กลิ่นอายความวุ่นวาย

“ถ้าคุณไม่เลิกขยับตัวไปมาเหมือนคนติดยาอยู่ไม่สุข ผมจะเอาสันมีดนี่สับนิ้วคุณทิ้งซะ เดี๋ยวนี้” เสียงของคินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในถังแช่ไวน์ เขาตวัดสายตามองเรย์ที่กำลังเดินวนเวียนอยู่ในครัวขนาดจำกัดของเซฟเฮาส์ มือหนาที่เปื้อนคราบแป้งทำอาหารยังคงตระเตรียมวัตถุดิบอย่างประณีตราวกับงานศิลปะ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับคุกรุ่นไปด้วยแรงกดดัน เรย์หยุดเดินกะทันหัน เขาพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์หินอ่อน จ้องมองคินที่กำลังบรรจงหั่นเนื้อปลาด้วยความเร็วและแม่นยำ “ผมแค่กำลังคิดว่าธันวาขังเราไว้ที่นี่เพื่อรอให้เราอดตาย หรือรอให้เราฆ่ากันเองตายไปข้างหนึ่งก่อนดี” “ไร้สาระ” คินตอบโดยไม่เงยหน้า “ในฐานะเชฟ ผมไม่มีวันปล่อยให้วัตถุดิบเน่าเสีย และคุณ... ก็ยังเป็นภาระที่ผมต้องกำจัดทิ้งหลังจากมื้อนี้จบลง” “ปากดีจังนะครับ” เรย์ขยับตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวคิน—ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม แต่เป็นกลิ่นเครื่องเทศผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่ทำให้นักสืบหนุ่มใจเต้นผิดจังหวะอย่างไม่ควรจะเป็น “แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าตู้เย็นนี่มีของสดสำหรับสองคน และประตูข้างนอกนั่นถูกล็อกด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือของคนของธันวา... เราติดอยู่ในนรกที่หอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นสเต็กเนี่ยนะ?” คินวางมีดลงฉับพลัน เสียงโลหะกระทบเขียงดังสนั่น เขาหันมาเผชิญหน้ากับเรย์ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว คินสูงกว่าเรย์เล็กน้อย ทำให้เขาต้องก้มลงมองด้วยสายตาที่กึ่งข่มขู่กึ่งสำรวจ “ฟังนะนักสืบ” คินเอ่ย เสียงต่ำและสั่นพร่าด้วยความหงุดหงิด “ผมไม่สนว่าข้างนอกนั่นจะเป็นนรกหรือสวรรค์ แต่ในครัวของผม กฎคือห้ามวุ่นวาย ห้ามซักไซ้ และห้าม… เข้ามาล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของผม” “แล้วถ้าผมจะล้ำเส้นล่ะ?” เรย์ท้าทาย แววตาคมกริบของเขาสะท้อนภาพเชฟหนุ่มที่กำลังพยายามคุมสติ “ธันวามันรู้เรื่องคดีที่ผมสืบอยู่ เรื่องบัญชีลับนั่น... ถ้ามันรู้ว่าหลักฐานสำคัญไม่ได้อยู่ที่ผม แต่อยู่ที่ใครบางคนที่ใกล้ชิดกับมันที่สุด... คุณว่ามันจะปล่อยให้เราสองคนรอดออกไปจากเซฟเฮาส์นี้ไหม?” มือของคินที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์กำแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย “คุณฉลาดน้อยกว่าที่ผมคิดนะเรย์ ถ้ามันรู้อยู่แล้วว่าหลักฐานอยู่ไหน มันคงไม่ต้องเสียเวลาขังเราไว้ที่นี่เพื่อเล่นเกมจิตวิทยาหรอก” คินเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของเรย์ ดึงรั้งเข้าหาตัวจนลมหายใจของทั้งคู่ผสานกัน “มันแค่อยากดูว่า... เชฟที่หยิ่งยโสกับนักสืบที่ปากเสีย จะกัดกันจนตายไปข้างหนึ่งได้เร็วแค่ไหน” เรย์ไม่ได้ขัดขืน เขากลับเชิดหน้าขึ้น ท้าทายกระแสอารมณ์ที่พุ่งพล่านระหว่างกัน “ถ้าอย่างนั้นเราก็มาเดิมพันกันไหมล่ะ? ถ้าผมสืบจนเจอช่องโหว่ของกุญแจห้องนี้ได้ก่อนที่คุณจะทำอาหารจานนั้นเสร็จ... คุณต้องยอมให้ผมทำสิ่งที่อยากทำมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้า” คินหรี่ตาลง “สิ่งที่คุณอยากทำคืออะไร?” เรย์โน้มตัวเข้าไปจนริมฝีปากแทบจะแตะกับหูของอีกฝ่าย “ปิดปากเชฟปากจัดด้วยวิธีของผมยังไงล่ะ” บรรยากาศในครัวเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม คินขบกรามแน่น ความร้อนจากร่างกายของเรย์ส่งผ่านเนื้อผ้ามาถึงตัวเขาจนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งสรรพางค์กาย นี่ไม่ใช่แค่การปะทะฝีปาก แต่มันคือการประกาศสงครามที่ไม่มีฝ่ายใดต้องการจะถอย ทว่า ในจังหวะที่คินกำลังจะเอ่ยคำตอบที่เผ็ดร้อนกลับไป เสียงสัญญาณเตือนจากระบบล็อคอิเล็กทรอนิกส์ด้านนอกก็ดังขึ้น ‘ตื๊ด... ตื๊ด...’ มันเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอแต่ทำลายสมาธิทุกอย่างลง ทั้งสองผละออกจากกันทันที คินหันกลับไปคว้ากระทะที่เริ่มร้อนจัด ขณะที่เรย์ชะงักและขมวดคิ้ว “นั่นไม่ใช่เสียงของธันวา” คินไม่ได้ตอบ แต่ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป เขารีบหรี่ไฟลงจนมืดสนิท ก่อนจะคว้ามีดเชฟเล่มคมที่สุดในมือไว้แน่น “ไม่ใช่ธันวา... แต่เป็นใครบางคนที่รู้รหัสผ่านชุดที่สอง” ประตูเซฟเฮาส์ที่ถูกขังไว้ตั้งแต่ตอนที่แล้วค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่สามที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าทางเข้า กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก เรย์ขยับไปยืนบังคินไว้ตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อแสงไฟจากโถงทางเดินสาดกระทบใบหน้าของผู้มาเยือน “เซอร์ไพรส์” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังควงกุญแจห้องที่ควรจะล็อกอยู่ “ผมลืมบอกไป... ที่นี่ไม่ได้มีไว้แค่ขังพวกคุณ แต่ผมสร้างไว้เพื่อให้คนทรยศได้เผชิญหน้ากับสิ่งที่ตัวเองกลัวที่สุด” คินปล่อยมีดในมือหลุดจากนิ้ว เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้องที่เคยเป็นเพียงสนามรบของคนสองคน แต่ตอนนี้... มันกำลังจะกลายเป็นสุสาน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่กำลังจะพังทลายของพวกเขานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ดาร์กไนท์