มื้อค่ำที่เต็มไปด้วยเข็มพิษ

เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้องที่เคยเป็นเพียงสนามรบของคนสองคน แต่ตอนนี้... มันกำลังจะกลายเป็นสุสาน คินปล่อยมีดในมือหลุดจากนิ้ว ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังร่างของเรย์ที่ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว ระยะห่างระหว่างพวกเขามีน้อยเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว มีเพียงกลิ่นหอมกรุ่นของซุปทรัฟเฟิลที่เคี่ยวจนงวดบนเตาเท่านั้นที่ยังคงทำหน้าที่ย้ำเตือนว่าพวกเขากำลังอยู่ในครัว ไม่ใช่สนามประลอง "คุณนี่มัน... เกินเยียวยาจริงๆ นะครับ เรย์" คินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงของเชฟหนุ่มเจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนระอา แต่ทว่าแววตากลับไม่ได้มีความน่ากลัวอย่างที่พยายามแสดงออกเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่ายช้าๆ จนเรย์ต้องเป็นฝ่ายถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับตู้เย็น เรย์ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเลยสักนิด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตแพรวพราวไปด้วยประกายความสนุกสนานราวกับเด็กหนุ่มที่กำลังถือไม้ขีดไฟเล่นใกล้กองน้ำมัน "เกินเยียวยายังไงครับคุณเชฟ ผมแค่ช่วยทดสอบสติคุณต่างหาก ถ้าคุณรับมือกับผมไม่ได้ แล้วคุณจะเอาอะไรไปรอดจากพวกของธันวาที่จ้องจะเอาชีวิตเราล่ะครับ" เรย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พลางเอื้อมมือไปหยิบสตรอว์เบอร์รีลูกโตจากจานตกแต่งบนเคาน์เตอร์เข้าปากหน้าตาเฉย "ผมไม่จำเป็นต้องให้ใครมาทดสอบ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... คนที่ชอบทำตัวเป็นภาระแบบคุณ" คินยื่นมือไปค้ำขอบตู้เย็นกักตัวเรย์ไว้ตรงกลาง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้จนเรย์ต้องชะงักไปเล็กน้อย กลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นเครื่องเทศเฉพาะตัวของเชฟหนุ่มทำให้ประสาทสัมผัสของเรย์ตื่นตัวอย่างประหลาด "ภาระเหรอครับ? หึ... คนที่ทำอาหารอร่อยระดับมิชลินแต่ปากเสียแบบคุณต่างหากที่เป็นภาระทางใจของผม" เรย์เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันที่อีกฝ่ายจงใจสร้างขึ้น "เลิกทำหน้าเป็นยักษ์เป็นมารแล้วไปนั่งรอที่โต๊ะได้แล้วครับ มื้อค่ำพร้อมเสิร์ฟแล้วไม่ใช่หรือไง" คินจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เหลือเพียงความรู้สึกหมั่นไส้ระคนเอ็นดูที่ตีรวนอยู่ในอก ผู้ชายคนนี้มีวิธีทำให้เส้นเลือดในสมองเขาเต้นตุบๆ ได้ภายในเวลาไม่ถึงนาที แต่ในขณะเดียวกัน ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... บรรยากาศรอบตัวมันน่าเบื่อหน่ายน้อยลงไปถนัดตาตั้งแต่มีเจ้าตัวแสบคนนี้ก้าวเข้ามาในเซฟเฮาส์ "ถ้าอาหารมื้อนี้รสชาติไม่ถูกปากคุณ ผมจะจับคุณมัดแล้วโยนออกไปนอกหน้าต่างจริงๆ ด้วยนะครับ" คินขู่ด้วยเสียงทุ้มต่ำที่จงใจโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูขาวสะอาด จนเรย์รู้สึกวูบวาบแปลกๆ ที่ต้นคอ "เชิญตามสบายครับ แต่รับรองว่าฝีมือระดับคุณคินคงไม่ทำให้ผมต้องวิ่งหนีกระสุนพร้อมท้องเสียหรอกนะ" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปดันอกแกร่งของเชฟหนุ่มให้ออกห่างอย่างสุภาพ แต่ทว่าสายตาที่ประสานกันนั้นกลับร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเตาไฟด้านหลัง ทั้งคู่เดินมาที่โต๊ะอาหารยาวสไตล์วินเทจ แสงไฟจากโคมไฟระย้าสีนวลส่องกระทบลงบนจานอาหารหรูหราที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีตบรรจง ซุปทรัฟเฟิลร้อนๆ สเต็กเนื้อชุ่มฉ่ำความสุกกำลังพอดี และไวน์แดงชั้นดีที่รินรอไว้แล้ว คินผายมือให้เรย์นั่งลงก่อนที่ตัวเองจะเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มต้นขึ้นด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงมีดกระทบกับจานกระเบื้องเคลือบเบาๆ เรย์ตักซุปเข้าปาก คำแรกที่รสชาติละมุนลิ้นกระจายไปทั่วโพรงปากทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว รสชาติกลมกล่อม หอมกลิ่นทรัฟเฟิลและเนยชั้นดี