รสชาติที่เปลี่ยนไปของน้ำยา

กลิ่นอายความอับชื้นของหินโบราณและไอเย็นเยือกที่เสียดแทงกระดูก ไม่ได้ทำให้สติของผมหลุดลอยไปเสียทีเดียว ในเมื่อความตายจดจ้องอยู่ตรงหน้า ทางเลือกเดียวที่มีคือการคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในสมองให้เร็วที่สุด ดวงตาสีอำพันขนาดมหึมาคู่เบ้อเริ่มที่กำลังจ้องมองทะลุความมืดออกมา ไม่ใช่สิ่งที่จะพบเจอได้ทั่วไปในคู่มือเรียนเวทมนตร์ปีสอง มันคือ ‘ผู้เฝ้าประตูแห่งทาร์าทารัส’ อสูรกายโบราณที่ถูกลืมเลือนไปพร้อมกับซากปรักหักพังของหอคอยทิศเหนือ กรงเล็บหนาหนักครูดไปกับพื้นหินจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนาหนักราวกับถูกหลอมด้วยตะกั่ว "กุญแจ... ส่งมันมาซะ" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินบดขยี้กันดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงพูดทางกายภาพ แต่เป็นการส่งคลื่นความคิดโดยตรงเข้ามารบกวนจิตใจจนผมต้องขมวดคิ้วแน่น มือข้างที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมเผลอกำวัตถุโลหะเย็นเฉียบที่เพิ่งได้มาเมื่อครู่ไว้แน่นขึ้น แย่ล่ะสิ... ระบบดันไม่ยอมเตือนภัยล่วงหน้าเพราะเจ้านี่ถูกจัดอยู่ในหมวด ‘สิ่งตกค้างทางประวัติศาสตร์’ ไม่ใช่ศัตรูมีชีวิตสินะครับ เครื่องหมายคำถามสีแดงฉานที่ลอยว่อนอยู่เหนือหัวของมันกำลังกระพริบถี่รัว ฟ้องว่าระดับอันตรายพุ่งทะยานเกินขีดจำกัดของนักเรียนเวทมนตร์ปีสองไปไกลโขแล้ว ผมก้าวถอยหลังอย่างเงียบเชียบ ส้นเท้าสัมผัสเข้ากับขอบโต๊ะปรุงยาที่กระจัดกระจาย เศษแก้วจากขวดน้ำยาที่เพิ่งทดลองพังทลายลงส่งเสียงกริ๊กรบกวนความเงียบ แต่ก่อนที่ผมจะได้งัดเอาไพ่ตายใบสุดท้ายในช่องเก็บของของระบบออกมาใช้ ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทของศาสตราจารย์ไอรีลก็ก้าวแทรกผ่านความมืดเข้ามาอย่างนิ่มนวล ปลายรองเท้าหนังขัดมันหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าผมพอดี ไหล่บางนั้นบังรัศมีคุกคามของอสูรกายเบื้องหน้าไว้เกือบมิด "ดูเหมือนว่าค่ำคืนนี้ นักเรียนคิรอสจะทำการทดลองอะไรที่เสียงดังเกินไปหน่อยนะครับ" น้ำเสียงเรียบนิ่งติดจะเย้าแหย่นิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด เธอไม่ได้หันกลับมามองผมด้วยซ้ำ แต่ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นทรง The Great Sage กลับหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดมองร่างมหึมาที่กำลังคำรามต่ำอยู่ในความมืด "ผมแค่... พยายามจะปรับสูตรน้ำยารักษาอาการนอนไม่หลับนิดหน่อยครับ ศาสตราจารย์" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามรักษาอัตราการเต้นของหัวใจให้คงที่ แม้ว่าในใจระบบกำลังร้องเตือนเสียงดังระคนความบันเทิงก็ตาม "น้ำยารักษาอาการนอนไม่หลับที่แถมผู้เฝ้าประตูระดับภัยพิบัติมาด้วยอย่างนั้นหรือครับ? ช่างเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าเสียนี่กระไร" ศาสตราจารย์ไอรีลแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความระอาปนความขันขื่นอย่างประหลาด ก่อนที่เรียวนิ้วเรียวขาวจะสะบัดเบาๆ ไม้กายสิทธิ์เนื้อไม้เอมโบร์นีสีเข้มก็ปรากฏขึ้นในมือโดยไม่มีใครทันสังเกตเห็นกระบวนการดึงออกมา วูบ! คลื่นพลังเวทมนตร์สีเงินยวงแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างในเสี้ยววินาที รัศมีสีครามกดดันที่แผ่ออกมาจากอสูรกายถูกแรงดันมหาศาลตีกลับจนมันต้องผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันที่แท้จริงจากอาจารย์สาวผู้นี้ "เด็กน้อย... เจ้ามีความลับเยอะเสียจริงนะ" เธอกระซิบเสียงเบาโดยไม่หันมามอง ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมมาคว้าปกเสื้อด้านหลังของผมแล้วดึงถอยหลังไปสองก้าวอย่างนิ่มนวล "แต่ก่อนอื่น... เราคงต้องมาเคลียร์เรื่อง 'รสชาติ' ของน้ำยาที่คุณเพิ่งปรุงเสร็จเสียก่อนกระมังครับ" ผมกะพริบตาปริบๆ มองข้ามไหล่ของเธอไปยังหม้อปรุงยาที่ตั้งอยู่บนเตาหลอม น้ำยาที่ควรจะเป็นสีม่วงใสตามตำรามาตรฐาน ตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามเรืองรองราวกับของเหลวที่หลอมมาจากดวงอาทิตย์ ละอองแสงระยิบระยับลอยวนอยู่เหนือผิวหน้าของน้ำยา ส่งกลิ่นหอมหวานคล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายดินหลังฝนตก ทว่าสิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ ตัวอักษรสีทองจางๆ ที่ลอยขึ้นมาจากก้นหม้อ: [ตรวจพบ: 'น้ำยาแห่งพันธสัญญาโบราณ' - ระดับคุณภาพ: ตำนาน (Mythic)] [คุณสมบัติพิเศษ: หลอมรวมจิตวิญญาณแห่งผู้พิทักษ์เข้ากับผู้ปรุงโดยสมบูรณ์] ให้ตายสิ... ผมแค่คำนวณสัดส่วนของเกสรดอกจันทร์เสี้ยวผิดพลาดไปสามเปอร์เซ็นต์ และเติมน้ำตาสัตว์วิเศษผิดประเภทลงไปตอนที่อุณหภูมิห้องลดลงฉับพลัน แต่มันกลับกลายเป็นปฏิกิริยาเคมีที่สร้างตัวตนใหม่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น! อสูรกายเงาที่เคยคำรามขู่กวาดกรงเล็บเมื่อครู่ ตอนนี้กลับหูลู่ลง มันสูดดมกลิ่นหอมที่ระเหยออกมาจากหม้อปรุงยาของผมด้วยความเคลิบเคลิ้ม ความดุร้ายในดวงตาสีอำพันแปรเปลี่ยนเป็นความงุนงง ก่อนที่ร่างมหึมานั้นจะค่อยๆ ย่อตัวลง หมอบราบกับพื้นหินเย็นเยียบอย่างยอมจำนนต่อบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในน้ำยาขวดนั้น ศาสตราจารย์ไอรีลหันกลับมามองผม ช้าๆ สายตาภายใต้กรอบแว่นคมกริบราวกับจะมองทะลุไปถึงความคิดทุกตารางนิ้วในหัวของผม รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธอดูอย่างไรก็ไม่ใช่รอยยิ้มของอาจารย์ที่กำลังตักเตือนลูกศิษย์ แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งค้นพบสมบัติล้ำค่าชิ้นใหม่ "คิรอส..." น้ำเสียงของเธอทุ้มต่ำและชวนขนลุกในคราวเดียวกัน "คุณช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิครับว่า... ทำไมนักเรียนปีสองถึงสามารถปรุง 'น้ำยาเรียกวิญญาณบรรพกาล' ออกมาได้ ทั้งที่ตำราระดับนี้ถูกเก็บไว้ในเขตหวงห้ามชั้นเจ็ดมานานกว่าสามร้อยปีแล้ว?" เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวผมทีละน้อย จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเธอกลบกลิ่นอับชื้นในห้องใต้ดินจนหมดสิ้น ปลายไม้กายสิทธิ์ในมือของเธอยกขึ้นมาแตะเบาๆ ที่คางของผม บังคับให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่มีทางหลบหนี ในจังหวะที่หัวใจของผมกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออสูรกายเบื้องหน้า แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปและแววตาราวกับรู้ทันทุกอย่างของเธอนั้น... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวอย่างเฉียบพลัน ขัดจังหวะบรรยากาศที่กำลังระอุขึ้นระหว่างเรา [ระบบตรวจพบสถานการณ์พิเศษ: ผู้สอน 'ไอรีล' ทำการประเมินระดับความอันตรายของผู้เล่น] [เงื่อนไขลับปลดล็อก: เผชิญหน้ากับการสอบสวนจากอาจารย์ผู้ดูแลในสถานะ 'ผู้ต้องสงสัยระดับสูงสุด'] [ทางเลือกที่ 1: สารภาพความจริงทั้งหมดเพื่อรับโบนัสความไว้วางใจจากศาสตราจารย์ไอรีล (ความเสี่ยงในการถูกยึดไอเทม: 45%)] [ทางเลือกที่ 2: โกหกด้วยไหวพริบและโยนความผิดให้ระบบ (ความเสี่ยงในการถูกทำโทษทางวินัย: 80%)] [ทางเลือกที่ 3: ใช้ 'น้ำยาแห่งพันธสัญญาโบราณ' ป้อนใส่ปากเธอเพื่อเปลี่ยนสถานะความสัมพันธ์ทันที!] ผมก้มมองขวดน้ำยาเรืองแสงสีทองในมือสลับกับใบหน้าของศาสตราจารย์สาวที่อยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของผมโดยอัตโนมัติ "ถ้าผมบอกว่า... ทั้งหมดนี้เป็นเพราะโชคช่วยล่ะครับ ศาสตราจารย์จะเชื่อไหมครับ?" ผมกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อย พร้อมกับขยับข้อมือเตรียมยกขวดน้ำยาขึ้นในระดับสายตาของเธอ ดวงตาสีเทาเข้มของไอรีลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายของเธอชะงักไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวที่คาดไม่ถึงของผม ทว่า... ก่อนที่นิ้วของผมจะทันได้เปิดจุกไม้ก๊อกของขวดน้ำยา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังสนั่นมาจากทางบันไดหินด้านนอก ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ควรจะถูกผนึกไว้ด้วยเวทมนตร์โบราณกลับถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยแรงระเบิดมหาศาล! ร่างในชุดเกราะสีเงินยวดของอัศวินแห่งสภาเวทมนตร์ก้าวพรวดพราดยืนเรียงรายเต็มโถงทางเดิน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "พบการละเมิดกฎเหล็กของหอคอย! จับกุมตัวนักเรียนคิรอสและผู้สมรู้ร่วมคิดทันที!" -------------------------------------------------- ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคิรอสและศาสตราจารย์ไอรีลในตอนนี้นะครับ