เส้นแบ่งเขตแดน

"หมอบลง!" เสียงคำรามต่ำทุบทำลายความเงียบงันในห้องนั่งเล่นจนแตกละเอียด ทันทีที่แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องสลับกับเสียงไซเรนเตือนภัยแหลมสูง คินพุ่งตัวเข้าประชิดร่างของเรย์ด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อว่าเชฟหนุ่มผู้รักความสะอาดคนนี้จะมี น้ำหนักตัวและแรงปะทะจากวงแขนแกร่งส่งผลให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกระแทกกับโซฟาหนังแท้ ก่อนจะไถลหลบลงไปหมอบราบกับพื้นห้องด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนอย่างเฉียดฉิว ปัง! ปัง! ปัง! เสียงกระสุนเจาะทะลุกระจกกันกระสุนด้านหน้าดังสนั่นหวั่นไหว เศษกระจกเคลือบสารนิรภัยแตกละเอียดร่วงกราวลงมาดั่งฝนหลุม เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายถูกกดทับไว้ด้วยแผงอกกว้างของคินที่ใช้ร่างกายของตัวเองเป็นโล่กำบังให้เขาอย่างไม่คิดชีวิต กลิ่นหอมสะอาดของสบู่ล้างมือและกลิ่นอายเฉพาะตัวของเชฟหนุ่มผสมปนเปกับกลิ่นดินปืนจางๆ ที่ลอยเข้ามาทางรอยแตกของหน้าต่าง "คุณบ้าหรือเปล่า!" เรย์กัดฟันกรอด พยายามดันแผงอกของอีกฝ่ายออกเมื่อรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขามันใกล้จนเกินไป "ถ้าเมื่อกี้หลบไม่ทัน หัวคุณคงพรุนไปแล้วนะคิน!" "ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น ป่านนี้สมองคุณคงกระเด็นไปติดฝาผนังห้องแล้วครับคุณนักสืบ" คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเชฟหนุ่มเย็นเยียบและจริงจังจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเรย์ในระยะประชิด "เงียบปากแล้วอยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากตาย" แม้สถานการณ์ภายนอกจะกำลังโกลาหลและเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าของกองกำลังไม่ทราบฝ่ายที่กำลังบุกรุกเข้ามาทางประตูหน้าและระเบียงชั้นสอง แต่ภายในพื้นที่แคบๆ หลังเคาน์เตอร์บาร์ กลับมีบรรยากาศบางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ผิวแก้มทำให้เรย์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือแกร่งของคินที่ข้างหนึ่งยันพื้นไว้เพื่อรับน้ำหนัก ไม่ได้ปล่อยให้เรย์เป็นอิสระ بلยังขยับเข้ามาโอบประคองช่วงเอวของเขาให้แนบชิดยิ่งขึ้นเพื่อความปลอดภัย "ปล่อยได้แล้วมั้งครับเชฟ..." เรย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามซ่อนความปั่นป่วนในอกด้วยการส่งยิ้มกวนประสาทตามนิสัย "ถึงสถานการณ์มันจะพาไปหน่อยๆ แต่ผมไม่มีรสนิยมสวีทกับผู้ชายหน้าดุตอนโดนถล่มเซฟเฮาส์หรอกนะ" "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." คินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นจากลมหายใจทำให้เรย์เผลอเม้มริมฝีปากโดยอัตโนมัติ "เก็บเรี่ยวแรงเอาไว้ใช้หนีตายตอนที่พวกมันพังประตูกเข้ามาเถอะครับ" ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงแผงควบคุมระบบรักษาความลับสำรองดังขึ้นขัดจังหวะ คินละสายตาจากริมฝีปากของเรย์อย่างเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะพลิตัวลุกขึ้นยืนในท่าเตรียมพร้อม มือขวารับปืนพกสั้นที่ถูกซ่อนไว้ในช่องลับใต้เคาน์เตอร์ขึ้นมาปลดล็อกเซฟอย่างคล่องแคล่วว่องไว