"ถ้าเจ้ายังคิดจะใช้ชีวิตเหมือนเศษเหล็กที่พร้อมจะระเบิดตัวเองทิ้งทุกเมื่อแบบนี้ ต่อไปก็เตรียมจองโลงศพในหอคอยไว้ได้เลย คิรอส"
เสียงเรียบเย็นที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นจากมุมมืดของห้องเก็บเอกสารเวทมนตร์ คิรอสที่กำลังใช้ปากกาขนนกวิเศษลากเส้นวงจรอาคมซับซ้อนบนแผ่นศิลาสะดุ้งสุดตัว มือของเขาหยุดกึกจนหมึกเวทมนตร์หยดลงบนจุดเชื่อมต่อสำคัญ—โชคดีที่เขามีสติพอจะสะบัดข้อมือเบี่ยงทิศทางของมานา ไม่เช่นนั้นห้องนี้คงกลายเป็นเศษซากไปแล้ว
เขาค่อยๆ หันกลับไปมองหญิงสาวในชุดคลุมสีนิลที่ยืนพิงกรอบประตู แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างหอคอยอาบไล้ใบหน้าเรียบเฉยของศาสตราจารย์ไอรีลให้ดูลึกลับและน่าเกรงขามกว่าทุกครั้ง
"ศาสตราจารย์ไอรีล... การแอบเข้ามาดูผลงานของนักเรียนหลังเลิกเรียนโดยไม่ส่งเสียง เป็นพฤติกรรมที่ดูไม่ค่อยเหมือนอาจารย์ผู้เคร่งครัดเท่าไหร่นะครับ" คิรอสวางอุปกรณ์ลง พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่หัวใจเขายังเต้นรัวจากแรงกดดันของมานาที่เธอปล่อยออกมา
ไอรีลก้าวเข้ามาหาเขาช้าๆ ส้นรองเท้าแตะพื้นหินดัง 'กริ๊ก... กริ๊ก...' เป็นจังหวะที่บีบหัวใจคนฟัง เธอก้มลงมองวงจรอาคมบนศิลาด้วยดวงตาสีเทาคู่นั้น ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ
"ไม่เคร่งครัด? ฉันต้องเคร่งครัดแค่ไหนกันถึงจะหยุดให้เธอเลิกทำตัวเป็นคนขี้โกงระบบน่ะ" เธอเอื้อมมือไปแตะรอยแตกเล็กๆ บนแผ่นศิลาที่เกิดจากความร้อนของมานาส่วนเกิน "เธอรู้ไหมว่าการเชื่อมต่อวงจรนี้ด้วยวิธีลัดที่เธอเพิ่งคิดค้นขึ้น มันมีโอกาสพลาดถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์? ถ้ามันระเบิดขึ้นมา แขนข้างนี้ของเธอคงได้กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว"
"แต่โอกาสสำเร็จคือยี่สิบเปอร์เซ็นต์ครับ และนั่นก็เพียงพอที่จะทำลายกำแพงป้องกันของหอคอยชั้นในได้ในคราวเดียว" คิรอสเถียงกลับ ดวงตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างที่ห้ามไม่ได้ "ผมคำนวณมาดีแล้ว ศาสตราจารย์"
ไอรีลขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนคิรอสได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าและตำราเก่าๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ เธอก้มลงมองเขา สายตานั้นไม่ใช่สายตาของอาจารย์ที่กำลังตำหนิลูกศิษย์ แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังชั่งใจว่าจะโกรธหรือจะเอ็นดูดี
"คำนวณดีแล้วงั้นหรือ? คนที่คำนวณดีแล้ว เขาไม่เอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้ายเพื่อแลกกับผลลัพธ์แค่ชั่วครู่หรอกนะคิรอส... เธอทำเพื่ออะไรกันแน่? เพื่อแต้มคะแนนที่เพิ่มขึ้น? หรือแค่อยากพิสูจน์ว่าระบบที่หอคอยสร้างไว้ มันพ่ายแพ้ให้กับความฉลาดที่แสนอวดดีของเธอ"
คิรอสเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้หลบสายตาที่ดุดันคู่นั้น ความฉลาดรอบคอบที่เขามีมักจะพาเขาไปสู่จุดที่อันตรายเกินตัวเสมอ แต่ในวินาทีที่เขาต้องสบตากับคนตรงหน้า เขากลับรู้สึกว่าคำดุเหล่านั้นไม่ได้มีเจตนาทำร้ายเลยแม้แต่นิดเดียว
"ผมทำเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดครับ" คิรอสตอบเสียงนุ่ม "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ ผมก็จะเป็นได้แค่นักเรียนที่เดินตามกฎเกณฑ์ไปวันๆ ผมต้องการวิธีที่จะช่วย... ช่วยปกป้องสิ่งที่ผมให้ความสำคัญ ไม่ใช่แค่การเป็นนักเรียนตัวอย่าง"
ไอรีลชะงักไปเล็กน้อย ร่องรอยความเย็นชาในแววตาอ่อนแสงลง เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ที่หน้าผากของเขาด้วยความแรงที่พอดี ไม่เจ็บแต่ก็เตือนสติได้ดีนัก
"เจ้าเด็กดื้อ" เธอกล่าวเบาๆ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปกลายเป็นความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ฉันชมนะที่เธอหาวิธีผ่านการตรวจสอบความปลอดภัยของหอคอยได้ในเวลาสั้นขนาดนี้ แต่อย่าได้คิดว่าความฉลาดจะช่วยให้เธอรอดพ้นจากความผิดพลาดได้ทุกครั้ง ถ้าครั้งหน้าฉันเห็นเธอเล่นกับความตายแบบนี้อีก... ฉันจะไม่พูดด้วยวิธีดีๆ แบบนี้แล้วนะ"
คิรอสยิ้มมุมปาก ความรู้สึกโล่งใจแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ "รับทราบครับ ศาสตราจารย์ไอรีล แล้ว... ถ้าผมทำสำเร็จในบทเรียนหน้า คุณจะให้รางวัลผมไหมครับ?"
"รางวัล?" ไอรีลเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหันหลังกลับไปทางประตู "ไว้ให้เธอมีชีวิตรอดไปถึงวันพรุ่งนี้ก่อนเถอะ คิรอส เพราะดูเหมือนสิ่งที่เธอทำในคืนนี้ จะส่งผลให้ระบบความปลอดภัยส่วนกลางของหอคอยเพิ่งแจ้งเตือนการละเมิดในระดับสูงสุด..."
ยังไม่ทันที่ไอรีลจะพูดจบ เสียงสัญญาณเตือนจากระบบส่วนตัวของคิรอสก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เสียงเตือนสีแดงฉานสั่นสะเทือนอยู่ในหัวของเขา
[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'สิ่งที่มองไม่เห็น' ในชั้นที่ 42]
[ภารกิจระดับ SSS: กุญแจสู่หอคอยลับ ถูกปลดล็อกโดยไม่ได้รับอนุญาต]
[คำเตือน: เจ้าของหอคอยตัวจริงได้รับทราบตำแหน่งของท่านแล้ว และกำลังเคลื่อนที่มายังจุดที่ท่านยืนอยู่ภายใน 60 วินาที]
คิรอสหน้าซีดเผือด เขามองไปยังศาสตราจารย์ไอรีลที่หันกลับมามองเขาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดกว่าเดิม เธอไม่ได้กวนประสาทเขาแล้ว ในมือของเธอปรากฏคทาเวทมนตร์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
"คิรอส... ดูเหมือนวันนี้เธอไม่ได้แค่ทำให้ระบบพัง" ไอรีลกระซิบเสียงเย็น "แต่เธอเพิ่งปลุกสิ่งที่ควรจะหลับใหลไปตลอดกาลให้ตื่นขึ้นมาแล้ว"
พื้นหอคอยใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และประตูห้องก็ถูกกระแทกจนพังยับเยินจากพลังงานมหาศาลที่อยู่อีกฝั่ง!
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของคิรอสไปพร้อมกับผมนะครับครับ
รุ่นพี่ครับ อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น•ตอนที่ 26
คำชมที่มาพร้อมความดุ
ผลงานโดย ไมโลกับภูตน้อย
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ไมโลกับภูตน้อย)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง รุ่นพี่ครับ อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!