ความคลั่งรักที่ซ่อนเร้น

“ถอยไปให้พ้นประตู เดี๋ยวนี้!” เสียงตะคอกของเรย์แหบพร่า ท่ามกลางกลิ่นควันไฟที่เริ่มโชยอบอวลไปทั่วครัวหรูประจำเซฟเฮาส์ เขาพยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้น ลมหายใจติดขัดราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงในปอด ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป—เสียงเตือนจากโทรศัพท์ของธันวาที่กลายเป็นจริงในเวลาไม่ถึงสามนาที คินไม่ได้ขยับหนีตามคำสั่ง แต่กลับพุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่เรย์ไว้ด้วยแรงมหาศาล ใบหน้าที่มักจะสงบนิ่งดั่งรูปปั้นน้ำแข็งบัดนี้มีเพียงความตื่นตระหนกที่พยายามสะกดไว้ “อย่าพูดมาก หุบปากแล้วหายใจซะ!” คินตวาดกลับ น้ำเสียงที่เคยสุขุมสั่นเครือเล็กน้อย เขาคว้าผ้ากันเปื้อนเปียกชุ่มกดลงบนจมูกและปากของเรย์ มืออีกข้างโอบประคองร่างที่อ่อนแรงของนักสืบหนุ่มขึ้นมาแนบอก “เชฟ… ร้านคุณ… ไฟ…” เรย์พยายามแค่นเสียง แต่สำลักควันจนไอโขลก “ช่างหัวร้านนั่นสิ! ฉันไม่สนหรอกว่าต้องเสียอะไรไปบ้าง แต่ถ้าวันนี้แกตายในห้องครัวของฉัน… ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง” คินกระชากเสียงขณะพาร่างของเรย์ฝ่ากลุ่มควันหนาทึบไปทางประตูหนีไฟที่อยู่ลึกสุดของร้าน ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วเพดาน คินใช้ตัวบังเรย์ไว้เหมือนโล่มนุษย์ ทุกย่างก้าวของเชฟหนุ่มเต็มไปด้วยความเด็ดขาด เขาเตะประตูนิรภัยจนเปิดออก เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง แสงไฟสลัวจากทางเดินด้านนอกสาดเข้ามา ทำให้เห็นหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามกรอบหน้าคมสันของคิน เมื่อออกมาถึงพื้นที่ปลอดภัยหลังร้าน คินวางเรย์ลงอย่างแผ่วเบา สองมือของเขาสั่นระริกขณะเช็กตามร่างกายของคนตรงหน้าว่ามีรอยไหม้หรือบาดแผลฉกรรจ์หรือไม่ สายตาที่เคยจ้องมองด้วยความเย็นชาบัดนี้ฉายแววความห่วงใยที่ปิดไม่มิด “ไอ้บ้าคิน… บอกแล้วไงว่าให้หนีไปก่อน” เรย์พ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา ก่อนจะหัวเราะฝืดเคื่อน “เป็นเชฟระดับมิชลินสตาร์ต้องมาตายเพราะบ้านไฟไหม้เนี่ยนะ ข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งคงตลกพิลึก” “ยังจะมีอารมณ์มาขำอีกนะ” คินกดนิ้วลงบนขมับของเรย์เบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นลูบแก้มนวลอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบเขม่าที่เปื้อนบนใบหน้าคนตรงหน้าออกอย่างเบามือ “ถ้าฉันหนีไปแล้วแกจะเป็นยังไง… เคยคิดถึงหัวอกคนอื่นบ้างไหม หรือคิดว่าชีวิตตัวเองไม่มีค่าพอให้ฉันต้องกังวล?” เรย์ชะงัก สายตาสบเข้ากับดวงตาคู่คมของคินที่กำลังสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ภายใน เขาไม่เคยเห็นคินในมุมนี้ มุมที่ไม่ใช่เชฟเจ้าระเบียบ แต่เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัวต่อการสูญเสีย “ฉันแค่คิดว่า… นายเกลียดที่ฉันทำให้ชีวิตปกติของนายพัง” เรย์ตอบเสียงอ่อย พลางหลบสายตา คินโน้มตัวลงมาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในความมืด เขาคว้าข้อมือของเรย์มากดไว้กับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ แววตาของเชฟหนุ่มเปลี่ยนจากความห่วงใยเป็นความดุดันที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า “ปกติงั้นเหรอ? ชีวิตฉันมันน่าเบื่อมาตลอดจนกระทั่งนายเข้ามาป่วน… นายทำให้ฉันโกรธ ทำฉันหัวเสีย แต่ในขณะเดียวกัน นายก็ทำให้ฉันรู้ว่า ‘ชีวิต’ มันรู้สึกยังไง” คินเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน “ถ้าใครหน้าไหนกล้าแตะต้องนายอีก… ฉันจะเป็นคนลากคอมันมาลงนรกด้วยมือของฉันเอง” เรย์ใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงรถดับเพลิงที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้จากที่ไกลๆ บรรยากาศกดดันจากเหตุการณ์ไฟไหม้ถูกแทนที่ด้วยความร้อนแรงจากสถานการณ์เฉพาะหน้า คินค่อยๆ ก้มลงมา หวังจะประทับจูบเพื่อยืนยันความรู้สึกที่เก็บงำมานาน ทว่า… *ปัง!* เสียงปืนเก็บเสียงดังลั่นจากพุ่มไม้หลังร้าน กระสุนนัดหนึ่งเฉี่ยวผ่านไหล่คินไปเพียงนิ้วเดียว ทิ้งรอยเลือดจางๆ ไว้บนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ทั้งคู่ผละออกจากกันด้วยสัญชาตญาณ คินรีบคว้าตัวเรย์หลบเข้าหลังถังขยะเหล็กขนาดใหญ่ ทันทีที่หันไปมองต้นทาง ทั้งคู่ก็ต้องตัวแข็งทื่อกับเงาร่างชายในชุดสูทสีดำที่ยืนถือปืนเล็งมาที่พวกเขา—ธันวาไม่ได้มาคนเดียว แต่นำกองกำลังที่เหนือกว่ามาปิดล้อมทางหนีทุกช่องทาง ธันวาเหยียดยิ้มกว้างในความมืด พลางลั่นไกปืนจ่อไปที่ขมับของใครบางคนที่เขาลากตัวออกมาเป็นตัวประกัน “เล่นเกมไล่จับกันพอหรือยังครับคุณเชฟ… ถ้ายังไม่อยากเห็น ‘คนสำคัญ’ ของคุณกลายเป็นศพตรงนี้ ก็วางมือจากไอ้นักสืบนั่น แล้วคลานออกมาหาผมซะ” ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าจับขั้วหัวใจ เรย์กำมือแน่นเมื่อเห็นว่าคนที่ธันวาจับมาคือใคร… หัวใจของเขาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มในวินาทีนั้นเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้กับผม ดาร์กไนท์ครับ