ศึกรอบรองชนะเลิศ

"เจ้านี่... ยังเล่นสนุกกับกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ได้ไม่เลวเลยนะคิรอส" น้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นกลางซากปรักหักพัง ศาสตราจารย์มอร์กาน่าในร่างจำลองลอยตัวอยู่กลางอากาศ มานาสีดำสนิทรอบกายเธอควบแน่นจนกลายเป็นหนามแหลมคมที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นผุยผง แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นไม่ใช่พลังทำลายล้าง ทว่าคือ 'ดวงตา' ที่ไร้ซึ่งแววชีวิตคู่นั้นที่กำลังจ้องเขม็งมาที่ผม "ศาสตราจารย์ครับ... ผมว่าเราคุยกันดีๆ ได้นะ การที่คุณลืมตาตื่นก่อนกำหนดแบบนี้ มันผิดเงื่อนไขในคู่มือปฏิบัติงานของอาจารย์ไม่ใช่หรือไง?" ผมแค่นยิ้ม ทั้งที่เหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมผ่านแผ่นหลัง มือขวาแอบกระชับดาบเวทมนตร์สั้นไว้แน่น ผมไม่ได้กำลังรับมือกับคน แต่กำลังรับมือกับ 'บัก' ของระบบที่หลุดออกมาเดินเล่นในโลกความเป็นจริง มอร์กาน่าไม่ตอบ เธอเพียงแค่ยกมือขึ้นเบาๆ อากาศรอบตัวผมบิดเบี้ยว แรงอัดมหาศาลพุ่งเข้ากระแทกจนผมต้องปักดาบลงกับพื้นเพื่อยึดร่างไว้ "กฎเกณฑ์? ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยช่องโหว่แบบนี้ คำพูดนั้นช่างไร้ความหมาย" *ติ๊ง!* [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบระดับมานาของเป้าหมายเกินขีดจำกัดที่ผู้เล่นจะรับมือได้] [คำแนะนำ: โปรดใช้ทักษะ 'วิเคราะห์จุดตาย' เพื่อหาช่องว่างในโครงสร้างมานาของเป้าหมาย] ขอบคุณสำหรับคำแนะนำที่ตรงไปตรงมาจนน่าหมั่นไส้นะครับระบบ ผมขบกรามแน่น จิตวิเคราะห์ทำงานเต็มกำลัง ภาพในหัวของผมเปลี่ยนเป็นตารางพิกัดเวทมนตร์ ศาสตราจารย์มอร์กาน่าไม่ได้โจมตีด้วยเวทมนตร์โดยตรง แต่เธอใช้การแทรกแซงโครงสร้างอะตอมของอากาศรอบตัวเพื่อสร้างแรงกดดัน หากผมจะชนะ ผมต้องทำลายจุดศูนย์กลางของคลื่นพลังงานนั้น "อาจารย์ครับ... ระหว่างที่อาจารย์กำลังเพลิดเพลินกับการทุบทำลายโรงเรียน ผมขออนุญาตทดลองสมมติฐานบางอย่างนะครับ" ผมดีดตัวออกห่าง พลิกตัวกลางอากาศพร้อมกับร่ายเวทมนตร์บทพื้นฐานที่ดูไม่มีพิษสงที่สุด *ลูกบอลแสงไร้คม* มอร์กาน่าเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอสะบัดมือเพียงครั้งเดียวลูกบอลแสงก็สลายไป แต่ทว่า... นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ "วินาทีที่อาจารย์สลายพลังเวทมนตร์ คือวินาทีที่โครงสร้างมานาของอาจารย์เปิดช่องว่าง" ผมพึมพำขณะพุ่งตัวเข้าหาด้วยความเร็วสูงสุดที่ได้รับเสริมจากทักษะ 'เร่งเร้ามานา' ผมไม่ได้เล็งไปที่ตัวเธอ แต่เล็งไปที่ 'จุดเชื่อมต่อ' ของสนามพลังงานสีดำรอบๆ ตัวเธอที่กำลังสั่นไหวจากการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ ดาบในมือผมอาบด้วยแสงสีทองอ่อนๆ มันคือการประยุกต์ใช้เวทมนตร์ธาตุแสงชำระล้างที่ผมแอบเรียนรู้มาจากห้องสมุดต้องห้าม *เคร้ง!