คาบปฏิบัติการปรุงยาเวท

ควันสีม่วงอมเขียวที่พวยพุ่งขึ้นมาจากหม้อปรุงยาบรอนซ์ทรงกลมนั้นส่งกลิ่นฉุนรุนแรงจนแสบจมูก ชนิดที่ต่อให้เป็นผู้มีพลังเวทแก่กล้าก็ยังต้องเผลอย่นหัวาส่ายหน้าหนี "ผิดพลาดอีกแล้วสินะ... คุณคิรอส" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับร่างระหงของศาสตราจารย์ไอรีลที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะปฏิบัติการ แว่นกรอบทองเลนส์บางสะท้อนแสงไฟจากเตาเวทมนตร์วับวาว ขณะที่ดวงตาสองสีคู่สวยมองสำรวจเศษซาก 'ความพินาศ' ในหม้อของเด็กหนุ่มด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก คิรอสถอนหายใจยาวเหยียด เขาใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับออกเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดตามองตัวเลขอินเทอร์เฟซโปร่งใสสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ซึ่งมีข้อความแจ้งเตือนด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนสติ [คำเตือน: อัตราความสำเร็จในการปรุง 'น้ำยาฟื้นฟูมานาขั้นสูง' ของท่านลดลงเหลือ 3.2%] [คำเตือน: ส่วนผสม 'รากมังกรวารี' ถูกความร้อนทำลายโครงสร้างทางเวทมนตร์ล้มเหลวโดยสมบูรณ์] ให้ตายสิ... สมเป็นวิชาที่เขาเกลียดเป็นอันดับหนึ่งในหลักสูตรจริงๆ คิรอสคิดในใจอย่างหัวเสีย การคำนวณเวทมนตร์ การควบคุมอุณหภูมิเปลวไฟระดับไมโคร และการชั่งตวงส่วนผสมที่ต้องแม่นยำถึงระดับทศนิยมสามตำแหน่ง มันไม่ใช่ทางของเขาเอาเสียเลย เขามักจะถนัดการใช้ช่องโหว่ของระบบและการวิเคราะห์โครงสร้างเวทต่อสู้มากกว่าการมานั่งหยดน้ำตานางฟ้าทีละหยดแบบนี้ "ถ้ายังคุมสมาธิด้วยอัตราการเต้นของหัวใจที่เร็วเกินไปแบบนั้น ต่อให้คุณเปลี่ยนตำราอีกสิบเล่ม ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างจากเดิมหรอกนะครับ... รุ่นพี่" ศาสตราจารย์สาวเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความขบขันในที นางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะ "หรือว่าเรื่องราวลึกลับใต้โรงเรียนที่เราคุยกันเมื่อวาน จะยังรบกวนสมาธิเด็กหัวกะทิของเราอยู่กันแน่นะ" ประโยคหลังนางจงใจลดเสียงให้เบาลง ทว่าสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของคิรอส ปมเรื่องคำพูดที่ว่า *'ไม่ใช่ฝีมือของสภานักเรียน... มีใครบางคนกำลังปลุกบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ใต้โรงเรียนนี้ขึ้นมาจริงๆ'* ยังคงติดค้างอยู่ในใจของเขาราวกับหนามแหลมคม คิรอสเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวครู่หนึ่ง ก่อนจะมุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับของเขา "ศาสตราจารย์กำลังเป็นห่วงสมาธิของผม หรือกำลังกลัวว่าห้องปรุงยาของท่านจะระเบิดเป็นจุลจากฝีมือผมกันแน่ครับ?" ไอรีลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของนาง—กลิ่นไอเย็นของสนป่าหลังฝน—ลอยมาแตะจมูก "ถ้าห้องปรุงยาของฉันพัง ฉันจะหักคะแนนความประพฤติคุณคิรอสจนกว่าจะเรียนจบปริญญาโทเลยทีเดียว... เอาล่ะ ลองใหม่อีกรอบสิ ฉันอยากรู้นักว่าเด็กอัจฉริยะที่ชอบหาช่องโหว่ทุกซอกทุกมุมของโรงเรียน จะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าตรงหน้านี้ยังไง" พูดจบ นางก็หมุนตัวเดินกลับไปยังแท่นบรรยายหน้าห้อง ปล่อยให้คิรอสยืนนิ่งอยู่หน้าหม้อปรุงยาที่ส่งควันพวยพุ่งระลอกใหม่ เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก จริงอยู่ที่เขาไม่ถนัดการปรุงยาตามตำรามาตรฐาน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าระบบที่เขามีอยู่จะไร้ประโยชน์ ในเมื่อวิธีตรงมันพาไปไม่ถึงฝั่งฝัน งั้นก็ต้องใช้ 'ทางลัด' ที่ระบบโปรดปรานเสียแล้ว ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่าเพื่อเรียกใช้งานฟังก์ชันซ่อนเร้นที่เขาเพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้— *ระบบวิเคราะห์โครงสร้างอนุภาคเวท (Alchemical Bug