ลับมีดเตรียมศึก

เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานบาดแก้วหู กลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งปะปนกับฝุ่นดินสีแดงชาดในสนามฝึกซ้อมรกร้างนอกเมืองหลวง นี่ไม่ใช่การฝึกยุทธ์เพื่อความสำราญ แต่คือการลับคมศาสตราวุธเพื่อล้างบางความเน่าเฟะของราชสำนักที่กัดกินแผ่นดินมานานนับปี ซูเหม่ยหลินยืนนิ่งอยู่บนหอคอยบัญชาการชั่วคราว สายลมยามบ่ายพัดชายเสื้อคลุมสีเข้มของนางให้โบกสะบัด ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองเหล่าทหารใหม่สามพันคนที่ก้มหน้าก้มตาฝึกซ้อมกระบวนท่าด้วยความยากลำบาก พวกเขาไม่ใช่ทหารกล้าจากตระกูลขุนศึก แต่เป็นชาวนาและลูกหลานสามัญชนที่ถูกเกณฑ์มาด้วยความแค้นและหยาดน้ำตา "พวกเขายังอ่อนหัดเกินไปนัก หากส่งออกสนามรบตอนนี้ คงไม่ต่างจากการส่งไปเป็นปุ๋ยให้กองทัพตระกูลอวี่" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นที่คลุมทับลงบนไหล่เรียบ หลี่จวินเหยาในชุดฉลององค์เรียบง่ายก้าวเข้ามายืนเคียงข้าง พระพักตร์คมคายฉายแววเคร่งเครียด ดวงเนตรสีนิลทอดมองภาพเบื้องล่างด้วยความรู้สึกหลากหลาย ฮ่องเต้หนุ่มผู้ไร้ซึ่งอำนาจในนาม ยามนี้กำลังร่วมมือกับสตรีเบื้องหน้าเพื่อทวงคืนบัลลังก์ที่แท้จริง "ความอ่อนหัดฝึกฝนให้คมกล้าได้เพคะ ฝ่าบาท" เหม่ยหลินเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันกลับไปมอง ปลายนิ้วเรียวเรียงรายแผนที่ยุทธศาสตร์บนโต๊ะไม้เก่าๆ "แต่ความจงรักภักดีที่ถูกซื้อด้วยเงินตรา... หาใช่สิ่งที่สร้างขึ้นได้ในยามวิกฤตไม่" นางหยิบหมากสีดำขึ้นมาวางลงบนจุดยุทธศาสตร์สำคัญบนแผนที่ แรงกดจากปลายนิ้วทำให้นางไม้สั่นไหวเล็กน้อย "หม่อมฉันได้ส่งสายลับแทรกซึมเข้าไปในคลังเสบียงของแม่ทัพอวี่แล้ว อีกสามวัน ข่าวเรื่องการยักยอกเสบียงจะแพร่สะพัดไปทั่วกองทัพฝ่ายตรงข้าม เมื่อทหารหิวโหย ย่อมเกิดความระแวง และเมื่อความระแวงบังเกิด... ศึกครั้งนี้เรายังไม่ทันรบ ก็ชนะไปครึ่งหนึ่งแล้วเพคะ" หลี่จวินเหยาโน้มพระวรกายลงมาใกล้ กลิ่นอายบุรุษเจือจางผสมกับกลิ่นหมึกปราชญ์ลอยเข้าจด "เจ้าวางแผนทุกอย่างราวกับมองเห็นอนาคต เหม่ยหลิน... บางครั้งข้าก็อดคิดไม่ได้ว่า หากวันหนึ่งเจ้าไม่ได้ยืนอยู่ข้างข้า เจ้าจะกลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในใต้หล้าหรือไม่" เหม่ยหลินชะงักไปชั่วลมหายใจ นางค่อยๆ หันกลับมาสบตาคมกริบของฮ่องเต้ มุมปากยกยิ้มบางเบา ทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่น "หม่อมฉันจะกลายเป็นศัตรูก็ต่อเมื่อฝ่าบาททรงผิดสัญญาที่ให้ไว้กับแผ่นดิน... ทรงจำใส่พระทัยไว้เถอะเพคะ ว่าบัลลังก์ที่พระองค์นั่งอยู่ ย้อมด้วยเลือดของคนตระกูลซูเช่นกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความจริงอันหนתหน่วง หลี่จวินเหยาไม่หลบสายตา พระองค์รู้ดีว่าสตรีผู้นี้มีความแค้นฝังรากลึกไม่ต่างจากไฟที่รอวันเผาผลาญ แต่นางก็เป็นเพียงคนเดียวที่กล้าหยิบยื่นอำนาจที่แท้จริงให้พระองค์ได้กำเอาไว้ในมือ "เราไม่มีวันผิดสัญญา... ต่อแผ่นดิน และต่อเจ้า" ฮ่องเต้หนุ่มตรัสด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดเดี่ยว เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นขัดจังหวะ ขันทีสนิทนายหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นขึ้นมาบนหอคอย คุกเข่าลงจนตัวสั่นเทา "ทูลฝ่าบาท! ทูลคุณหนูซู! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เหม่ยหลินขมวดคิ้วมุ่น "มีเรื่องอันใดรีบรายงานมา" "แม่ทัพอวี่... แม่ทัพอวี่นำกำลังทหารองครักษ์หลวงสองพันนาย มุ่งหน้ามาตรวจสนามฝึกซ้อมแห่งนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ! พวกมันมาถึงหน้าค่ายแล้ว!" สีหน้าของหลี่จวินเหยาเปลี่ยนสีทันที การมาเยือนกะทันหันเช่นนี้หมายความว่าความลับเรื่องการซุ่มฝึกกองกำลังอาจรั่วไหล หรือไม่ก็มีหนอนสอดแนมอยู่ในกองทัพของพวกเขา! เหม่ยหลินนิ่งงันไปชั่วเสี้ยววินาที สมองประมวลผลด้วยความรวดเร็วราวด้ายสายฟ้าแลบ นางหันไปมองกองทัพทหารใหม่ที่ยังคงฝึกซ้อมอย่างไร้ระเบียบ หากปล่อยให้แม่ทัพอวี่เห็นสภาพนี้ แผนการกอบกู้แผ่นดินทั้งหมดจะต้องพังทลายลงในพริบตาเดียว และพวกเขาทุกคนจะต้องถูกประหารข้อหากบฏ! นางสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติทั้งหมดที่มี ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจอันน่าประหลาด "ฝ่าบาท... ประทับอยู่ที่นี่อย่าเพิ่งขยับ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหม่อมฉันเอง" หลี่จวินเหยาคว้าข้อมือนางไว้แน่น ดวงเนตรฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "เจ้าจะทำอะไร เหม่ยหลิน มันอันตรายเกินไป" เหม่ยหลินแกะมือเขาออกเบาๆ ส่งยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากให้ฮ่องเต้หนุ่ม "ความตายหม่อมฉันลิ้มลองมาหมดแล้วเพคะ... การเผชิญหน้ากับสุนัขรับใช้ตระกูลอวี่ มีค่าพอให้หม่อมฉันได้ขยับข้อมือแก้เบื่อเสียหน่อย" พูดจบ นางก็สะบัดชายเสื้อหมุนตัวก้าวเดินลงจากหอคอยด้วยฝ่าเท้ามั่นคง ท่ามกลางเสียงฝีเท้าของทหารฝ่ายตรงข้ามที่กำลังพังประตูค่ายเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกมากับหลิวเยี่ยนซีในตอนนี้นะคะ