คู่กัดกับงานบ้าน

กลิ่นดินปืนยังไม่ทันจางหายจากปลายจมูก เศษไม้จากบานประตูที่ถูกถีบกระเด็นยังเกลื่อนพื้นห้องรับแขก แต่บรรยากาศในเซฟเฮาส์กลับไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยความหวาดกลัวต่อปากกระบอกปืนสีดำสนิทที่เล็งตรงเข้ามาแม้แต่น้อย... "พวกแกเป็นใครวะ! ถึงกล้ามาพังประตูร้านตอนตีสาม!" เสียงตะโกนก้องด้วยความหัวเสียไม่ได้มาจากเรย์ที่กำลังยกมือขึ้นระดับอกเพื่อประเมินสถานการณ์ แต่มาจากคิน เชฟหนุ่มเจ้าระเบียบที่ตอนนี้สวมผ้ากันเปื้อนลายสก๊อตเปื้อนแป้งทำขนม ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาคมกริบไม่ได้มองปืนในมือชายชุดดำสามคนเลยสักนิด แต่สายตากลับจดจ้องไปยัง 'รอยรองเท้าคอมแบท' ที่เหยียบย่ำลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพงอย่างไม่ใยดี "เฮ้ พ่อคุณ... ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาห่วงพรมนำเข้ามั้งครับ" เรย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ขยับตัวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเชฟหนุ่ม พลางใช้มือเรียวคว้าชายเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายเป็นเกราะกำบังจำเป็น ทั้งที่รอยยิ้มกวนประสาทบนมุมปากยังคงอยู่ "หุบปากไปเลยเรย์ นายเป็นคนพาปัญหาพวกนี้เข้ามาในครัวฉันเอง!" คินเหวี่ยงเสียงใส่โดยไม่หันกลับมามอง มือหนายังคงถือตะหลิวสแตนเลสแน่นเสียจนข้อต่อขึ้นสีขาว หัวหน้าทีมชุดดำที่บุกเข้ามาขมวดคิ้วมุ่น มันมองหน้าเชฟสติหลุดกับนักสืบตัวแสบสลับกันไปมาด้วยความงุนงง นี่คือสถานการณ์การลอบสังหารเป้าหมายตามคำสั่งของธันวาคมจริง ๆ ใช่ไหม ทำไมพวกมันถึงยืนทะเลาะกันเรื่องความสะอาดท่ามกลางปากกระบอกปืนเลเซอร์ที่จ่อหัวอยู่ได้ "ยิงทิ้งให้หมด เก็บกวาดให้เรียบร้อย!" เสียงคำรามลอดไรฟันของหัวหน้าชุดดำดังขึ้น นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไก *ปัง!* กระสุนนัดแรกพุ่งเฉียดกรอบหน้าต่างกระจกแตกกระจาย แต่ก่อนที่นัดที่สองจะลั่นออก คินที่ทนเห็นห้องครัวและห้องรับแขกที่เพิ่งทำความสะอาดไปเมื่อชั่วโมงก่อนต้องมาเปื้อนคราบเขม่าดินปืนไม่ได้ ก็ระเบิดอารมณ์ออกมาจริงๆ เชฟหนุ่มก้าวพรวดเข้าไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ปัดกระบอกปืนในมือคนแรกด้วยสันตะหลิวเหล็กอย่างแม่นยำ ก่อนจะคว้าขวดน้ำยาทำความสะอาดอเนกประสงค์ที่วางอยู่เคาน์เตอร์ใกล้ๆ ฉีดเข้าหน้าคนร้ายเต็มแรง! "ไอ้พวกไร้มารยาท! รองเท้าเปื้อนโคลนแล้วยังกล้ามาทำห้องฉันรกอีกเรึย!" เรย์อ้าปากค้าง มองภาพเชฟหนุ่มผู้เย็นชาและเนี้ยบกริบในยามปกติ ตอนนี้กำลังใช้ทั้งตะหลิว น้ำยาถูพื้น และความโมโหขั้นสุดไล่หวดกลุ่มมือสังหารระดับพระกาฬจนถอยกรูดออกไปนอกประตู ไหวพริบของนักสืบอย่างเขาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เรย์พุ่งตัวไปเตะตัดขาคนร้ายคนที่ถือปืนสั้นร่วงลงพื้น ก่อนจะตามด้วยการล็อกคอแล้วกระชากออกไปนอกระเบียงอย่างคล่องแคล่ว ผ่านไปไม่ถึงห้านาที ความเงียบก็กลับคืนสู่เซฟเฮาส์อีกครั้ง ท่ามกลางสภาพห้องที่เละเทะยิ่งกว่าเดิม เรย์หอบหายใจโยนปืนพกของคนร้ายลงบนโต๊ะ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งแผ่หลาบนโซฟา ยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ พลางหัวเราะร่า "ให้ตายเถอะคิน นายไม่ได้เป็นแค่เชฟนะเนี่ย บู๊ล้างผลาญขนาดนี้ ไปสมัครหน่วยรบพิเศษเถอะคุณเชฟ" คินยืนกอดอก ใบหน้ายังคงบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ ดวงตาคมกวาดมองคราบสกปรกและเศษกระจกบนพื้นด้วยแววตาเจ็บปวด ก่อนจะหันขวับมาจ้องเรย์ด้วยรังสีอำมหิตที่แท้จริง "นาย... ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ เรย์" น้ำเสียงของคินต่ำลึก เย็นยะเยือก จนนักสืบหนุ่มถึงกับเสียวสันหลังวาบ "อะไรอีกเล่า ฉันเพิ่งช่วยชีวิตนายจากกระสุนปืนนะ" เรย์ประท้วงเสียงสูง "เพราะนายคนเดียว ทำให้พื้นห้องที่ฉันเพิ่งขัดมันเมื่อคืนต้องพังหมด! นายต้องรับผิดชอบ!" คินก้าวเข้าไปประชิดตัว เรย์ที่นั่งอยู่บนโซฟาต้องเงยหน้าขึ้นมองตามแรงกดดันจากร่างสูงที่โน้มตัวลงมาใกล้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวนิลลาผสมกลิ่นอายความเครียดลอยวนอยู่รอบตัว ทั้งคู่สบตากันนิ่ง ไดอะล็อกปะทะฝีปากเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามในอกอย่างประหลาด เคมีบางอย่างที่ระอุยิ่งกว่าความขัดแย้งกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางซากความเสียหาย เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากหยักแย้มยิ้มบางเบาเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "แล้ว... จะให้ฉันรับผิดชอบยังไงล่ะครับ คุณเชฟ" คินไม่ตอบ ทว่ามือหนากลับเอื้อมมาคว้าปกเสื้อของเรย์ ดึงรั้งให้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากของทั้งคู่แทบจะสัมผัสกัน ดวงตาคู่คมของเชฟหนุ่มพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืนเมื่อครู่ "เริ่มจากการเช็ดพื้นทุกตารางนิ้วด้วยมือของนายเอง... ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป" คินกระซิบชิดริมฝีปาก แต่ก่อนที่เรย์จะได้สวนคำพูดกวนประสาทกลับไปตามนิสัย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นกะทันหันที่หน้าประตูห้องที่พังเสียหาย... และเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบในความมืด ก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึกทันที! ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