เกินหน้าเกินตาเชฟทำอาหารทั่วไปหลายเท่าตัว เรย์หรี่ตามองภาพนั้นด้วยความทึ่ง "คุณเป็นเชฟจริงหรือเปล่าเนี่ย ทำไมจับปืนคล่องยิ่งกว่าจับตะหลิวอีก" "ผมเคยบอกคุณแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหารธรรมดา" คินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกวาดสายตามองผ่านช่องกระจกบาร์ออกไปด้านนอก "และคนที่ตามล่าคุณ... ดูเหมือนจะทุ่มทุนสร้างน่าดู ถึงขั้นส่งหน่วยจู่โจมมืออาชีพเข้ามาแบบนี้" เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังสนั่นที่ประตูทางเข้าชั้นล่าง แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นผงบนเพดานร่วงหล่นลงมา คินหันกลับมาคว้าข้อมือของเรย์ด้วยความเร็ว พร้อมออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "ตามผมมาทางนี้" "ไปไหน?" "ห้องครัว" คินตอบสั้นๆ "ทางหนีฉุกเฉินที่ปลอดภัยที่สุดถูกออกแบบไว้ที่นั่น และหวังว่าคุณจะวิ่งทันฝีเท้าของผมนะ เรย์" ทั้งคู่พุ่งตัวฝ่าความมืดและกลุ่มควันจางๆ ที่เริ่มลอยเข้ามาในตัวบ้าน เสียงฝีเท้าของกลุ่มผู้บุกรุกดังใกล้เข้ามาทุกที เรย์รับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากภายนอก แต่ในขณะเดียวกัน สัมผัสอุ่นจากมือหนาของคินที่กุมข้อมือเขาไว้แน่นตลอดการหลบหนี กลับสร้างความรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดท่ามกลางความโกลาหล เมื่อเข้ามาถึงห้องครัวสเตนเลสปลอดเชื้อที่คุ้นตา คินไม่รอช้า เขาตรงไปที่ตู้เก็บวัตถุดิบขนาดใหญ่ ก่อนจะกดรหัสลับที่แผงควบคุมอัจฉริยะ ผนังห้องครัวด้านหลังชั้นวางเครื่องปรุงค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินลับแคบๆ ทอดยาวลงสู่เบื้องล่างที่มีแสงไฟสีส้มสลัว "เข้าไปก่อน" คินผลักร่างของเรย์ให้เข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ตัวเขาจะก้าวตามเข้าไปเป็นคนสุดท้ายเพื่อระวังหลัง ทว่า... ในวินาทีที่คินกำลังจะเอื้อมมือไปกดปุ่มปิดประตูลับ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องครัว พร้อมกับแสงไฟฉายสודส่องเข้ามาสว่างวาบ "พวกมันอยู่ทางนี้!" เสียงตะโกนก้องพร้อมกับกระสุนปืนนัดแรกที่พุ่งเจาะผนังห้องครัวเข้ามาทำให้สถานการณ์พลิกผันในพริบตา คินดึงตัวเรย์เข้ามาชิดลำตัวด้วยความตกใจ ขณะที่มือข้างหนึ่งยกปืนขึ้นเล็งเตรียมยิงสวนออกไป ทว่าก่อนที่นิ้วจะเหนี่ยวไก เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของใครบางคนจากความมืดที่ประตูทางเข้าก็ดังขึ้น ขัดจังหวะทุกความเคลื่อนไหว "ลดปืนลงซะ... เชฟคิน" ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสีเข้มก้าวเท้าพ้นเงาดึงดูดสายตาน่าเกรงขาม ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยยิ้มเย็นชาทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบลงในทันที ธันวาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับปืนเก็บเสียงในมือที่จ่อตรงมาที่พวกเขา โดยมีลูกน้องนับสิบคนยืนปิดล้อมทางออกทุกด้านอย่างแน่นหนา "ธันวา..." เรย์พึมพากับตัวเองด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่าป้อมปราการที่คิดว่าปลอดภัยที่สุดแห่งนี้... ได้ถูกเจาะทะลวงจากภายในเรียบร้อยแล้ว! ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