* เสียงเหมือนแก้วแตกกระจายดังก้องไปทั่วลานประลองที่ถูกกั้นด้วยม่านพลัง แรงปะทะทำให้แขนผมชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก แต่มอร์กาน่าชะงักไปจริงๆ เธอถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาไร้ชีวิตนั้นดูเหมือนจะเปลี่ยนไปชั่วขณะ "เก่งมาก... คิรอส" เสียงของเธอเปลี่ยนไป เป็นน้ำเสียงที่ฟังดูคุ้นหูและอบอุ่น... มันคือเสียงของศาสตราจารย์ไอรีล? หรือว่า? แต่ก่อนที่ผมจะทันได้ตั้งตัว กลิ่นอายกดดันมหาศาลกลับมาอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิมเป็นเท่าตัว มอร์กาน่าไม่ได้โกรธ เธอเพียงแต่ยกยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายกว่าที่เคย "ศึกรอบรองชนะเลิศนี้... ยังไม่จบง่ายๆ หรอกนะ" พื้นดินใต้เท้าผมเริ่มสั่นสะเทือน พลังงานมหาศาลจากใต้ดินถูกดึงขึ้นมาหล่อเลี้ยงร่างของเธอ ดวงตาที่ว่างเปล่าของเธอกลับมามืดสนิทอีกครั้ง และในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่ผมไม่อยากได้ยินที่สุดก็ดังขึ้นในหัว *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'บัคระดับพระเจ้า' - ศาสตราจารย์มอร์กาน่าเข้าสู่สถานะ 'คลั่งสมบูรณ์'] [ภารกิจ SSS: หยุดยั้งการทำลายล้างของร่างจำลองก่อนที่อาคารเรียนหลักจะพังทลายลงภายใน 300 วินาที] [เงื่อนไขความสำเร็จ: การดึงสติเป้าหมายด้วยวิธีที่อาจารย์สาวลึกลับเคยสอนไว้] ผมมองไปที่มอร์กาน่าที่กำลังจะปล่อยไม้ตายก้นหีบที่ทำลายล้างได้ทั้งตึก ภายในใจผมเต้นระรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความตื่นเต้นที่สัญชาตญาณบอกว่า นี่คือโอกาสเดียวที่จะได้เห็นว่าพลังที่แท้จริงของอาจารย์ไอรีลที่ซ่อนอยู่ในโปรแกรมนี้คืออะไร ขณะที่มอร์กาน่ากำลังจะรวบรวมมานาสีดำทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือ ประตูลับหลังห้องที่ถูกผนึกไว้กลับค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ผมคุ้นเคยที่สุดก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทีใจเย็น "พอได้แล้วมั้งครับ... คนสวยของผม ถ้าเธอพังตึกนี้ไป คิรอสคงไม่มีที่นอนคืนนี้หรอกนะ" หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเงินยาวสลวยผู้มีแววตาดุจน้ำแข็งก้าวผ่านเศษหินเข้ามา เธอคือศาสตราจารย์ไอรีลตัวจริง ทว่าเธอกลับจ้องมองมอร์กาน่าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและอาฆาตในเวลาเดียวกัน... สิ่งที่ผมคาดไม่ถึงคือ ในมือของไอรีลไม่ได้ถือไม้คทา แต่เป็น 'กุญแจ' ที่มีรูปร่างเหมือนกับหัวใจของหุ่นกลเวทมนตร์ตัวนี้ มอร์กาน่าหยุดนิ่งทันทีที่เห็นกุญแจนั้น... แต่แล้วเธอก็หันหน้ากลับมามองผม แววตาของเธอสลับไปมาระหว่างว่างเปล่าและโกรธเกรี้ยว ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจ "คิรอส... หนีไป... เพราะคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้า ไม่ใช่ศาสตราจารย์ที่เจ้ารู้จัก!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคิรอสมาจนถึงตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!