หม้อปรุงยาระเบิด?

“ถอยไป! วางขวดโหลนั่นลงเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนของผมดังแทรกความเงียบงันในห้องแล็บปรุงยาชั้นใต้ดินที่สาม บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกำมะถันและละอองเวทมนตร์ที่กำลังปั่นปวนจนสีของอากาศเปลี่ยนเป็นม่วงคล้ำ เพื่อนร่วมกลุ่มคนหนึ่งของผม—เด็กหนุ่มที่ดูตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก—กำลังถือขวดสกัด 'รากไม้เงา' สั่นเทาเหนือหม้อปรุงยาที่กำลังเดือดพล่านด้วยของเหลวสีแดงฉาน ความผิดพลาดในการคำนวณสูตรเคมีเวทมนตร์เพียงหนึ่งจุด ส่งผลให้ปฏิกิริยาลูกโซ่กำลังก่อตัวขึ้น หม้อโลหะเริ่มบิดเบี้ยว แรงดันมหาศาลกำลังจะระเบิดออกในเสี้ยววินาที ผมไม่รอช้า ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าความคิด ผมดีดตัวพุ่งเข้าไปกระแทกไหล่เพื่อนร่วมกลุ่มให้กระเด็นออกไปจากรัศมีระเบิด พร้อมกับสะบัดมือขวาเพื่อเรียกใช้ 'อาคมตราประทับ' ที่ผมแอบจดจำมาจากการสังเกตศาสตราจารย์ไอรีล *วิเคราะห์โครงสร้างเวท... 98%... 99%... ตรวจพบช่องโหว่ในพลังงานสะสม!* ผมปักฝ่ามือลงบนพื้นหินข้างหม้อปรุงยาที่กำลังจะระเบิด อักขระสีทองสว่างวาบขึ้นมาเป็นตาข่ายคลุมทับเหนือหม้อใบนั้น แรงอัดมหาศาลที่ควรจะปะทุออกมาถูกบีบอัดลงด้วยอาคมชั้นสูง ผมใช้ไหวพริบดึงเอาค่า 'บั๊ก' ของระบบฟิสิกส์เวทมนตร์มาใช้—แทนที่จะต้านทานแรงระเบิด ผมกลับบิดเบือนทิศทางของมานาให้หมุนวนกลับเข้าหาตัวมันเอง ตู้ม! แรงปะทะหนักหน่วงจนพื้นห้องสั่นสะเทือน แต่แทนที่จะเป็นระเบิดที่สร้างความเสียหายให้ตัวอาคาร กลับกลายเป็นเพียงเสียงอู้อี้ที่ดังอยู่ภายในโดมโปร่งแสงที่ผมสร้างขึ้น ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเหลือเพียงควันสีเทาจางๆ “คิรอส... นาย... นายทำได้ยังไง?” เพื่อนคนนั้นนั่งหน้าซีดอยู่บนพื้น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและงุนงง ผมถอนหายใจยาว พลางสะบัดมือที่ยังสั่นเทาจากการฝืนใช้พลังงานเกินขีดจำกัด “ถ้าเดี๋ยวนั้นนายเทส่วนผสมลงไป เราคงไม่ได้มานั่งถามกันแบบนี้หรอก ไปพักซะ แล้วจำไว้ว่าครั้งหน้าอย่าอ่านสูตร 'สลับด้าน' อีก” ผมยังไม่ทันจะได้ปัดฝุ่นออกจากชุดคลุม เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเยือกเย็นก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านหลัง “ช่างเป็นการแก้ปัญหาที่... สิ้นเปลืองพลังมานาเสียจริง คุณคิรอส” น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้ผมต้องหันกลับไปมอง ศาสตราจารย์ไอรีลยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเธอ ผมสีเงินยาวสลวยตัดกับชุดคลุมสีดำสนิท ดวงตาคู่สวยคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก—มันไม่ใช่สายตาของอาจารย์ที่กำลังตำหนิ แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่เต้นเร้าอยู่ลึกๆ ราวกับเธอกำลังสนุกที่ได้เห็นผมดิ้นรน “ศาสตราจารย์ครับ ผมแค่ไม่อยากให้ห้องเรียนพังไปมากกว่านี้” ผมตอบพลางคลี่ยิ้มกวนประสาทตามนิสัย “อีกอย่าง... ที่ผมทำไป