มันอร่อยเสียจนคำวิจารณ์ที่เตรียมไว้ในหัวต้องพับเก็บลงไปทันที "เป็นไงครับ? อาหารจากเชฟปากจัดคนนี้ กินแล้วสำลักความอร่อยจนพูดไม่ออกเลยหรือไง" คินเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับจิบไวน์แดง สายตาคมกอดอกมองอีกฝ่ายด้วยความคาดหวังลึกๆ "ก็... พอกินได้ครับ ไม่ถึงกับแย่" เรย์แสร้งทำเป็นเคี้ยวช้าๆ แล้วยักไหล่กวนๆ "รสชาติพอใช้ได้ แต่ถ้าเทียบกับฝีมือการปั่นประสาทคนอื่นของคุณ ผมว่าฝีมือทำอาหารยังต้องพัฒนาอีกนิดนะครับ" คินแค่นหัวเราะในลำคอ "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะครับ เรย์ ถ้าไม่อร่อยจริง ช้อนในมือคุณคงไม่ตักคำที่สามเข้าปากไปแล้วกระมัง" "เขาเรียกว่ามารยาททางสังคมต่างหากครับคุณคิน ไม่อยากให้เชฟเสียกำลังใจที่อุตส่าห์ยืนเคี่ยวซุปตั้งหลายชั่วโมง" เรย์เถียงกลับทันควัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "แต่เอาเถอะ... ยอมรับก็ได้ว่าคุณมีดีแค่เรื่องทำอาหารจริงๆ" บทสนทนาที่เต็มไปด้วยการเชือดเฉือนและประชดประชันดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ท่ามกลางแสงเทียนและเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ จากเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณ จากการปะทะฝีปากที่ดูเหมือนจะเอาชนะกันด้วยคำพูด กลับค่อยๆ เปลี่ยนแปลงโทนเสียงลงอย่างไม่รู้ตัว ช่องว่างระหว่างความระแวงค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อยผ่านเรื่องเล่าเรื่อยเปื่อย ประสบการณ์ชีวิตที่ต่างฝ่ายต่างเคยเจอ และรอยยิ้มที่หลุดออกมาจากมุมปากของคนทั้งคู่บ่อยครั้งขึ้น คินพบว่าภายใต้ท่าทางกวนประสาทและรอยยิ้มที่ชอบกวนโมโห เรย์เป็นคนที่มีมุมมองความคิดลึกซึ้งและทันคนอย่างไม่น่าเชื่อ ส่วนเรย์เองก็เริ่มตระหนักว่าภายใต้เกราะป้องกันที่เย็นชาและเจ้าระเบียบของเชฟหนุ่ม มีความใส่ใจและความอ่อนโยนซ่อนอยู่อย่างแนบเนียน—โดยเฉพาะการที่คินคอยเขี่ยผักชีออกจากจานของเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่ต้องเอ่ยปากขอ เคมีบางอย่างที่พวกเขาสองคนพยายามปฏิเสธมาตลอด กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบและรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานไหว จังหวะที่เรย์เอื้อมมือไปหยิบขวดไวน์เพื่อรินใส่แก้วของตัวเอง ปลายนิ้วของเขาบังเอิญไปแตะโดนหลังมือของคินที่เอื้อมมาพอดี สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้ทั้งคู่ชะงักค้าง เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับเชฟหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แสงไฟสลัวสะท้อนอยู่ในดวงตาคมคริบที่ตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความไหววูบที่สะท้อนเงาของเรย์ไว้อย่างชัดเจน ระยะห่างบนโต๊ะอาหารดูเหมือนจะแคบลงถนัดตา หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อคินโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ สายตาคมจ้องมองริมฝีปากของเขาโดยไม่ละสายตาไปไหน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งพล่านจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ "คุณคิน..." เรย์กระซิบเสียงแผ่ว ความมั่นใจทั้งหมดที่มีเมื่อครู่ราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้นเมื่อใบหน้าของเชฟหนุ่มเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวอีกฝ่าย คินหยุดห่างจากริมฝีปากของเรย์เพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวาบ "ผมชักจะเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิครับ... ว่าระหว่างอาหารบนโต๊ะ กับคนตรงหน้า อย่างไหนมันน่ากินกว่ากัน" *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวผ่ากลางบรรยากาศที่กำลังหวานฉ่ำ ตามด้วยเสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายเสียงดังเพล้ง! พร้อมกับเงาร่างนับสิบที่พุ่งทะยานเข้ามาในห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว เรย์และคินผละออกจากกันในเสี้ยววินาที ดวงตาของทั้งคู่เปลี่ยนกลับมาเป็นนักล่าและเหยื่อที่พร้อมจะสู้ตายได้ทันทีเมื่อเสียงปืนนัดแรกดังขึ้นแหวกอากาศ! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