ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

“เจ้ากำลังเล่นกับไฟ หลิวเยี่ยนซีผู้นี้ไม่ได้เกิดมาเพื่อให้ผู้ใดใช้เป็นเบี้ยรองรับอารมณ์ในละครตบตาของท่าน!” เสียงของข้าสั่นพร่าด้วยความโกรธแค้น ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านท่ามกลางไอควันจากคบเพลิงที่วูบไหว ภายนอกห้องโถง เสียงโหวกเหวกโวยวายของเหล่าทหารองครักษ์ที่กำลังกวาดล้างศัตรูยังคงดังระงม แต่ภายในห้องลับที่ถูกซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ กลับเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน หลี่จวินเหยาไม่ได้ขยับตัว เขายังคงยืนนิ่ง ท่ามกลางแสงเงาที่ทอดผ่านใบหน้าคมคาย ผิวพรรณของเขายังดูซีดเซียวและไร้เรี่ยวแรงตามบทบาท ‘ฮ่องเต้ผู้อ่อนแอ’ ที่เขาพยายามสวมใส่มานานนับปี แต่นัยน์ตาคู่นั้น... มันช่างแตกต่าง—มันเย็นเยียบ ดุดัน และเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า “เบี้ยรองรับอารมณ์งั้นหรือ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความเวทนา “ซูเหม่ยหลิน หากเจ้าเป็นเพียงเบี้ย ข้าคงไม่ยัดเยียดมีดสั้นเล่มนี้ใส่มือเจ้าในวินาทีที่วิกฤตที่สุดหรอก” ข้าก้มมองมีดสั้นในมือ—อาวุธที่เหล็กกล้าคมกริบสะท้อนแสงคบเพลิงเป็นประกายวับวาว แต่มันกลับเย็นเฉียบราวกับหยดเลือดที่แข็งตัว “ท่านต้องการให้ข้าทำอะไรกันแน่ ท่านจวินเหยา” เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นจางๆ ของไม้กฤษณาและกลิ่นคาวเลือดที่ติดมากับตัวเขาทำให้ข้าชะงัก หลี่จวินเหยาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าเกือบชิดหู ลมหายใจอุ่นร้อนกระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจข้าแทบหยุดเต้น “ผู้สำเร็จราชการกำลังจะถอดถอนข้าในอีกสามวันให้หลัง ด้วยข้อหาที่ว่าข้าไร้ความสามารถในการสืบทอดราชบัลลังก์ เขาเตรียมตัวหาฮ่องเต้หุ่นเชิดคนใหม่มาแทนที่เสียแล้ว แต่เขาลืมไปสิ่งหนึ่ง... ลืมไปว่าสุนัขที่เลี้ยงไว้ในวังหลังมานานปี ก็มีเขี้ยวเล็บที่แหลมคมพอจะกัดคอเจ้าของได้เหมือนกัน” “ท่านจะให้ข้าเป็นคมมีดเลือดยิ่งกว่านี้?” ข้าสวนกลับ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ข้าไม่ใช่เพชฌฆาตของท่าน และที่สำคัญ... ข้าไม่มีเหตุผลที่จะต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อคนในตระกูลที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของข้าจนแทบไม่เหลือชิ้นดี” เขาขยับยิ้ม—ไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า “ตระกูลซูที่ทอดทิ้งเจ้า... ตระกูลที่กดขี่แม่ของเจ้าจนต้องจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยว หากเจ้าช่วยข้ากำจัดผู้สำเร็จราชการได้สำเร็จ ข้าจะมอบอำนาจให้เจ้าได้ชำระแค้นกับทุกคนที่เคยฝากแผลเป็นไว้ในใจเจ้าด้วยมือของเจ้าเอง เจ้าจะกลายเป็นสตรีที่มีอำนาจมากที่สุดในใต้หล้าโดยไม่มีใครหน้าไหนกล้าขวางทาง” ข้อเสนอของเขาราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษ มันหอมหวานจนข้าแทบหลงลืมความเจ็บปวดในอดีตไปชั่วขณะ แต่ความฉลาดปราดเปรื่องที่ข้าสั่งสมมานานปีทำให้ข้ารู้ดีว่า ทุกคำพูดของฮ่องเต้องค์นี้ล้วนมีเล่ห์เหลี่ยมซ่อนอยู่เสมอ “ท่านจะให้ข้าทำอย่างไร” ข้าถาม ทิ้งคำถามที่ไร้ความลังเล “เข้าไปในงานเลี้ยงคืนส่งตัวในค่ำคืนนี้” หลี่จวินเหยาหยิบม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งให้ข้า “ในนั้นมีรายชื่อขุนนางที่คอยสนับสนุนผู้สำเร็จราชการ ทุกคนจะมารวมตัวกันที่นั่น ข้าต้องการให้เจ้าทำให้พวกเขา ‘ทะเลาะกันเอง’ โดยใช้ความลับที่ข้าฝากไว้กับเจ้า... ส่วนเรื่องการปิดฉากผู้สำเร็จราชการ ข้าจะเป็นคนลงมือเอง แต่เจ้าต้องดึงความสนใจขององครักษ์พวกนั้นให้มาอยู่ที่เจ้าให้ได้” “ดึงความสนใจ? ท่านกำลังจะส่งข้าไปตาย” “ถ้าเจ้าตาย ข้าก็คงไม่มีทางรอด” เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาข้า สายตานั้นไม่มีความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป “นี่คือพันธสัญญาเลือดระหว่างเรา หลิวเหม่ยหลิน... เจ้ากับข้า คือคนประเภทเดียวกัน คือคนที่เหลือเพียงทางรอดเดียวคือการทำลายพวกมันให้สิ้นซาก” ข้ากำมีดสั้นในมือแน่น ความแค้นในใจเต้นเร่าราวกับมีชีวิต ความหวังที่จะได้เห็นใบหน้าผู้ที่เคยรังแกข้าต้องก้มกราบแทบเท้าทำให้ความกลัวมลายหายไป ข้าเก็บม้วนกระดาษนั้นไว้ในแขนเสื้อ ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขานิ่ง “หากข้าทำสำเร็จ ท่านห้ามลืมที่ให้สัญญากับข้าไว้... บัลลังก์อาจเป็นของท่าน แต่ลมหายใจของคนที่ข้าแค้น ต้องเป็นของข้า” “ตกลง” เขาตอบรับสั้นๆ ก่อนจะถอยหลังกลับไปสวมบทบาทชายผู้ขลาดเขลาอีกครั้ง เมื่อเสียงฝีเท้าของเหล่าองครักษ์ดังใกล้เข้ามา เขาคว้าชายเสื้อข้าเบาๆ แล้วกระซิบด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “จงจำไว้... ในวังวนนี้ ไม่มีใครเป็นมิตรแท้ นอกจากความลับที่เก็บงำไว้... และระวังให้ดี ตอนนี้มีคนผู้หนึ่งไม่ได้อยู่ในแผนการของเราก้าวเข้ามาในโถงรับรองแล้ว” ข้าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนที่ประตูห้องโถงจะถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนข้าต้องขนลุกชัน เขาคือชายที่ทุกคนต่างเกรงขามที่สุดในแผ่นดิน... ผู้สำเร็จราชการผู้มีใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่แฝงด้วยความอำมหิตอย่างร้ายกาจ “ฝ่าบาท... ดูเหมือนพระองค์จะทรงเหน็ดเหนื่อยกับการเล่นซ่อนหามานานพอแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกในครั้งนี้ไปกับหลิวเยี่ยนซีนะคะ