ระบบมหาเศรษฐีตื่นขึ้น

“แกกำลังทำบ้าอะไรอยู่ คิน! เครื่องนั่นพังไปแล้ว หรือว่าแกแอบไปขโมยบัตรเครดิตใครมา!” เสียงแผดกร้าวของธันวาทำลายความเงียบงันภายในโชว์รูมรถหรู บรรดาลูกค้าและพนักงานต่างหยุดชะงัก สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ชายหนุ่มในชุดธรรมดาที่ยืนนิ่งสงบราวกับภูเขาผา คินไม่ได้ขยับเขยื้อน เขาเพียงแต่มองใบเสร็จที่ค่อยๆ ไหลยาวออกมาจากเครื่องรูดบัตรด้วยสายตาที่เยือกเย็น “เงียบปากเสียที ธันวา” คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายถึงกับชะงักไปชั่วครู่ “ถ้าที่นี่ไม่มีปัญญาทำรายการให้เสร็จ ก็ไปตามผู้จัดการของแกมา เพราะเงินในนี้... มันอาจจะทำให้โชว์รูมของแกถล่มลงมาได้เลย” รินที่ยืนอยู่ข้างกายคินกำมือแน่น มือของเธอเย็นเฉียบด้วยความประหม่า แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของชายที่เธอรัก ความกลัวเหล่านั้นกลับมลายหายไป เหลือเพียงความเชื่อมั่นอย่างประหลาด คินไม่ใช่คนโอ้อวด แต่ในวินาทีนี้ เขากลับดูเหมือนราชันที่กำลังประกาศศักดาเหนือผืนแผ่นดินที่เขาเคยถูกเหยียบย่ำ *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครได้ยินดังขึ้นในหัวของคิน [ตรวจพบการชำระเงินสำเร็จ!] [ยอดเงินในบัญชีหลัก: 10,000,000,000 บาท (หนึ่งหมื่นล้านบาทถ้วน)] [สถานะ: ดำเนินการโอนย้ายเสร็จสมบูรณ์] คินยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขุมเพียงอย่างเดียว แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกเย้ยหยันต่อโชคชะตาที่เคยเล่นตลกกับเขา ธันวาแค่นหัวเราะเสียงดัง “หนึ่งหมื่นล้าน? แกมันบ้าไปแล้ว! ใครจะไปเชื่อว่าไอ้กระจอกอย่างแกจะมีเงิน...” “เช็คให้ละเอียดเสียก่อนธันวา ก่อนที่คำพูดของแกจะกลายเป็นตั๋วเดินทางไปสู่ความล่มจมของตระกูลแกเอง” คินตัดบท เขาหันไปมองพนักงานขายที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีดที่ไร้เงา “คุณครับ ช่วยตรวจสอบยอดเงินในระบบอีกครั้ง ดูให้ชัดๆ ว่ามันเป็นตัวเลขกี่หลัก” พนักงานสาวลนลานคว้าใบเสร็จขึ้นมาอ่าน ดวงตาของเธอเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า มือที่ถือกระดาษสั่นระริกจนได้ยินเสียงกระดาษเสียดสีกัน “คะ...คุณลูกค้าคะ... ยอดเงินนี้... ยอดเงินนี้มัน... มีศูนย์สิบตัวค่ะ!” เธอร้องออกมาด้วยความตกใจจนแทบสิ้นสติ บรรยากาศในโชว์รูมตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับถูกดูดอากาศหายใจไปจนหมดสิ้น ธันวาหน้าถอดสี รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเขากลายเป็นความหวาดหวั่นที่ฉายชัด เขารีบก้าวเข้าไปคว้าใบเสร็จจากมือพนักงานมาดูด้วยตัวเอง “เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้!” ธันวาตะโกนพลางถอยหลังกรูดราวกับเห็นผี “แกเป็นแค่ไอ้ลูกจ้างกระจอก แกเอาเงินมหาศาลขนาดนี้มาจากไหน!” คินก้าวเท้าเข้าไปหาธันวาอย่างช้าๆ ทุกจังหวะการเดินของเขาแผ่รัศมีแห่งอำนาจที่กดทับจนคนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าอดีตคู่แข่งที่เคยดูถูกเขาไว้สารพัด ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนถึงขั้วหัวใจ “ที่ที่แกยืนอยู่ตอนนี้... วันพรุ่งนี้อาจจะกลายเป็นสมบัติของฉัน และถ้าแกยังไม่หยุดพ่นคำพูดต่ำตมออกมา ชีวิตที่เหลือของแก... อาจจะไม่ได้มีค่ามากกว่าเศษเงินที่ฉันทิ้งไว้เป็นทิปให้พนักงานตรงนั้น” รินมองคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและประหลาดใจ เธอไม่เคยเห็นมุมนี้ของคินมาก่อน แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนสามารถแตะต้องพวกเขาได้อีก “ไปกันเถอะริน” คินหันมาเอ่ยกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับคนละคน “เรื่องรถคันนี้... ให้พวกเขาส่งไปที่คฤหาสน์หลังใหม่ของเราที่เพิ่งซื้อไปเมื่อครู่นี้ก็แล้วกัน” “คฤหาสน์... หลังใหม่หรือคะ?” รินถามเสียงเบาด้วยความงุนงง “ใช่ครับ และเรายังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมากหลังจากนี้” คินจับมือเธอแน่น ก่อนจะหันกลับมามองธันวาที่ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความช็อกเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นประตูโชว์รูมออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังสวนเข้ามา ปลายกระบอกปืนเงาวับส่องประกายวับวาวท่ามกลางแสงไฟในโชว์รูม กลุ่มชายชุดดำสวมแว่นกันแดดเดินแถวเข้ามาล้อมรอบคินและรินไว้โดยไม่มีการต้อนรับ ชายร่างใหญ่ผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มเดินแหวกฝูงชนเข้ามา เขามองหน้าคินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นก่อนจะโค้งคำนับลงต่ำจนเกือบถึงพื้น “ท่านประธานครับ... ยินดีด้วยกับการตื่นขึ้นของระบบมหาเศรษฐีอย่างเป็นทางการครับ” ชายคนนั้นกล่าวเสียงดังฟังชัด “รถหรูที่ท่านสั่งซื้อถูกส่งไปจอดรอที่คฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว แต่สิ่งที่รอท่านอยู่เบื้องหน้า... คือการประชุมลับของผู้กุมชะตาเศรษฐกิจของเมืองนี้ที่ทุกคนกำลังรอคอยการปรากฏตัวของท่านอยู่ครับ” คินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างมีความหมาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายอำนาจนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