ความหวาดระแวงในตำหนัก

ถ้วยชาเคลือบกระเบื้องเคลลายครามใบงามถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดังสนั่น น้ำชาสีอำพันกระเซ็นเปรอะเปื้อนกระดาษสาส with โครงร่างรายงานการคลังที่ซูเหม่ยหลินเพิ่งใช้เวลาค่อนคืนตรวจสอบ "เจ้ากล้าดีอย่างไร ถึงเอารายชื่อตระกูลซูไปซุกไว้ในกองฎีกาลับของกรมอาญา!" สุ้มเสียงของหลี่จวินเหยาไม่ได้ดังตะคอก แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันระดับโอรสสวรรค์ที่แผ่ซ่านจนบรรยากาศในตำหนักอักษรเย็นเยียบลงหลายส่วน พระเนตรคมกริบทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความระแวงระщуล ความสัมพันธ์ที่เคยแนบแน่นราวกับเงาตามตัวในยามนี้กลับถูกั่นกลางด้วยกำแพงแห่งความลับที่ซูเหม่ยหลินจงใจปกปิด ซูเหม่ยหลินมิได้สะทกสะท้าน นางเพียงปรายตามองคราบน้ำชาที่เปื้อนเอกสารสำคัญแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรของฮ่องเต้หนุ่มด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย "หม่อมฉันเพียงแต่คิดว่า... หากฝ่าบาททรงปรารถนาจะล้างบางขุนนางกังฉิน ตระกูลซูย่อมเป็นกุญแจดอกแรกที่ทรงมองข้ามไม่ได้เพคะ" นางเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่นในทุกพยางค์ "กุญแจหรือเป็นชนวนระเบิดกันแน่!" หลี่จวินเหยาแค่นหัวเราะในลำคอ พระองค์ก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง รัศมีอันกดดันบีบให้ซูเหม่ยหลินต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว "สายสืบของข้าเพิ่งรายงานกลับมาว่า มีคนจากพรรคเงาโลหิตกำลังสืบสาวราวเรื่องภูมิหลังของเจ้าในเมืองหลิงโจว พวกมันไม่ได้หาแค่ตัวตนธรรมดา แต่กำลังขุดคุ้ย 'รอยแผลเป็น' ที่เจ้าพยายามฝังกลบมันไว้เมื่อสิบปีก่อน!" หัวใจของซูเหม่ยหลินกระตุกวูบ ชั่วขณะหนึ่งแววตาที่เคยนิ่งสงบราวน้ำในบึงลึกไหวระริก แต่นางรวบรวมสติแล้วซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้รอยยิ้มเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว สิบปีก่อน... โศกนาฏกรรมที่ตระกูลซูถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ ครอบครัวที่เลือดเย็นทอดทิ้งนางให้อยู่ท่ามกลางกองเพลิงและความอดอยาก เพื่อแลกกับการรักษาอำนาจของตนเอง รอยแผลเป็นนั้นไม่เคยจางหาย แต่นางไม่เคยคิดว่าจะมีใครขุดคุ้ยมันขึ้นมาในยามที่เกมการเมืองกำลังเดินมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญเช่นนี้ "พวกมันไม่ได้มาเพื่อทำลายหม่อมฉันหเพคะฝ่าบาท..." ซูเหม่ยหลินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นพร่า นางเงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์ตรง ๆ "แต่พวกมันต้องการใช้ภูมิหลังของหม่อมฉัน มาเป็นข้ออ้างในการสั่นคลอนความชอบธรรมของพระองค์ต่างหาก" หลี่จวินเหยาชะงักไปเล็กน้อย พระเนตรที่เต็มไปด้วยความระแวงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง พระองค์รู้ดีว่าการจะกอบกู้แผ่นดินที่ถูกครอบงำโดยเหล่าผู้สำเร็จราชการแทนและขุนนางเก่าแก่ ฮ่องเต้อย่างพระองค์จำเป็นต้องมีมือไม้ที่สะอาดและไร้มลทิน หากตัวตนที่แท้จริงของซูเหม่ยหลินถูกเปิดเผยว่าเป็นบุตรสาวของตระกูลที่เคยมีส่วนพัวพันกับคดีกบฏ ฝ่ายตรงข้ามย่อมมีข้ออ้างในการถอดถอนนาง หรือแม้กระทั่งบีบให้พระองค์ต้องประหารชีวิตนางเพื่อรักษาบัลลังก์ "เจ้ามั่นใจแค่ไหน ว่าหางของสุนัขจิ้งจอกพวกนั้นจะถูกตัดทิ้งก่อนที่ความลับจะถึงมือเสนาบดีซ่ง" หลี่จวินเหยาตรัสถาม น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเฉียบคม "หม่อมฉันไม่เคยปล่อยให้หางของใครรอดพ้นไปได้หรอกเพคะ..." ซูเหม่ยหลินยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก รอยยิ้มนี้ทำให้หลี่จวินเหยาตระหนักได้อีกครั้งว่า สตรีตรงหน้ามิได้เป็นเพียงแค่หมากในกระดาน แต่คือนักเล่นแร่แปรธาตุผู้พร้อมจะเปลี่ยนยาพิษให้เป็นยาอายุวัฒนะ "ในเมื่อพวกมันอยากขุดคุ้ยนัก หม่อมฉันก็จะช่วยขุดหลุมฝังพวกมันลงไปพร้อมกับความลับนั้นเสียเลย" บรรยากาศภายในตำหนักอักษรกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงฟืนในเตาผิงที่ปะทุขึ้นเบา ๆ ทั้งสองยืนประจันหน้ากันในความมืดสลัวของยามค่ำคืน พันธมิตรที่เริ่มต้นด้วยผลประโยชน์ บัดนี้ถูกผูกมัดไว้ด้วยความลับอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาพวกเขาทั้งคู่ได้ทุกเมื่อ ทว่า ในขณะที่ซูเหม่ยหลินกำลังจะกราบทูลแผนการขั้นต่อไป เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูรั้วตำหนักอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ ขันทีสนิทเปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาจนแทบยืนไม่ vững "ทูล... ทูลฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีคุกเข่าลงโขกศีรษะจนหน้าผากแทบติดพื้น "มีพระราชสาส์นด่วนจากแดนเหนือ... แจ้งว่าหน่วยสืบราชลับที่ส่งไปตรวจสอบตระกูลซู ถูกพบเป็นศพถูกฆ่ายกหน่วย... และ... และที่สำคัญที่สุด ศพทั้งหมดถูกส่งมาถึงหน้าประตูวังหลวง พร้อมกับตราประทับประจำตัวของ 'องค์ชายรอง' พ่ะย่ะค่ะ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกมากับหลิวเยี่ยนซีในตอนนี้ด้วยนะคะ