การสบตาท่ามกลางเงามืด

"หากเจ้าคิดว่าชีวิตนี้เป็นเพียงเบี้ยบนกระดานที่ถูกผู้อื่นชักใย ก็จงจำไว้ว่าเบี้ยที่ฉลาดที่สุด คือตัวที่กล้าเดินไปกินขุนในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องทรงอักษร ซูเหม่ยหลินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวถอยหลัง นางเพิ่งจะย่องเข้ามาเพื่อสืบความลับเรื่องบันทึกลับที่หายไป ทว่าสิ่งที่รออยู่นั้นมิใช่ความว่างเปล่า หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งที่นั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์หอม เทียนไขเล่มสุดท้ายในห้องดับวูบลงด้วยแรงลมจากหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ ทิ้งให้เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแยกของฉากกั้นไม้ฉลุ ตกกระทบลงบนใบหน้าของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘ฮ่องเต้หุ่นเชิด’ แห่งแคว้นหลี่ หลี่จวินเหยาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง นางเห็นเพียงแผ่นหลังที่ตั้งตรงดุจคันธนูและมือที่กำลังฝนหมึกอย่างเชื่องช้า ทว่าจังหวะการฝนหมึกนั้นกลับหนักแน่นและมั่นคงอย่างประหลาด ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนซูเหม่ยหลินต้องกำกระบี่สั้นในแขนเสื้อแน่น "ฝ่าบาท..." นางเค้นเสียงออกมาเบาหวิว พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "หม่อมฉันเพียงแค่หลงทางมา" "หลงทางในวังหลวงที่เจ้าเติบโตมาเยี่ยงสุนัขรับใช้ตระกูลซูงั้นหรือ?" เขาหยุดมือลง เงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความขลาดเขลาหรือความอ่อนแอที่คนทั้งเมืองร่ำลือกัน แต่มันลึกซึ้งและคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการชุบน้ำมันมาอย่างดี ซูเหม่ยหลินตัวแข็งทื่อ การอ่านใจคนเป็นวิชาที่นางถนัดที่สุด แต่นางกลับอ่านชายผู้นี้ไม่ออกแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่นางเห็นในดวงตาเขามีเพียงความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง "หม่อมฉันไม่เข้าใจที่ฝ่าบาทตรัส" หลี่จวินเหยาลุกขึ้นยืน ร่างของเขาดูสูงใหญ่ขึ้นกว่าที่นางเคยเห็นในงานเลี้ยงหลวงหลายเท่า เขาเดินเยื้องกรายผ่านความมืดเข้ามาใกล้ช้าๆ ทุกก้าวย่างของเขาไร้เสียง ทว่ากลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของนาง "ตระกูลซูทิ้งขว้างเจ้าให้เป็นเครื่องมือทางการเมืองเพื่อแลกกับความดีความชอบ แต่เจ้ากลับใช้ความแค้นนั้นเป็นเชื้อเพลิงในการไต่เต้า" เขาหยุดลงตรงหน้านาง ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้ซูเหม่ยหลินได้กลิ่นอายของไม้จันทน์และกลิ่นสนิมจางๆ จากโลหะ "บอกข้าที ซูเหม่ยหลิน เจ้าจะเลือกเดินไปกับผู้ที่พร้อมจะเหยียบย่ำเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า หรือจะเลือกยอมก้มหัวให้ข้า... ผู้ที่พร้อมจะเปลี่ยนกระดานหมากนี้ให้กลายเป็นสุสานของพวกมัน?" หัวใจของนางเต้นรัวราวกับกลองศึก ความกลัวเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ฮ่องเต้ผู้นี้ไม่ใช่หุ่นเชิด... เขาคือเสือที่แกล้งหลับมานานปีเพื่อรอดูเหยื่อโง่เขลาที่ประมาทเขา "ฝ่าบาททรงต้องการอะไรจากหม่อมฉัน" นางถาม เสียงของนางเริ่มกลับมามั่นคงอีกครั้ง เขาเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบสัมผัสข้างใบหูของนาง "ต้องการมือที่สกปรกพอจะจัดการงานในเงามืด... งานที่คนอย่างข้าไม่ควรแตะต้อง" เขายื่นม้วนกระดาษตราประทับมังกรที่ขอบกระดาษยังมีรอยไหม้เกรียมให้แก่นาง "นี่คือรายชื่อขุนนางที่คอยสูบเลือดแผ่นดิน และเป็นคนเดียวกับที่สั่งฆ่าบิดาของเจ้าในคืนที่หิมะตกเมื่อห้าปีก่อน" ซูเหม่ยหลินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นตราประจำตระกูลที่ปรากฏบนกระดาษนั้น ความแค้นที่ถูกฝังลึกระเบิดออกในอกจนมือสั่นเทา "ท่านรู้..." "ข้ารู้ทุกอย่างที่พวกมันซ่อนไว้" หลี่จวินเหยาแค่นยิ้มที่มุมปาก "รวมถึงความลับที่เจ้าแอบซ่อนบันทึกบัญชีของกรมคลังไว้ใต้เตียงนอนด้วย" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์รักษาพระองค์ก็ดังขึ้นที่หน้าห้องพร้อมเสียงทุบประตู "ฝ่าบาท! กระหม่อมตรวจพบผู้บุกรุกในเขตพระราชฐานชั้นใน ได้ยินว่ามุ่งหน้ามาทางตำหนักบรรทม!" ซูเหม่ยหลินหน้าถอดสี นี่คือกับดัก หากนางถูกจับได้ในห้องฮ่องเต้ยามวิกาล ความตายยังนับว่าน้อยไป แต่นางกลับเห็นหลี่จวินเหยาขยิบตาให้เบาๆ ก่อนที่เขาจะคว้าข้อมือนางแล้วเหวี่ยงร่างของนางเข้าไปในช่องลับหลังชั้นหนังสืออย่างรวดเร็ว ทว่า ก่อนที่ช่องลับจะปิดสนิท แรงดึงจากมือของฮ่องเต้กลับรั้งนางไว้ เขากระซิบด้วยเสียงที่เฉียบขาดที่สุด "อย่าเพิ่งรีบตาย... เพราะเมื่อข้าก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ที่แท้จริง เจ้าคือคนเดียวที่จะต้องอยู่ดูความพินาศของตระกูลเจ้าไปพร้อมกับข้า" ประตูด้านนอกถูกพังเข้ามา พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สว่างวาบไปทั่วห้อง แต่ในความมืดมิดนั้นเอง ซูเหม่ยหลินกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของมีดสั้นที่เขาแอบส่งใส่มือนางก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเหล่าองครักษ์ด้วยท่าทางอ่อนแอไร้ทางสู้ดั่งเดิม... ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่เขากำลังเล่นตลกกับชีวิตของนาง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามม่านหมอกแห่งเล่ห์กลนี้ไปกับหลิวเยี่ยนซีนะคะ