การตบหน้าที่ดังที่สุด

"ห้าสิบล้าน... ฉันให้ราคาห้าสิบล้าน! ใครกล้าสู้กับตระกูลพิทักษ์เดชา ก็เชิญก้าวขาเข้ามาได้เลย!" เสียงตะโกนด้วยความลำพองใจของธันวา ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์รัตนสิน ทายาทหนุ่มแห่งตระกูลดังยืนยันอำนาจของตนด้วยการยกมือขึ้นกอดอก รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปากอย่างชัดเจน สายตาที่เขากวาดมองไปรอบห้องเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ราวกับประกาศิตของเขาคือประกาศิตจากสวรรค์ที่ไม่มีผู้ใดกล้าฝ่าฝืน ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุม บรรดาแขกเหรื่อและเศรษฐีในงานต่างพากันหลบสายตา ไม่มีใครกล้าเสนอราคาแข่งกับอิทธิพลมืดและเม็ดเงินมหาศาลของตระกูลพิทักษ์เดชาอีก ทุกคนรู้ดีว่าการต่อกรกับธันวาในเวลานี้ เท่ากับการหาเรื่องใส่ตัว รินที่นั่งอยู่เคียงข้างคิน ขยับมือเรียวเข้ามาจับชายเสื้อของชายหนุ่มเบาๆ ความกังวลฉายชัดผ่านดวงตากลมโต แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวคินมาโดยตลอดตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังต้องกัดก้อนเกลือกินด้วยกัน แต่ตัวเลขห้าสิบล้านก็ยังเป็นภาระที่หนักหน่วงเกินกว่าคนธรรมดาจะจินตนาการถึง "คิน... เราพอแค่นี้ดีไหมครับ ดูท่าทางเขาจะเอาจริงนะ" รินกระซิบเสียงเบา ความห่วงใยในน้ำเสียงนั้นบริสุทธิ์และจริงใจ คินหันมามองหญิงสาว รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ผิดกับแววตาที่เย็นชาและเฉียบคมราวน้ำแข็งเมื่อหันไปมองเป้าหมาย มือหนากุมมือบางของรินไว้แน่นเพื่อถ่ายทอดความมั่นคง "ไม่ต้องห่วงหรอกครับริน คนบางคนจำเป็นต้องได้รับบทเรียนราคาแพง เพื่อจะได้รู้ว่าโลกใบนี้ไม่ได้หมุนรอบตัวเขาคนเดียว" คินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยอำนาจที่กดดันจนคนรอบข้างรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ในวินาทีนั้น ผู้ดำเนินรายการประมูลบนเวทีเริ่มนับถอยหลังด้วยความอึดอัด "ห้าสิบล้านครั้งที่หนึ่ง... ห้าสิบล้านครั้งที่สอง..." คินยกมือขึ้นช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังยกกรงเล็บตะปบทเหยื่อ "หกสิบล้านครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้น ทำลายความเงียบงันทั้งหมดในพริบตา ทุกสายตาในห้องโถงหันขวับมามองต้นเสียงเป็นตาเดียว ธันวาถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน หน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "ไอ้สวะคิน! แกเอาเงินมาจากไหนถึงกล้ามาป่วนงานนี้!" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนชี้หน้าคินด้วยความโมโหจนตัวสั่น "เจ็ดสิบล้าน! ฉันให้เจ็ดสิบล้าน! ถ้าแกมีปัญญา ก็ควักเงินมาสู้กับฉันสิเว้ย!" คินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ สายตาที่มองธันวาราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนอย่างไร้ค่า "แปดสิบล้านครับ" คินเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับตัวเลขแปดสิบล้านเป็นเพียงเศษเงินเหรียญในกระเป๋า "แก...ไอ้..." ธันวาอ้าปากค้าง สมองของเขาตื้อตันไปหมด เงินแปดสิบล้านไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แม้แต่สำหรับทายาทมหาเศรษฐีอย่างเขา การจะอนุมัติเงินสดจำนวนนี้ต้องผ่านบอร์ดบริหารของตระกูลเสียก่อน การที่คินสามารถขานราคาแข่งได้อย่างหน้าตาเฉยเช่นนี้ ทำให้เขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่น่ากลัว ผู้ดูแลการประมูลกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม "แปดสิบล้านครั้งที่หนึ่ง... แปดสิบล้านครั้งที่สอง... มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ?" ความเงียบสงบเข้าครอบคลุมอีกครั้ง ธันวากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อ เขารู้ตัวดีว่าหากประมูลแพ้ในครั้งนี้ ศักดิ์ศรีของตระกูลพิทักษ์เดชาจะป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี แต่ทว่าขีดจำกัดทางการเงินของเขาในตอนนี้ได้หมดลงแล้ว "เก้าสิบล้าน! ฉันให้เก้าสิบล้าน...!" ธันวาตะโกนสุดเสียง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น "ถ้าแกกล้าสู้เกินกว่านี้ มึงก็เตรียมตัวเป็นขอทานข้างถนนได้เลยไอ้คิน!" คินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เยือกเย็นและเสียดแทงจิตใจของธันวาจนถึงกระดูกดำ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทราคาแพงให้เข้าที่ รัศมีแห่งอำนาจที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากตัวตนของเขากดดันให้ผู้คนรอบข้างต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติ "เก้าสิบล้านงั้นเหรอครับ? น่าเสียดายจัง..." คินเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองธันวาด้วยความสมเพช "ผมขอซื้อตึกนี้ทั้งหมด รวมถึงสิทธิ์ในการจัดงานทั้งหมด ณ วินาทีนี้... ด้วยราคาหนึ่งร้อยล้านครับ" สิ้นคำพูดนั้น ห้องโถงทั้งห้องราวกับถูกแช่แข็ง ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด หนึ่งร้อยล้านบาทถ้วน! ซื้อทั้งตึกในการประมูลครั้งเดียว! นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องของความรวยแต่มันคือการประกาศศักดาที่เหนือชั้นกว่าอย่างไร้ขีดจำกัด ธันวรadล้มทรุดลงไปนั่งกับเก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว สมองขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่ากลางวันแสกๆ คินก้าวเดินอย่างสง่างามตรงไปยังโต๊ะของผู้จัดงาน หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีลวดลายใดๆ นอกจากตราสัญลักษณ์ลึกลับสะท้อนแสงประกายมรกตยื่นออกไป พนักงานรับบัตรด้วยมือที่สั่นเทาเมื่อเสียบมันลงในเครื่องอ่านระบบ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจออนุมัติยอดเงินที่สว่างวาบขึ้นกลางห้องโถง *ติ๊ง! ชำระเงินสำเร็จ 100,000,000 บาท* ธันวาหน้าซีดเผือก ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ เมื่อตระหนักได้ว่า... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เจ้าของตึกที่เขากำลังยืนเหยียบอยู่ และผู้มีอำนาจสั่งปลดเขาออกจากที่นี่ คือผู้ชายคนที่เขาเคยเหยียดหยามว่าเป็นแค่สวะไร้ค่าคนนั้นเอง แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา