การร่วมมือกันเฉพาะกิจ

เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วกระดูก ไม่ใช่สัญญาณเตือนภัยที่คิรอสปรารถนาจะได้ยินในยามที่มานาในกระแสเลือดเหลือต่ำกว่าสิบล้านหน่วย แต่มันคือความเป็นจริงอันโหดร้ายของเขตป่าอาคมชั้นใน ‘พฤกษาทมิฬ’ แห่งนี้ เบื้องหน้าของเขาทั้งสองคือ ‘ราชาพฤกษาเพลิงทมิฬ’ มอนสเตอร์ระดับบอสเขตแดนขั้นสูง ที่กำลังแผ่ไอความร้อนระอุแผדเผาทุกสิ่งจนใบไม้รอบกายกลายเป็นเถ้าถ่านในเสี้ยววินาที รัศมีแรงกดดันระดับนี้นับว่าเกินกว่าที่นักเรียนปีสองคนใดจะรับมือไหวตามทฤษฎีของสถาบันเวทมนตร์ แต่ทฤษฎีมักใช้ไม่ได้ผลกับสถานการณ์หน้างานจริงเสมอ “อาจารย์ครับ... ถ้าเรายังยืนนิ่งแล้วคิดคำนวณอัตราการสูญเสียมานาอยู่แบบนี้ ผมเกรงว่าเกราะเวทของผมคงจะละลายกลายเป็นน้ำซุปเสียก่อนนะครับ” คิรอสกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ดวงตาสีเข้มใต้กรอบผมยุ่งเหยิงกวาดมองพิกัดรอบตัวอย่างรวดเร็ว สมองทำงานประมวลผลคำสั่งระบบและสภาพแวดล้อมด้วยความเร็วสูงเพื่อหาช่องโหว่ของบอสตัวยักษ์ที่มีความสูงกว่าสิบเมตรตรงหน้า ข้างกายเขาคือศาสตราจารย์ไอรีล อาจารย์ประจำวิชาอาคมโบราณผู้เลื่องชื่อ ใบหน้าเรียบเฉยราตุรูปสลักน้ำแข็งไม่ได้บ่งบอกถึงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกริบมองตรงไปยังร่างมหึมาของบอสที่กำลังเงื้อมกรงเล็บเพลิงพุ่งเข้าใส่ “อย่าพูดมากน่า คิรอส... สมาธิอยู่ที่วงแหวนเวทใต้เท้าเจ้าซะ” เสียงหวานทุ้งติดจะเย็นชาเอ่ยตอบอย่างไม่ยسระ เจ้าตัวสะบัดข้อมือเพียงเบาๆ อาคมโบราณสีครามเข้มก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเป็นชั้นๆ ซ้อนทับกันอย่างซับซ้อนราวกับงานศิลปะชั้นสูง มันหมุนวนต้านทานคลื่นความร้อนที่แผดเผาเข้ามาได้อย่างงดงามไร้ที่ติ ความเยือกเย็นและทรงพลังของหญิงสาวทำให้บรรยากาศรอบตัวดูนิ่งสงบลงชั่วขณะ เด็กหนุ่มไม่รอช้า เมื่อได้รับสัญญาณประสานงานที่ไร้รอยต่อจากอาจารย์สาว เขาก็ดีดตัวพุ่งทะยานออกไปด้านข้างทันที ทักษะ ‘ก้าวพริบตามายา’ ถูกผสานเข้ากับบั๊กของระบบการคำนวณแรงโน้มถ่วง ทำให้ร่างของเขาลอยตัวอยู่ในมุมอับสายตาของบอสได้อย่างแม่นยำ “ช่องโหว่พิกัดสามนาฬิกา... พื้นที่ซ้อนทับของเกราะมานาชั้นที่เจ็ด!” คิรอสตะโกนบอกพร้อมกับรวบรวมมานาทั้งหมดที่เหลืออยู่ในจุดศูนย์กลาง ปล่อยเวทมนตร์ธาตุดินผสานกับอาคมโบราณที่ไอรีลส่งต่อมาให้ผ่านเส้นใยมานาบางเฉียบที่เชื่อมโยงกันอยู่ รังสีเวทสีทองและสีครามประสานกันอย่างลงตัวจนเกิดเป็นกระแสพลังงานอัดแน่นระเบิดเข้าใส่จุดอ่อนของราชาพฤกษาเพลิงทมิฬอย่างจัง *ตูมมม!* เสียงระเบิดกึกก้องสะท้อนไปทั่วผืนป่า ร่างมหึมาของบอสชะงักงัน เปลวเพลิงที่ลุกโชนรอบตัวดับวูบลงชั่วขณะ เปิดช่องให้ไอรีลวาดมือกลางอากาศอีกครั้ง วงแหวนเวทนับร้อยปรากฏขึ้นล้อมรอบเป้าหมายก่อนจะรัดตรึงร่างนั้นไว้ด้วยโซ่อาคมโบราณที่ส่องประกายแสงสีเงินยวง “ยอดเยี่ยมมาก คิรอส” ไอรีลเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่ง “ชมเกินไปแล้วครับอาจารย์... แต่ผมว่างานของเรายังไม่จบแค่นี้หรอกนะครับ” คิรอสทรุดตัวลงเล็กน้อยเพื่อพักเหนื่อย แต่สายตากลับคมกริบขึ้นเมื่อระบบแจ้งเตือนตรงหน้าไม่ได้แสดงผลว่าภารกิจสำเร็จ กลับกัน หน้าจอสีฟ้าใสกลับกระพริบถี่รัวด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว [คำเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติกำลังตื่นจากการหลับใหลใต้พื้นดินเขตพฤกษาทมิฬ] [เงื่อนไขภารกิจลับถูกกระตุ้น: ผู้บุกรุกนอกระบบปรากฏตัว ณ พิกัดศูนย์กลาง] ไอรีลหันขวับมามองเด็กหนุ่มทันที สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เมื่อพื้นดินใต้เท้าของพวกเขาทั้งสองเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตมโหฬารกำลังดันตัวขึ้นมาจากขุมนรกเบื้องล่าง และเงาดำมหึมาที่ทาบทับลงมาจากฟากฟ้าก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกะทันหัน ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับก้าวสำคัญของคิรอสและอาจารย์ไอรีลนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!