Exploit)* [ตรวจพบความพยายามในการฝ่าฝืนกฎการปรุงยามาตรฐาน] [ระบบกำลังประมวลผลทางเลือก...] [คำเตือน: การกระทำนี้อาจส่งผลให้เกิดความผันผวนทางเวทมนตร์ระดับปานกลาง ยอมรับหรือไม่?] "ยอมรับ" คิรอสพึมพำเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกยิ้มเยาะ ทันใดนั้น หน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม ตัวเลขสูตรเคมีและโครงสร้างเวทนับพันบรรทัดไหลทะลักผ่านสายตาของเขาด้วยความเร็วสูง สมองอันปราดเปรื่องของคิรอสทำงานเต็มกำลังเพื่อคำนวณและแปลความหมายข้อมูลเหล่านั้นในเสี้ยววินาที ระบบไม่ได้บอกให้เขาใส่ส่วนผสมตามตำรา แต่กลับชี้เป้าไปยัง 'จุดบกพร่อง' ของอุณหภูมิเปลวไฟและการหมุนวนของกระแสมานาในหม้อ *ถ้าเพิ่มผงผลึกจันทราเข้าไปในวินาทีที่สามของการหมุนวนทวนเข็มนาฬิกา... ปฏิกิริยาลูกโซ่จะหักล้างพิษของรากมังกรวารีได้ทันที* คิรอสไม่รอช้า มือขวาคว้าขวดแก้วบรรจุผงสีเงินยวงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาสมาธิแน่วแน่จดจ้องไปยังฟองอากาศสีม่วงที่กำลังเดือดปุดๆ ในหม้อ นับถอยหลังในใจอย่างเงียบเชือก... สาม... สอง... หนึ่ง... และโรยลงไป! *ฟู่ววว—!* เสียงปฏิกิริยาเคมีดังสนั่นจนนักเรียนคนอื่นๆ ในห้องสะดุ้งหันมามอง ควันสีม่วงเข้มม้วนตัวกลับกลายเป็นละอองแสงสีทองระยิบระยับลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ กลิ่นฉุนแสบจมูกพลันมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยกลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกไม้ป่าแรกแย้ม ภายในหม้อบรอนซ์ บัดนี้คือน้ำยาสีทองใสแจ๋วที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับราวกับบรรจุหมู่ดาวนับล้านดวงไว้ภายใน [ยินดีด้วย! ท่านประสบความสำเร็จในการปรุง 'น้ำยาดาราสวรรค์ (ระดับตำนาน)' นอกเหนือจากหลักสูตร] [ได้รับค่าประสบการณ์ +5,000 แต้ม] [ทักษะ 'การปรุงยา' เลื่อนระดับสู่ Lv.45] ไอรีลที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ ถึงกับชะงักฝีเท้า นางหันขวับมามองหม้อปรุงยาของคิรอสด้วยแววตาที่ฉายความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด—ต่อให้เป็นอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านโอสถ ก็ยังต้องใช้เวลานานนับชั่วโมงในการปรับปรุงสูตรนี้ให้สำเร็จ แต่นี่... เด็กหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเกลียดวิชาปรุงยา กลับใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีพลิกวิกฤตให้กลายเป็นผลงานระดับ Masterpiece ได้อย่างหน้าตาเฉย ริมฝีปากบางของศาสตราจารย์สาวคลี่ยิ้มกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว นางก้าวเท้าเดินกลับมาหยุดที่หน้าโต๊ะของเขาอีกครั้ง ดวงตาสองสีมองสำรวจขวดแก้วในมือคิรอสสลับกับใบหน้าได้รูปที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความเหนือกว่า "ดูท่า... ฉันคงต้องประเมินความสามารถของคุณใหม่เสียแล้วสินะครับ... คิรอส" เสียงหวานทุ้มเอ่ยชิดริมหีบห่อความรู้สึก ทว่ายังไม่ทันที่คิรอสจะทันได้กล่าวคำกวนประสาทกลับตามสไตล์ *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงระฆังโบราณจากหอนาฬิกากลางโรงเรียนจู่ๆ ก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาถึงสามครั้งติดต่อกัน—เสียงระฆังที่ถูกกำหนดไว้ให้ดังขึ้นเฉพาะยามเกิด 'เหตุฉุกเฉินระดับวิกฤต' เท่านั้น พร้อมกันนั้น ประตูไม้บานใหญ่ของห้องเรียนปรุงยาถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลมพายุโหมกระหน่ำพัดพากลีบกุหลาบสีดำสนิทเข้ามาวนเวียนอยู่กลางห้อง พร้อมกับร่างของหัวหน้าหอพักแห่งความมืดที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด หอบหายใจหนักหน่วงจนตัวโยน "ศาสตราจารย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ที่ชั้นใต้ดินระดับสาม ผนึกเวทของ 'ห้องโถงต้องห้าม' พังทลายลงแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