตอบในทันที เขายื่นซองเอกสารสีทองหรูหราที่ประทับตราโลโก้ทองคำแท้ให้กับเธอ รินรับมาด้วยมือที่สั่นเทา เปิดออกดูด้วยความไม่แน่ใจ ภายในซองเอกสารนั้น คือ "โฉนดที่ดินและกรรมสิทธิ์ครอบครองคฤหาสน์เดอ ลูนา" พร้อมด้วยสินทรัพย์ทั้งหมดที่ผูกติดอยู่กับชื่อของ "รินรดา" แต่เพียงผู้เดียว ดวงตาของรินเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ลมหายใจของเธอสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อเห็นตัวเลขมูลค่ามหาศาลที่ระบุไว้ในเอกสาร ซึ่งมันมากพอที่จะซื้อตึกระฟ้าใจกลางเมืองได้ทั้งหลัง "คิน... นี่มัน..." รินหันมามองหน้าเขา หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้เอ่อล้นทะลักออกจากดวงตาสวยด้วยความตกใจและซาบซึ้งใจ "คุณทำแบบนี้ทำไมคะ? มัน... มันมากเกินไปแล้ว..." คินเอื้อมมือไปปาดหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนของเธออย่างทะนุถนอม รอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจที่สุดถูกส่งมอบให้แก่ผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียว "ไม่มีอะไรมากเกินไปสำหรับคุณหรอกครับ ริน" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกที่เต็มไปด้วยความมั่น Cคง "วันที่ผมไม่มีแม้แต่บาทเดียว วันที่ผมล้มลุกคลุกคลานและถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือศักดิ์ศรี คุณคือคนเดียวที่ไม่เคยปล่อยมือจากผม คุณคือบ้าน... คือความอบอุ่นในวันที่โลกใบนี้หนาวเหน็บที่สุดสำหรับผม" รินสะอื้นไห้โฮออกมา เธอโผเข้าสวมกอดเอวของคินแน่น ซบใบหน้าลงกับอกแกร่ง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความสุขและความอัดอั้นตันใจทั้งหมดไหลรินซึมผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพง คินโอบกอดร่างบางนั้นไว้แนบอก มือหนาลูบหลังเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโยค เขารู้ดีว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้หญิงคนนี้ต้องทนลำบากและอดทนเคียงข้างเขามากแค่ไหน บัดนี้ ถึงเวลาแล้วที่เธอจะได้รับสิ่งที่ดีที่สุด และไม่มีใครหน้าไหนบนโลกใบนี้ที่จะกล้าทำร้ายเธอได้อีกต่อไป ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความหวานชื่นและสายใยรักอันมั่นคงนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบมหาศาลในสมองของคินก็ดังขึ้นแทรกขัดจังหวะ [ติ๊ง! ระบบตรวจพบความเคลื่อนไหวจาก "กลุ่มเงาบูรพา" องค์กรลับระดับท็อปของประเทศที่สูญเสียผลประโยชน์จากล่มสลายของตระกูลธันวา] [เป้าหมายกำลังเคลื่อนพลเข้าสู่เขตพื้นที่ส่วนบุคคลของคุณ จำนวน 12 คน พร้อมอาวุธครบมือ] [เวลาปะทะ: อีก 3 นาทีข้างหน้า] มุมปากของคินกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รัศมีอำนาจอันเย็นเยียบและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาอีกครั้งในพริบตาเดียว เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของรินด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเช่นเดิม แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจต่อต้าน "รอผมตรงนี้นะครับ... ริน" คินผละออกจากอ้อมกอดอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดหมายเลขโทรออกด้วยท่าทีราชาผู้กุมอำนาจ และเอ่ยคำสั่งสั้นๆ ที่ทำให้ทหารรับจ้างระดับโลกปลายสายถึงกับสะท้านเฮือก "กำจัดพวกมันให้หมด... อย่าให้เหลือแม้แต่รอดกลับไปรายงานตัว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่บริเวณประตูทางเข้าคฤหาสน์ พร้อมกับเงาดำทมิฬที่พุ่งทะลุผ่านรั้วเข้ามาล้อมรอบตัวคฤหาสน์ไว้ทุกด้าน! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" มาโดยตลอดนะครับ