ร่องรอยในความมืด

เศษกระจกใสเกลื่อนกลาดสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวจากด้านนอก ราวกับดวงดาวนับร้อยที่แตกสลายอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น กลิ่นดินปืนฉุนกึกตีเข้าจมูกจนคินต้องขมวดคิ้วมุ่น สองมือของเชฟหนุ่มเจ้าระเบียบไม่ได้สั่นเทาแม้แต่น้อย แม้ว่าเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้ เขาเกือบจะริมฝีปากแตะกับคนกวนประสาทที่ยืนอยู่ข้างกาย “หมอบลง!” เสียงทุบโต๊ะและแรงกระชากที่ต้นแขนทำให้คินหลุดจากภวังค์ เรย์ออกแรงดึงร่างสูงโปร่งของเชฟหนุ่มให้ล้มกลิ้งหลบหลังเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนอย่างแม่นยำ กระสุนปืนอีกสองนัดเจาะทะลุกระจกตู้เย็นทะยานฝังลงไปในผนังปูนเกิดเสียงดังทึบ สะเก็ดปูนร่วงกราวลงบนหัวไหล่ของทั้งคู่ “คุณนี่มัน... ตัวปัญหาชะมัด” คินพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมา ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอบตัวเพื่อประเมินสถานการณ์ แม้จะอยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขบวน แต่เขากลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยสักนิด “ชมกันเกินไปแล้วครับเชฟ... ไว้ค่อยจีบผมทีหลัง ตอนนี้ช่วยเลิกทำหน้าเป็นยักษ์แล้วส่งมีดเชฟด้ามยาวตรงนั้นให้ผมหน่อยสิครับ” เรย์กระซิบข้างหู น้ำเสียงติดตลกท่ามกลางเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังกรูเข้ามาทางประตูกระจกที่พังเสียหาย “ปากดีนักนะเรย์” คินหยิบมีดเชฟเหล็กกล้าเยอรมันเกรดพรีเมียมที่วางอยู่บนบล็อกไม้ข้างตัว ส่งให้ชายหนุ่มอย่างรู้ใจ ในสถานการณ์คับขัน ความเงียบงันและความเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด กลับก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าประหลาดใจ ปัง! ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นติดต่อกันอีกสี่ครั้ง เงาร่างสามร่างในชุดสูทสีดำสนิทพุ่งทะยานเข้ามาในห้องครัวพร้อมปืนพกสั้นติดลำกล้อง แต่นั่นช้ากว่าเรย์ที่พลิกตัวข้ามเคาน์เตอร์ออกไปพร้อมกับซัดกระทะเหล็กหล่อเข้าที่ใบหน้าของคนแรกเต็มแรงจนล้มคว่ำไม่เป็นท่า ส่วนคนที่สองและสามพยายามยกปืนขึ้นเล็ง แต่คินไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดมือ เชฟหนุ่มปามีดเชฟเล่มเล็กปักเข้าที่ด้ามปืนของมือสังหารคนแรกอย่างแม่นยำจนอาวุธหลุดจากมือ ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดตัวและเตะตัดขาจนล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เวลาผ่านไปไม่ถึงสามนาที ห้องครัวที่เคยสะอาดเอี่ยมอ่องตอนนี้กลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม ร่างของชายชุดดำสามคนนอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนพื้น เรย์ปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับเล็กน้อย ก่อนจะหันมาส่งยิ้มกวนประสาทให้เชฟหนุ่มที่กำลังยืนจัดเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองให้เข้าที่อย่างใจเย็น ราวกับเมื่อครู่ไม่ได้มีเหตุการณ์ระทึกขวัญระดับเฉียดตายเกิดขึ้น “ฝีมือใช้ได้นี่ครับเชฟ... นึกว่าทำเป็นแต่เมนูสเต๊กเนื้อซะอีก” “ถ้าคุณยังไม่อยากตายคามือผม เลิกกวนประสาทแล้วอธิบายมาว่าพวกมันคือใคร และตามคุณมาได้ยังไง” คินก้าวเข้าไปประชิดตัวเรย์ ดวงตาสสีเข้มจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างคาดคั้น ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้แรงกดดันแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง เรย์ถอนหายใจยาว ยิ้มกวนๆ บนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยความเงียบงันครู่หนึ่ง ก่อนที่มือเรียวจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อของหนึ่งในมือสังหารที่นอนสลบอยู่ “พวกมันไม่ใช่โจรปล้นบ้านธรรมดาหรอกครับ...” เรย์พูดเสียงเบา กดหน้าจอโทรศัพท์ปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือของเจ้าของเครื่อง หน้าจอแสดงข้อความแชทเข้ารหัสที่ระบุพิกัดเซฟเฮาส์หลังนี้อย่างแม่นยำ “และที่สำคัญ... พวกมันรู้ว่าผมกำลังหาหลักฐานเรื่องอะไร” คินก้มลงมองหน้าจอในมือของเรย์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตราประทับลับที่ปรากฏอยู่มุมขวาบนของหน้าจอแชท มันไม่ใช่สัญลักษณ์ของแก๊งอันธพาลทั่วไป แต่เป็นตราสัญลักษณ์ขององค์กรลับระดับประเทศที่เกี่ยวพันกับคดีทุจริตครั้งใหญ่ ซึ่งธันวา นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลคุมบังเหียนอยู่ “คุณเข้าไปพัวพันกับเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่... เรย์” เสียงของคินลดระดับลง ความเย็นชาในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความกังวลที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ไม่มิด “ตั้งแต่ผมเลือกที่จะไม่ปิดตาข้างหนึ่งแล้วปล่อยให้คนชั่วลอยนวลล่ะมั้งครับ” เรย์เงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังและดื้อรั้นที่ฉายชัด “แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ... คุณต่างหากล่ะคิน ทำไมเชฟไฟน์ไดนิ่งชื่อดังถึงมีห้องลับใต้ดินที่ออกแบบมาเพื่อป้องกันแรงระเบิดและระบบตัดสัญญาณขั้นสูงแบบนั้นล่ะครับ?” คำถามของเรย์ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบทันที คินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดังเดิม ร่างสูงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ถูกสร้างขึ้นอีกครั้งโดยปริยาย “คุณกำลังสงสัยผม?” คินถามเสียงเรียบ “ผมไม่ได้สงสัย... แต่ผมแค่คิดว่าเราสองคนน่าจะมี ‘ความลับ’ มากกว่าที่ต่างฝ่ายต่างบอกกัน” เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว บีบให้คินต้องจนมุมชิดกับเคาน์เตอร์ครัว “คนธรรมดาที่ไหนเขาทำอาหารไปพร้อมกับซ่อนปืนสั้นสลักลายไว้ใต้ลิ้นชักเขียงกันล่ะครับ จริงไหม... อดีตเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองพิเศษคิน?” คำพูดประโยคสุดท้ายของเรย์ทำให้คินนิ่งงันไปสนิท ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มมุมปากของเรย์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่เอื้อมไปแตะปกเสื้อของคินเบาๆ อย่างท้าทาย ในวินาทีที่ความลับเริ่มปริปากเผยตัวออกมา เสียงเตือนภัยสีแดงฉานก็กะพริบวาบขึ้นที่มุมห้อง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นว่าระบบความปลอดภัยหลักถูกแฮกจากภายนอก และยังมีเงาร่างอีกหลายสิบชีวิตกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมเซฟเฮาส์แห่งนี้จากทุกทิศทุกทาง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นะครับ