ก็เพราะเรียนรู้มาจากตำราของอาจารย์ทั้งนั้น” ไอรีลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้เมืองหนาวที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอ “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน เรื่องห้องโถงต้องห้ามที่ชั้นใต้ดินระดับสามนั่น... ฉันหวังว่าเธอคงไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยตัวเองหรอกนะ” หัวใจผมกระตุกวูบ “ห้องโถงนั่นไม่ใช่ที่สำหรับนักเรียนปีสอง หรือแม้แต่ปีสี่” เธอโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ ดวงตาของเธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผมราวกับจะอ่านความคิดทั้งหมดที่ผมซ่อนไว้ “รอยร้าวที่ผนึกเวทนั่น... มันมีกลิ่นอายของสิ่งที่เธอกำลังพยายามค้นหาอยู่ คิรอส... เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเรียนปรุงยาธรรมดาใช่ไหม?” ผมไม่ได้ตอบในทันที เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวถี่รัวราวกับกำลังเตือนภัยในระดับที่สูงที่สุด *แจ้งเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับสูงกำลังแทรกแซงโชคชะตา... ภารกิจลับ: 'รอยร้าวแห่งบรรพกาล' ถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ!* “ถ้าผมบอกว่าผมแค่เป็นคนขี้สงสัย ศาสตราจารย์จะเชื่อไหมครับ?” ผมถามกลับพลางสบตาเธออย่างไม่เกรงกลัว ไอรีลแค่นหัวเราะในลำคอ แต่แววตาของเธอกลับฉายแววกังวลเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไป “งั้นฉันคงต้องเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย... ในห้องโถงนั่น ไม่ได้มีแค่เวทมนตร์โบราณ แต่มันมี 'บางอย่าง' ที่รอคอยการตื่นขึ้น และถ้าเธอก้าวเท้าเข้าไปในนั้น... แม้แต่ฉันก็อาจจะช่วยเธอไม่ทัน” ทันใดนั้น แผ่นดินใต้เท้าเราก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่แค่แรงสั่นสะเทือนจากหม้อปรุงยา แต่มันคือเสียงคำรามที่ดังมาจากส่วนลึกของโรงเรียน แสงสีแดงเข้มพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นหินชั้นใต้ดินที่เรายืนอยู่ ไอรีลเปลี่ยนสีหน้าทันที เธอดึงตัวผมให้ถอยหลังไปชิดผนัง พร้อมกับกางเขตอาคมคุ้มกันหนาแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ “คิรอส... หันไปมองที่ประตูห้องแล็บนั่นสิ” เธอสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ผมหันไปตามคำสั่ง และสิ่งที่เห็นทำให้ลมหายใจของผมแทบหยุดชะงัก ประตูไม้หนาหนักที่ถูกปิดตายกำลังถูกดันเปิดออกด้วยเงาดำมืดมิด... เงาที่ไม่มีรูปร่างแต่กลับสร้างความกดอากาศจนบีบให้ปอดผมแทบฉีกขาด และท่ามกลางความมืดนั้น ดวงตาสีทองคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นจ้องมองมาที่ผม... ดวงตาที่ไม่ใช่มนุษย์ และไม่ใช่สัตว์เวททั่วไป! มันคือเฝ้าประตูที่ถูกผนึกไว้ในตำนานที่ผมเคยอ่านเจอ... และตอนนี้มันกำลังก้าวออกมาจากเงามืดเพื่อทวงถาม 'กุญแจ' ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของผม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคิรอสมาจนถึงตอนนี้นะครับ!