กับดักกลางเมือง

"ถ้ามึงก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว สมองของนายธันวาคงได้กระเด็นไปประดับผนังห้องครัวร้านหรูของมึงแน่ คิน" ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทของสมุนมือขวาธันวาไม่ได้สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย มันจ่อตรงเข้าที่ขมับด้านซ้ายของเรย์ ขณะที่ตัวเรย์เองถูกผลักให้กระแทกกับเคาน์เตอร์สแตนเลสเย็นเยียบ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเครื่องเทศราคาแพงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศอับทึบของห้องครัวหลังร้านไฟน์ไดนิ่ง นี่ไม่ใช่การล่อซื้อยาเสพติดหรือการส่งมอบเอกสารลับตามแผนที่วางไว้ แต่มันคือ "กับดัก" ชัดๆ เรย์แค่นยิ้มออกมาทั้งที่มุมปากแตกยับจากการโดนกระแทกเมื่อครู่ ดวงตาคู่คมกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ไวพริบของนักสืบอิสระบอกว่าโอกาสรอดมีไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ต่อให้ตาย เขาก็ไม่ยอมเสียฟอร์มให้ไอ้พวกสวะพวกนี้ดูเด็ดขาด "ใจเย็นน่า... พี่ชาย" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก ทั้งที่ลมหายใจเริ่มติดขัด "จะยิงฉันทั้งที่ยังไม่ได้กินฝีมือเชฟคินเนี่ยนะ เสียดายของตายเลย... ว่าไหมครับ เชฟ?" สายตาของเรย์เหลabไปสบเข้ากับคิน เชฟหนุ่มเจ้าระเบียบผู้รักความสะอาดเป็นชีวิตจิตใจ ตอนนี้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของคินเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและหยดเลือด ไหล่กว้างสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ถี่กระชั้น แววตาเย็นชาที่เคยใช้มองลูกค้าถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่อัดแน่นจนน่ากลัว คินไม่ได้มองปืนที่จ่อหัวเรย์ เขากำลังมองหน้าเรย์ มองรอยแผลที่มุมปากนั้นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามกดทับมันไว้ "กูบอกให้มึงถอยไป" คินเอ่ยเสียงต่ำ รอดไรฟัน น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนคนฟังต้องขนลุก แต่มันแฝงไปด้วยความเดือดดาลระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ มือเรียวที่เคยจับตะหลิวและมีดเช프บัดนี้กำลังกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "ถอยเหรอ? ฝันไปเถอะ!" ชายฉกรรจ์หัวหน้าชุดล่อซื้อปลอมๆ หัวเราะเยาะ "นายธันวาต้องการแค่ตัวไอ้นักสืบปากหมานี่ ส่วนแก... เชฟเทวดา ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากแล้วไสหัวไปซะ!" บรรยากาศในห้องครัวตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ เสียงเครื่องทำความเย็นฮัมเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึก เรย์ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหาองศาในการพลิกเกม แม้แผ่นหลังจะแนบติดกับสแตนเลสเย็นจัด แต่สติและความกวนประสาทของเขายังทำงานเต็มร้อย "นี่คุณเชฟ..." เรย์ส่งเสียงกระซิบเบาๆ ทั้งที่กระบอกปืนยังจี้ติดขมับ "ถ้าผมรอดไปได้... มื้อหน้าคุณต้องทำสเต็กเนื้อซี่โครงย่างราดซอสไวน์แดงให้ผมกินเป็นการชดเชยนะ ตกลงไหม?" คินตวัดสายตาคมกริบมามองคนพูดทันที นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความเหลืออด "มึงยังมีอารมณ์มาเล่นเป็นเด็กๆ อีกเหรอวะ เรย์!" "ก็ถ้าไม่เล่น... หน้าเครียดๆ ของคุณอาจจะทำให้ผมตายเร็วกว่ากระสุนนัดนี้ก็ได้นี่ครับ" เรย์ยิ้มกริ่ม ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น ประกายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นคมกริบ จังหวะนั้นเอง! เมื่อสมุนมือขวาเหลือบตาไปมองคินเพียงเสี้ยววินาที เรย์ก็ไม่รอช้า เขาใช้ศอกกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของอีกฝ่ายอย่างแรงเต็มแรงกระříบ! เสียงลมหายใจเฮือกใหญ่หลุดจากปากคนโดนสวน หมัดหนักๆ ซัดสวนเข้าที่ข้อมือที่ถือปืนจนกระบอกเหล็กสีดำหลุดจากมือกระเด็นไปไกล "ไอ้เวรนี่!" ชายคนนั้นคำรามลั่น พุ่งเข้าตะครุบเรย์ทันที ทั้งคู่ล้มกลุกไปกับพื้นห้องครัว ท่ามกลางเศษจานชามที่แตกกระจาย คินเห็นดังนั้น สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้มาดเชฟผู้ดีก็ระเบิดออก ร่างสูงโปร่งพุ่งตัวเข้าไปคว้ากระทะเหล็กหล่อหนาหนักที่ยังวางอยู่บนเตาไฟที่ดับสนิท ฟาดเข้าที่ด้านหลังของสมุนอีกคนที่กำลังจะวิ่งเข้าไปช่วยหัวหน้าของมันเต็มแรง! *ปั้ง!* เสียงโลหะกระแทกกับกระดูกดังสนั่น ตามด้วยเสียงร้องโหยหวน เรย์ที่กำลังล็อกคอหัวหน้าแก๊งอยู่บนพื้น หันมามองภาพนั้นแล้วเผลออุทานออกมาเบาๆ "โห... ดุเป็นบ้าเลยว่ะเชฟ" คินหอบหายใจโยนกระทะทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาดึงตัวเรย์ให้ลุกขึ้นยืนด้วยแรงมหาศาล มือหนากระชากคอเสื้อเรย์เข้าหาตัวจนหน้าผากเกือบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดที่ฉาบด้วยความโกรธและ... ความเป็นห่วงที่ปิดไม่มิด "ถ้ามึงตาย... กูจะเอาศพมึงไปทำปุ๋ยใส่แปลงผักหลังร้าน จำไว้!" คินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ เรย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาระยิบระยับแม้เนื้อตัวจะมอมแมม "ปากร้ายแบบนี้... แปลว่าห่วงผมสินะครับ?" "ห่วงพ่อมึงส...!" คำพูดของคินถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจู่ๆ ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานในห้องครัวก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงสัญญาณกันขโมยที่แผดเสียงดังลั่นสนั่นตึก และที่แย่ที่สุดคือ... เสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังวิ่งกรูเข้ามาทางประตูหลังร้าน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบลงชั่วขณะ "ล้อมไว้ให้หมด! อย่าให้ใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของลูกน้องธันวา... แต่มันคือเสียงของหน่วยจู่โจมพิเศษที่ประกาศกร้าว และเงาร่างหนึ่งที่ก้าวพ้นควันจางๆ เข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิฆาต ก็ทำให้เรย์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้กันเสมอนะครับ